tag:blogger.com,1999:blog-22524373947913300612012-02-17T02:26:14.952+08:00လြမ္းသုရင္http://www.blogger.com/profile/08611314993374008459noreply@blogger.comBlogger141100tag:blogger.com,1999:blog-2252437394791330061.post-44980451790289125062009-10-18T14:06:00.002+08:002009-10-18T14:13:55.581+08:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;">( ၁ )<br /></div><br />"ခ်စ္သူနဲ႔ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ျပီး သြားတဲ့အခါ ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း ပင္ပန္းတယ္လို႔ မထင္ရဘူးတဲ့။ အဲ့ဒီစကားကို ဘယ္သူေျပာသလဲ။ ခုေတာ့လည္း ေမာတာပါပဲေနာ္..."<br /><br />လူကူးတံတားတစ္ခုကို ျဖတ္ေက်ာ္ရင္း သူ႔မ်က္ႏွာကိုေတြေတြေလးၾကည့္ကာ သူမညည္းမိျခင္း ျဖစ္၏။<br /><br />မိုးရြာျပီးခါစ ပတ္၀န္းက်င္က အနည္းငယ္ စိမ့္ေနေသာ္လည္း သူမ၏နဖူးေလးမွာေတာ့ ေခၽြးေပါက္ေလးမ်ား သီလို႔ေနသည္။ လက္ဖ၀ါးႏုႏုကို အားမရစြာ ဖ်စ္လိုက္သည့္ သူ႔အျပံဳးက သူမ၏ ညည္းညဴျခင္းကို သေဘာက်ေသာ အျပံဳးမ်ိဳး...။<br /><br />"ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်တဲ့အခါ ခ်စ္သူလက္ကိုဆြဲကိုင္ထား... အက်င့္ပါသြားခဲ့တာ ခ်စ္သူမရွိေတာ့ လက္မႈိင္ခ်.."<br /><br />စိုင္းစိုင္းခမ္းလႈိင္ရဲ႕ "အခ်စ္သီခ်င္း"ကို စိတ္ထဲမွ သတိရမိသည္။ တကယ္ေတာ့ ဒီလမ္းဒီခရီးေတြကို သူမတစ္ေယာက္တည္း သြားျမဲသြားေနၾကျဖစ္ခဲ့သည္။ တခါတေလမဟုတ္ခဲ့၊ တစ္ေန႔တေလ မဟုတ္ခဲ့။ ႏွစ္ႏွင့္လႏွင့္ခ်ီျပီး လႈပ္ရွားရုန္းကန္ခဲ့ရာ ဒီလမ္းေလးေတြမွာ သူမ၏ေျခရာေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ ထင္က်န္ရစ္ဖူးမည္။<br /><br />တစ္ေန႔တစ္ေန႔ လူကူးတံတား လက္ရမ္းကို အားျပဳျပီး အတက္အဆင္းျပဳခဲ့ရသည့္ ေန႔ေတြကို သူမသတိရသြားမိ၏။<br /><br />"အဲ့ဒီတုန္းကအျဖစ္ေတြ ျပန္စဥ္းစားရင္ မ်က္စိသူငယ္နားသူငယ္နဲ႔ ကိုယ့္အျဖစ္ကိုကိုယ္ သနားေနမိတယ္ သိလား... "<br /><br />Bus ကားေတြအမ်ားၾကီး စုေ၀းေနသည့္ ကားဂိတ္တစ္ေနရာကိုၾကည့္ျပီး သူမေရရြတ္မိျပန္သည္။<br /><br />"စိတ္မေကာင္းစရာ အတိတ္ေတြကို ဆက္မယူလာနဲ႔ေတာ့ေလ။ လက္ရွိအခ်ိန္မွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနမွေပါ့..."<br /><br />သတိရတိုင္း အတိတ္ကို ျပန္လည္တူးဆြတတ္သည့္ သူမကို သူက သတိေပးသည္။ တကယ္ေတာ့လည္း အတိတ္ဆိုတာ ျပန္လည္တူးဆြတိုင္း ေကာင္းတတ္သည့္ အရာမွမဟုတ္ဘဲ။ သို႔ေသာ္လည္း သူမအတြက္ေတာ့ ဘ၀မွတ္တမ္းတစ္ခု...။<br /><br />"ျပန္တူးဆြေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မေမ့သြားေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သတိေပးေနတာပါ။ ဒီေန႔ ဒီလိုအေျခအေနေရာက္လာတာဟာ အဲ့ဒီအတိတ္ေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့လို႔ပဲေပါ့။ အဲ့ဒီေလာက္ထိ ဆိုးရြားတဲ့ အေျခအေနထိေတာင္ ငါတစ္ေယာက္တည္း ရုန္းကန္ခဲ့ရဖူးတယ္ ဆိုတာကို သတိရတိုင္း ခုလက္ရွိ ျဖစ္ပ်က္ေနတာဟာ မေျပာပေလာက္တဲ့အရာေတြပါလို႔ ေတြးမိျပီး ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ကို အားျပန္ေမြးေနရတာ..."<br /><br />ဒီတစ္ခါေတာ့ သူႏႈတ္ဆိတ္သြား၏။<br /><br />၀မ္းနည္းစရာေတြကို ျပန္မစဥ္းစားေစခ်င္သည့္ ခ်စ္သူ၏ေစတနာကို သူမ နားလည္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း...<br /><br /><div style="text-align: center;">~ ~ ~ ~<br /></div><br />မနက္ေစာေစာစီးစီး မ်က္ႏွာသစ္ျပီး အေသပိတ္ထားသည့္ ဇီးေရာင္ မွန္တံခါးမွ အျပင္သို႔ ေမွ်ာ္ၾကည့္မိသည္။ ၾကည့္မိေတာ့မွ သူမနားေနရာ အခန္းက်ဥ္းကေလးသည္ လမ္းမၾကီးကို မ်က္ႏွာမူထားသည္ မဟုတ္ဘဲ တိုက္ေနာက္ဘက္ Car Parking တစ္ခုကို မ်က္ႏွာမူထားမွန္း သူမသတိထားမိ၏။ ညက ေမာေမာႏွင့္ အိပ္ေပ်ာ္သြားေသာေၾကာင့္ သူမသတိမထားမိျခင္း ျဖစ္လိမ့္မည္ထင္သည္။ အခန္းေဖာ္ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ အခုထိ အိပ္ေမာက်ဆဲ...။<br /><br />"ဒီလိုအခန္းေလးကိုပဲ ငါ့အိမ္လို႔ သတ္မွတ္ရေတာမယ္နဲ႔ တူပါရဲ႕..."<br /><br />ဆယ့္ႏွစ္ေပ ပတ္လည္ေလာက္ရွိမည့္ ေလးေထာင့္အခန္းက်ဥ္းကေလး...။ အိပ္စက္စရာ လူေလးေယာက္အိပ္စာ ႏွစ္ထပ္ခုတင္တစ္လံုး ရွိသည္။ အပ်င္းေျပ ၾကည့္စရာ ရုပ္ျမင္သံၾကားစက္တစ္ခုရွိသည္။ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာတြဲလ်က္ရွိေသာေၾကာင့္ အိမ္မၾကီးသို႔ အေၾကာင္းမရွိလ်င္ ခဏခဏထြက္ရန္မလို။ သူမႏွင့္ပါဆိုလွ်င္ စုစုေပါင္းမိန္းကေလး သံုးေယာက္ေနထိုင္ရမည့္ အခန္းကေလးထဲတြင္ အ၀တ္အစားအိတ္မ်ား၊ စာအုပ္စာတမ္းမ်ားျဖင့္ ျပည့္က်ပ္ေန၏။ ညအိပ္ခါနီး အေဖာ္ရေအာင္ ေဘးနားမွာထားထားသည့္ အရုပ္ကေလးက ခုတင္ေပၚမွာ ျငိမ္သက္လို႔...။<br /><br />အိပ္ရာထထျခင္း Car Parking မွာထိုးထားသည့္ ကားေတြကိုျမင္ေတာ့ အေဖ့ကားေလးကို သတိရသည္။ ဒီအခ်ိန္ဆိုလွ်င္ အေဖ့ကားစက္ႏႈိးသံကို ၾကားရတတ္သည္။ သားသမီးေတြကို အိပ္ရာထဖို႔ ဗ်စ္ေတာက္ဗ်စ္ေတာက္ ႏႈိးေနသည့္ အေမ့ရဲ႕ နံနက္ခ်ိန္ခါေတးသံသာကို ၾကားေယာင္ေနမိသည္။ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ခုတင္မွာ တစ္ေယာက္တည္း အိပ္စက္ေနမည့္ ညီမငယ္ကိုျမင္ေယာင္မိသည္။ ခုေတာ့လည္း ဒီအခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ သူစိမ္းတစ္ရံဆံေတြနဲ႔ သူမတစ္ေယာက္တည္းရယ္...။ အားငယ္စိတ္ေၾကာင့္ မ်က္ရည္၀ဲတက္လာမိသည္။<br /><br />"ဒီေျမဒီေရမွာ ငါ့ကိုယ္ငါပဲ အားကိုးရမယ္။ ငါ့မွာ ဘယ္သူမွ အားကိုးစရာ မရွိဘူးပဲ...။"<br /><br />ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ အားတင္းလိုက္ရင္း ေရခ်ိဳးဖို႔ျပင္လိုက္ေတာ့မွ ဗိုက္ထဲမွ "ဂြီ"ကနဲ အသံကိုၾကားလိုက္ရ၏။ သည္အခ်ိန္ထိ သူမနံနက္စာမစားရေသး။ ေရခ်ိဳးထားတုန္း ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ထားမွျဖစ္မည္။ စားစရာသပ္သပ္ထည့္လာသည့္ အိတ္ထဲမွ ေခါက္ဆြဲေျခာက္တစ္ထုပ္ကို ႏႈိက္ယူျပီး မီးဖိုထဲရွိ ဆူျပီးဟန္ရွိေသာ ေရေႏြးပူပူႏွင့္ ပန္းကန္လံုးထဲထည့္ေရာကာ အဖံုးအုပ္ထားလိုက္သည္။ ဒီေန႔အဖို႔ သူမအတြက္ အေမ့ရိကၡာေျခာက္ေတြႏွင့္သာ အသက္ဆက္စရာရွိသည္။ ဒီပတ္၀န္းက်င္မွာ သူမ မက်င္လည္ေသး။ ထမင္းဆိုင္ ဘယ္နားမွာရွိသလဲ သူမမသိေသး။ ေစ်းဘယ္နားမွာ ၀ယ္ရမည္လဲ၊ ဘယ္လို၀ယ္ရမည္လဲ သူမ မသိေသး။ မီးရထား၊ ကားဘယ္လိုစီးရမည္လဲ သူမ မတတ္ေသး။<br /><br />သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို ခပ္ျပင္းျပင္းမႈတ္ထုတ္ရင္း ေလးလံေသာေျခလွမ္းျဖင့္ ေရခ်ိဳးခန္းသို႔ ၀င္ခဲ့သည္။ ေရခ်ိဳးျပီးလွ်င္ အလုပ္ႏွင့္နီးသည့္ ရပ္ကြက္တစ္ခုမွာ ေျပာင္းေနဖို႔ သူမကို လိုက္ပို႔သည့္ မိတ္ေဆြဦးေလး လာေခၚသည္ကို ေစာင့္ရဦးမည္။ တကယ္ေတာ့ သူမ ေနရမည့္အခန္းက လက္ရွိအခန္း။ အလုပ္ႏွင့္အိမ္ ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ခန္႔ ရထားစီးရမည္ ဆိုသည့္ခရီးေၾကာင့္ ဒီအိမ္ကေန ေရႊ႕ဖို႔သူမဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။ အသြားအျပန္ တစ္နာရီခြဲခန္႔ၾကာမည့္ အခ်ိန္ႏွင့္ ခရီးစရိတ္ကို တြက္ဆမိေတာ့ ဆက္ေနလို႔မျဖစ္ႏိုင္မွန္း ေသခ်ာသြားသည္။ သူမအတြက္ အခုအခ်ိန္မွာ ေငြကိုေခၽြတာႏိုင္မွ တန္ကာက်မည္ မဟုတ္လား။<br /><br /> ပထမဆံုးအၾကိမ္တစ္ေယာက္တည္း စားရသည့္ ထိုေန႔ကေန႔လည္စာအတြက္ သူမ မ်က္ရည္က်မိသည္။ သူမလိုပဲ အေမလည္း ငိုေနမည္လားမသိ။ ကိုယ္တိုင္ေရြးခဲ့သည့္ လမ္းက ရာႏႈန္းျပည့္မေခ်ာေမြ႔ႏိုင္မွန္းေတာ့ အစကတည္းက သိခဲ့ေသာ္လည္း လက္ေတြ႔မွာ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ပါ့မလားဆိုသည့္ အေတြးတို႔က ေရာက္ေရာက္လာသည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မွားသလား၊ မွန္သလား ေ၀ခြဲလို႔မရ ျဖစ္လာရသည္။<br /><br />"မွန္ရင္လည္း ငါစံရမွာပဲ၊ မွားရင္လည္း ငါတစ္ေယာက္တည္း ခါးစည္းခံရမွာပဲ။ ခုခ်ိန္မွာ ေနာက္ျပန္ဆုတ္လို႔မွ မရႏိုင္ေတာ့ပဲ။ ဒီခရီးကို ငါကိုယ္တိုင္ အစပ်ိဳးမိခဲ့ျပီေလ..."<br /><br />သူမ၏ဆႏၵတစ္ခုအတြက္ အရင္းအႏွီးဘယ္ေလာက္ ၾကီးသလဲဆိုတာ သူမအသိဆံုးျဖစ္သည္။ မိသားစုတစ္ခုလံုး၏အေျခအေနသည္ သူမ၏အဆံုးအျဖတ္တစ္ခုေပၚ မူတည္ေနျပီ။ ေနာက္ဆုတ္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္။ ဘယ္နည္းႏွင့္ ျဖစ္ျဖစ္ ေရွ႕ဆက္ဖို႔သာရွိသည္။<br /><br />ေန႔လည္ေရာက္ေတာ့ မိတ္ေဆြဦးေလးက အိမ္ေရႊ႔ဖို႔လာေခၚ၏။ ဒီအခန္းေလးထဲမွာ မေနရေတာ့သည္ကေတာ့ ေသခ်ာသြားျပီ။ ပါလာသမွ် အထုပ္အပိုးေတြကို ဆြဲျပီး ဦးေလးေခၚရာကို သူမလိုက္ခဲ့သည္။ တကၠစီစီးလာရာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ လမ္းေဘး၀ဲယာရႈခင္းေတြက အျမင္ဆန္းသလို ရွိေသာ္လည္း ေအးစက္စက္ႏိုင္သလို ထင္မိေသး၏။ မိခင္ေျမႏွင့္ေတာ့ ဆီႏွင့္ေရလို ကြာျခားေနသည္။<br /><br />ဒီေျမသည္ မိခင္ေျမထက္ မြမ္းမံျပင္ဆင္မႈေတြ မ်ားေကာင္းမ်ားမည္။ Artificial အလွအပေတြႏွင့္ ပိုမိုသပ္ရပ္လွပသေယာင္ ရွိခ်င္လည္းရွိမည္။ ပိုမိုတိုးတက္သည္ဟုလည္း ထင္ေကာင္းထင္စရာရွိလိမ့္ဦးမည္။<br /><br />မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစကာမူ သူမအတြက္ေတာ့ မိခင္ေျမကိုသာ တမ္းတေနမိေတာ့သည္။ စြဲစြဲလမ္းလမ္း ဖတ္ခဲ့ဖူးသည့္ ဆရာတကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၏ "စိမ္းေနဦးမည့္ ကၽြန္ေတာ့ေျမ"မွ နိဒါန္းစာပုိဒ္ေလးတစ္ပိုဒ္ကိုလည္း ျပန္လည္သတိရေနမိသည္။<br /><br />"ျမင္ျမင္ရာရာ စိမ္းစိုလွပေနသည့္ မိခင္ေျမ..."<br /><br />တစ္ေန႔ေန႔ျပန္ရမည္ ဆိုသည္ကို သိေသာ္လည္း အဲ့ဒီတစ္ေန႔ေန႔သည္ မည္မွ်ၾကာသြားႏိုင္သည္ကို သူမ မခန္႔မွန္းတတ္။<br /><br />"မေပ်ာ္ သံုးႏွစ္ ေပ်ာ္သံုးႏွစ္ေပါ့ အေမရယ္... သမီး ျပန္လာမွာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္..."<br /><br />တကၠစီေလးကေတာ့ အေ၀းေျပးလမ္းမလို လမ္းမက်ယ္ၾကီးတစ္ေလွ်ာက္ တေရြ႕ေရြ႕ေျပးကာေနေတာ့သည္။<br /><br /><div style="text-align: center;">~ ~ ~ ~<br /></div><br />( ဆက္ပါဦးမည္။ )<br /><br />လြမ္းသုရင္<br />၁၈ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၀၉<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2252437394791330061-4498045179028912506?l=lwannthuyin.blogspot.com' alt='' /></div>လြမ္းသုရင္http://www.blogger.com/profile/08611314993374008459noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-2252437394791330061.post-45325292345726779422009-05-25T22:40:00.001+08:002009-05-25T22:41:48.422+08:00<div style="text-align: justify;">လြမ္းသုရင္... လြမ္းေနတတ္သူ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို သိေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵတစ္ခုတည္းနဲ႕ အသံုးျပဳျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကေလာင္နာမည္ေလး...<br /><br />ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အတန္းထဲမွာ စာစီစာကံုး အေရးေကာင္းတယ္လို႔ ဆရာ၊ဆရာမေတြက ေျပာၾကတယ္။ ကၽြန္မက စကားေျပာတဲ့ေနရာမွာေတာ့ မကြၽမ္းက်င္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘာအေၾကာင္းအရာကိုမဆို စာပိုဒ္တစ္ခုအေနနဲ႔ ေရးခိုင္းရင္ေတာ့ စိတ္တိုင္းက် စီကာပတ္ကံုး ေရးေလ့ရွိတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အထက္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀ကို ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ အားသာခ်က္တစ္ခုက က်က္စာထက္ ကိုယ္တိုင္စာစီျပီးေရးလို႔ရတဲ့ ဘာသာရပ္မ်ိဳးမွာ ပိုျပီး စိတ္၀င္စားခဲ့တယ္။ ေဘာဂေဗဒလို ၏သည္မလြဲ က်က္ရတဲ့ ဘာသာရပ္ထက္ နားလည္ေအာင္ဖတ္ျပီး ကိုယ့္စာေၾကာင္းနဲ႔ကိုယ္ ျပန္ျပီးတင္ျပေရးသားလို႔ရတဲ့ ျမန္မာစာ စကားေျပ၊ ကဗ်ာ၊ ဘာသာရပ္ေတြမွာ ပိုျပီး အာရံုစူးစိုက္မႈ ျပင္းထန္ခဲ့တယ္။ စာစီစာကံုး ေရးအားလည္း ေကာင္းခဲ့တယ္။<br /><br />ကၽြန္မရဲ႕ စရိုက္ကိုက ေဘာပင္တစ္ေခ်ာင္း၊ စာတစ္အုပ္နဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနတာကိုပဲ ႏွစ္သက္တယ္ထင္ပါရဲ႕။ ျမန္မာစာမွာ စာစီစာကံုး ေရးေနရတာကို ႏွစ္သက္သလို အျမဲတြက္ေနရတဲ့<br />သခ်ၤာဘာသာကိုလည္း ေမြ႔ေလ်ာ္ျပန္တယ္။ ပံုေလးေတြ ဆြဲေနရတဲ့ ဇီ၀ေဗဒဘာသာရပ္မ်ိဳးကို စိတ္၀င္စားေနတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲလားေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး။ တကၠသိုလ္၀င္တန္း ေအာင္ေတာ့ ျမန္မာစာနဲ႔ သိပၸံဘာသာရပ္ ဂုဏ္ထူးနဲ႔ ေအာင္ခဲ့တယ္။ အားအခဲထားခဲ့ဆံုး သခ်ၤာဘာသာကေတာ့ ဂုဏ္ထူးမပါခဲ့ဘူး။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ တဇြတ္ထိုးသမား ကၽြန္မေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ လမ္းက အစိုးရနည္းပညာေကာလိပ္၊ ျမိဳ႔ျပအင္ဂ်င္နီယာ ဘာသာရပ္...။ T-Square တစ္ခု၊ ခဲတံတစ္ေခ်ာင္း၊ စာရြက္တစ္ရြက္နဲ႔ အိမ္ပံုစံေလးေတြကို စိတ္၀င္တစ္စား ေရးဆြဲခဲ့တယ္။ ဂဏာန္းေပါင္းစက္တစ္ခု၊ အိမ္ပံုစံတစ္ခုနဲ႔ အိမ္တစ္လံုးရဲ႕ ခန္႔ွမွန္းေခ် ကုန္က်စရိတ္ေတြကို တိတိက်က် တြက္ခ်က္ခဲ့တယ္။ သစ္ေတြ၊ သံမဏိေတြရဲ႕ သဘာ၀ေတြ၊ သတၲိေတြ၊ ခံႏိုင္အားေတြကို တြက္ခ်က္ခဲ့တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ဆိုတဲ့ ဘ၀ကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ခံယူခ်င္ခဲ့တယ္။ အုတ္ေတြ၊ သဲေတြနဲ႔ လက္ေတြ႔လုပ္ရျခင္းကို ေပ်ာ္ပိုက္ခဲ့တယ္။ ေနပူမိုးရြာမေရွာင္ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ ေျမတိုင္းဆင္းရတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ဂုဏ္ယူခဲ့တယ္။<br /><br />အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရဲ႕ အျပင္းထန္ဆံုး ဆႏၵက နည္းပညာဘြဲ႔ကိုရယူဖို႔။ ျမိဳ႕ျပဘာသာရပ္ကို ေရဆံုး ေျမဆံုးေလ့လာဖို႔။ တစ္ေန႔မွာ နည္းပညာတကၠသိုလ္က ေမြးထုတ္လိုက္တဲ့ အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းသားေတြကို ဘြဲ႕အပ္ႏွင္းရတဲ့ ပါေမာကၡခ်ဳပ္...။<br /><br />ဂ်ီတီအိုင္ ေက်ာင္းသူဘ၀မွာ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ကူးေတြ၊ ရင္ခုန္သံေတြ ကေနျဖစ္တည္လာတာက ကဗ်ာေလးေတြ။ စိတ္ကူးေပါက္ရာေလးေတြကို ေဘာပင္ေလးနဲ႔ ခ်ေရးလိုက္ေတာ့ ကာရံေလးေတြ စီစီရီရီက်လို႔ ကဗ်ာေလးေတြ စာရြက္ေပၚမွာ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ အဲ့ဒီလို ေလွ်ာက္ေရးတတ္တာကို သိတဲ့ ၀ါသနာတူ သူငယ္ခ်င္း<a href="http://www.thetpaingthu.com/">သက္ပိုင္သ</a>ူ၊ <a href="http://www.myayayhlyin.blogspot.com/">ျမေရလ်ဥ္</a>တို႔ စုျပီး ကဗ်ာစာအုပ္ေလးလုပ္ၾကတဲ့အခါ အတင္းေခၚျပီး ကဗ်ာေရးခိုင္းတာနဲ႔ ကေလာင္နံမယ္ေလးတစ္ခု ေရြးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ကဗ်ာေလးေတြက အလြမ္းကဗ်ာေလးေတြ မ်ားခဲ့ေတာ့ လြမ္းေနတတ္သူ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို သိေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵတစ္ခုတည္းနဲ႕ 'လြမ္းသုရင္' ရယ္လို႔ျဖစ္လာခဲ့တယ္။<br /><br />ကံၾကမၼာက အေၾကာင္းမပါေလေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ျဖစ္ခြင့္မရေတာ့ဘဲ စင္ကာပူဆိုတဲ့ ေနရာကိုေရာက္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မျမတ္ႏိုးတဲ့ ျမိဳ႕ျပအင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္အျဖစ္ ရပ္တည္ခဲ့တယ္။ ပညာေလာဘၾကီးရာကေန၊ အေျခအေနအရ စီးပြားေရး ေသာင္းက်န္းရေတာ့တယ္။ အင္တာနက္ေတြ လိုသလိုအသံုးျပဳလို႔ ရေနေလေတာ့ ဘေလာ့ခ္ေတြ ေခတ္စားလာတဲ့အခါ ကၽြန္မအေၾကာင္းကိုသိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက စာေရးဖို႔ တိုက္တြန္းခဲ့တယ္။<br /><br />ဘေလာ့ခ္ေရးဖို႔ စဥ္းစားတုန္းကေတာ့ "လြမ္းသုရင္" လို႔ေပးမလို႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အစ္ကို စိုးမိုးက "<a href="http://www.artsof-greengirl.com/">အစိမ္းေရာင္ မိန္းကေလး</a>" ကိုဖန္ဆင္းေပးခဲ့ျပီးျပီ ျဖစ္ေနေတာ့ <a href="http://www.artsof-greengirl.com/2008/02/blog-post_3858.html">ရစ္တြယ္မိေသာ</a> ေမာင္ႏွမသံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ အစိမ္းေရာင္ မိန္းကေလးျဖစ္လာေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့မိပါတယ္။ <span style="font-weight: bold;">အစိမ္းေရာင္ မိန္းကေလး</span>အျဖစ္ သိလာခဲ့ျပီးမွ တစ္ခ်ိန္က ထားခဲ့ဖူးတဲ့ ဆႏၵေလးတစ္ခုကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ <a href="http://www.lwannthuyn.blogspot.com/">လြမ္းသုရင</a>္ကိုျပန္လည္ အသက္သြင္းခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီဆႏၵေလးက ဘာလဲဆိုေတာ့ တစ္ေန႔ေန႔မွာ စာေပေလာကနဲ႔မ်ား ဆက္စပ္မိခဲ့ရင္ ဒီနာမည္ေလးပဲ ဆက္ယူသြားဖို႔ပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ "အစိမ္းေရာင္မိန္းကေလး"ဆိုတာ ဘေလာ့ခ္စာမ်က္ႏွာေပၚကို အရင္ေရာက္ခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ကေလာင္ဦးဟာ "လြမ္းသုရင္" ပါ။<br /><br />အစိမ္းေရာင္မိန္းကေလး အျဖစ္ ရင္းႏွီးတဲ့သူေတြကေတာ့ "စိမ္း" ဆိုတဲ့စာလံုးပါတဲ့ နာမည္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေခၚတတ္ၾကပါတယ္။<br /><br />ေမာင္ေလး၊ ညီမေလးေတြကေတာ့ မမစိမ္း လို႔ေခၚတာမ်ားတယ္။ <a href="http://random.mmgenius.com/">ည</a>ီကေတာ့ <span style="font-style: italic;">မမဂြင္းဂဲလ္</span> တဲ့။ <a href="http://apyonepan.blogspot.com/">တီခ်ယ</a>္ကေတာ့ <span style="font-style: italic;">စိမ္း</span> လို႔ေခၚတယ္။ <a href="http://koyinnawkhinlaynge.blogspot.com/">ကိုရင္ေနာ္နဲ႔ မမခင္ေလး</a>ကေခၚေတာ့ <span style="font-style: italic;">စိမ္းစိမ္း</span> ။ <a href="http://happycloud1000.mmgenius.com/">ကိုမိုးေမာင</a>္ကေတာ့ <span style="font-style: italic;">မစိမ္းေမ</span> ဆိုပဲ။ <a href="http://www.thetpaingthu.com/">သက္ပိုင္သူ</a>က <span style="font-style: italic;">စိမ္းတိမ္းတိမ္း</span>လို႔ ေခၚျပန္တယ္။ <a href="http://www.naylynn.co.cc/">ကိုေနလင္း</a>ကေတာ့ <span style="font-style: italic;">မဂရင္း</span> တဲ့။ <a href="http://www.myayayhlyin.blogspot.com/">ျမေရလ်ဥ္</a>တို႔၊ <a href="http://www.phothingyan.blogspot.com/">ဖိုးသၾကၤန္</a>တို႔ကေတာ့ ေခၚေနၾကအတိုင္း <span style="font-style: italic;">မလဲ့ </span>ေပါ့ေလ။ အစ္ကို <a href="http://www.moemyinttane.blogspot.com/">ကိုမိုးျမင့္တိမ္</a>ကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္ႏွစ္ကတည္းကအတိုင္း <span style="font-style: italic;">ညီမေလး </span>လို႔ပဲေခၚတယ္။ <a href="http://saishinyehtut.blogspot.com/">ကိုရွင္ရဲထြတ္ </a>နဲ႔ <a href="http://koyinnawkhinlaynge.blogspot.com/">ကိုရင္ေနာ</a>္က တစ္ခါတစ္ခါ <span style="font-style: italic;">သုသ</span>ု လို႔ေခၚပါတယ္ရွင္။<br /><br />ဘယ္လိုပဲေခၚေခၚပါ။ နာမည္ႏွစ္ခုလံုးဟာ ကၽြန္မႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးတာပဲမို႔လို႔ ေက်နပ္ပါတယ္။ ဒီပို႔စ္ေလးအတြက္ <a href="http://manorhary.blogspot.com/">မမ မေနာ္ဟရီ</a>ကိုလည္း ေက်းဇူးပါေနာ္။<br /><br />စာၾကြင္း။ ။ ဘေလာ့ခ္စလုပ္ကာစက <span style="font-weight: bold;">အစိမ္းေရာင္မိန္းကေလး</span> ဆိုတာကို ေမးတဲ့သူေတြ ရွိတာေၾကာင့္ အဲ့ဒီနာမည္အတြက္ <a href="http://www.artsof-greengirl.com/2008/02/greengirl.html">ပို႔စ္တစ္ခ</a>ု ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒီတက္ဂ္ဂိမ္း ျဖစ္လာတဲ့အခါ ကၽြန္မကိုမ်ား တက္ဂ္ခဲ့ရင္ အသစ္ေရးစရာမလိုေတာ့ဘူးလို႔ ထင္ထားခဲ့တာ။ ဒါေပမယ့္ <span style="font-weight: bold;">မမ မေနာ္ဟရီ</span>က <span style="font-weight: bold;">လြမ္းသုရင္</span> ဆိုတဲ့နာမည္နဲ႔ သတိတရ တက္ဂ္လာတဲ့အတြက္ လြမ္းသုရင္ဘေလာ့ခ္အစမွာ ေရးထားဖူးတာကို အနည္းငယ္ျပဳျပင္ျဖည့္စြက္ျပီး ျပန္ေရးလိုက္တာပါ။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2252437394791330061-4532529234572677942?l=lwannthuyin.blogspot.com' alt='' /></div>လြမ္းသုရင္http://www.blogger.com/profile/08611314993374008459noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2252437394791330061.post-37762719926480197942009-02-15T17:20:00.005+08:002009-02-15T19:13:46.750+08:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;">အခန္း ( ၁ )<br /></div><br />ဘယ္ေတာ့မွ မနက္ေစာေစာ အိပ္ရာကမႏိုးတတ္တဲ့သူမ... ဒီေန႔ေတာ့ ေစာေစာစီးစီး မ်က္လံုးတစ္စံုက ျပန္မွိတ္လို႔မရေအာင္ကို လန္းဆန္းေနသည္။ ေတြ႔ရခဲ့ေသာ နံနက္ခင္း၏ အလွကို ျမင္လိုစိတ္နဲ႔ အိပ္ရာမွာထဲမွာ ၾကိဳးစားျပီး အိပ္မေနေတာ့ဘဲ မ်က္ႏွာထသစ္ျပီး အိမ္ေရွ႕၀ရန္တာသို႔ ထြက္ၾကည့္မိ၏။<br /><br />သစ္လြင္ေနေသာ နံနက္ခင္းေလေျပက သူမမ်က္ႏွာႏုႏုေလးကို က်ီစယ္သြားသည္။ ပိတ္ရက္မို႔ထင္သည္။ လမ္းသြားလမ္းလာက အနည္းငယ္ရွင္းလင္းေန၏။ ဒီလိုနံနက္ခင္းမ်ိဳး သူမ မရခဲ့တာ ၾကာလွျပီေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ကို ၾကာခဲ့ပါျပီ။ သူမ ဘ၀ထဲမွာ လိပ္ျပာေလးတစ္ေကာင္ မရွိေတာ့ကတည္းကလို႔ပဲ ဆိုပါေတာ့ေလ...။<br /><br /><div style="text-align: center;">........................<br /><br />အခန္း ( ၂ )<br /></div><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"ဟိတ္... အိပ္ရာက မႏိုးေသးဘူးလား။ ထေတာ့ေနာ္"</span><br /><br />ေစာေစာစီးစီး ထျမည္တတ္တဲ့ ဖုန္းမက္ေဆ့ခ်္သံေၾကာင့္ အခန္းေဖာ္ကို အားနာမိေပမယ့္ ဒီအသံမွ မၾကားရရင္ သူမ အိပ္ရာကႏိုးမည္မထင္။ ၾကာလာေတာ့လည္း အခန္းေဖာ္က အသားက်လို႔ ေနျပီထင္သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"အင္း...ႏိုးျပီေနာ္။ အခုလာခဲ့မယ္"</span><br /><br />အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ မက္ေဆ့ခ်္ေလးတစ္ေစာင္ ျပန္ပို႔ျပီး မပြင့္တစ္ပြင့္ မ်က္လံုးတစ္စံုကို လက္ဖမိုးျဖင့္ ပြတ္လိုက္ကာ အိပ္ရာမွ ထထိုင္လိုက္၏။ မ်က္လံုးမပြင့္ေသာ္လည္း အက်င့္ရေနေသာ လက္ေခ်ာင္းတို႔က ကြန္ပ်ဴတာ ပါ၀ါခလုတ္ကို ေနရာအတိအက် မွတ္မိေနၾကျပီ။ သူမအတြက္ အခန္းမီးအလင္းေရာင္လည္း မလိုအပ္။ ေနေရာင္ျခည္လည္း မလိုအပ္။ လက္ေခ်ာင္းမ်ားက ပါ၀ါေနရာကို မွတ္မိေနရန္သာ လိုအပ္သည္။ ခဏၾကာေတာ့ ၀င္းဒိုးတက္လာျပီး Screen တစ္ခုလံုး သဲသဲကြဲကြဲ ျမင္လာရသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">" ဘာလုပ္ေနတာလဲကြာ။ ၾကာတယ္"</span><br /><br />ေနာက္ထပ္ ဖုန္းမက္ေဆ့ခ်္ေလးတစ္ခု ေရာက္လို႔လာျပန္ျပီ။ သူမ မ်က္လံုးေလးေတြ ျပံဳးေရာင္သန္းသြား၏။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"ကြန္ပ်ဴတာ ဖြင့္ေနတယ္ေလ။ ခဏေလးေနာ္။"</span><br /><br />မက္ေဆ့ခ်္ပို႔အျပီးမွာပဲ သူမရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြက ပိြဳင့္တာကို ဂ်ီေတာ့ အိုင္ကြန္ေလးေပၚသို႔ ေရြ႕လ်ားသြားျပီး ႏွစ္ခ်က္ဆက္တိုင္ ကလစ္လုပ္လိုက္သည္။ ဒီလိုမနက္ေစာေစာအခ်ိန္ေတြမွာ ဘယ္သူကမ်ား သူမကို စကားေျပာဖို႔ ရွိေနမွာတဲ့လဲ။ ထိပ္ဆံုးက မီးစိမ္းေလးကို ပိြဳင့္တာေထာက္လိုက္ေတာ့ ပန္းသီးေပၚမွာ လိပ္ျပာေလးတစ္ေကာင္... သူမ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးေတြက ေကြးညႊတ္လို႔...။<br /><br /><span style="font-style: italic;">Butterfly း</span> ဟိုင္း... ဂြတ္ေမာနင္းပါ ခ်စ္သူ<br /><br />ခ်က္ေဘာက္စ္ေလးကေန စာတန္းေလးတစ္ေၾကာင္း တက္လာသည္။<br /><br /><span style="font-style: italic;">Apple း</span> ဂြတ္ႏိုက္ပါ... ေမာင္<br /><br />ကမၻာတစ္ျခမ္းစီမွာ ရွိေနေပမယ့္ ရင္ခုန္သံျခင္းထပ္တူက်ေနတာကို ဘယ္သူကလာျပီး တားျမစ္လို႔ ရႏိုင္မွာတဲ့လဲ။ ကမၻာဦးကတည္းက အခ်စ္မွာ မ်က္စိမရွိခဲ့ဖူးေလ။<br /><br /><span style="font-style: italic;">Butterfly း</span> ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ ေန႔ေလးတစ္ေန႔ ျဖစ္ပါေစေနာ္။ ရူးေအာင္ ခ်စ္တယ္...<br /><br />ေနာက္ထပ္ စာေၾကာင္းေလးတစ္ခု ထပ္ေရာက္လာျပန္ျပီ။ အသက္မရွိေပမယ့္ အသက္ရွိေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ ရိုက္လိုက္တဲ့ ဒီစာလံုးေလးေတြကို သူမစြဲလန္းမိသည္။ ပိတ္ရက္ေတြမွာ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ အိပ္ပ်က္ခံလို႔ ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့ စကားသံေလးေတြကို သူမျမတ္ႏိုးသည္။ Webcam ထဲမွ လႈပ္ရွားျပဳမူပံုေတြကို သူမ ရိုးမသြားေအာင္ ခ်စ္သည္။ မနက္ခင္းတိုင္း မွန္မွန္ႏိႈးတတ္တဲ့ မက္ေဆ့ခ်္ေလးေတြကို သူမမက္ေမာမိေနသည္။ ကမၻာတစ္ျခမ္းမွာေန႔ ကမၻာတစ္ျခမ္းမွာည...ဒါေပမယ့္ သူမအတြက္ေတာ့ သူကေန႔ဆိုလွ်င္ေန႔၊ သူကညဆိုလွ်င္လည္း ညပဲေပါ့။<br /><br /><span style="font-style: italic;">Apple း</span> ေကာင္းေကာင္းအိပ္ေပ်ာ္ပါေစ။ ေက်ာင္းခ်ိန္မတိုင္ခင္ နာရီ၀က္ေနရင္ ႏိႈးလိုက္မယ္ေနာ္<br /><br />မနက္တိုင္း အခ်ိန္မွန္မွန္ ႏႈိးတတ္တဲ့ သူမရဲ႕ ႏႈိးစက္အတြက္ ေန႔လည္ ဆယ့္ႏွစ္နာရီခြဲတိုင္း သူမကိုယ္တိုင္ ႏိႈးစက္ျပန္ျဖစ္ရသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ႏိႈးစက္တာ၀န္အတြက္ သူမေပ်ာ္ပါသည္။ သူလည္း ေပ်ာ္ေနလိမ့္မည္ ထင္သည္။<br /><br /><span style="font-style: italic;">Butterfly း</span> ေကေက... ဒါဆိုအိပ္ျပီေနာ္။ ျပီးရင္ မ်က္ႏွာသစ္။ မနက္စာစား။ ရံုးသြားရင္ မက္ေဆ့ခ်္ပို႔ခဲ့ဦး<br /><br />အနားမွာ မရွိေပမယ့္ အနားမွာရွိသလို ေထာင့္ေစ့ေအာင္ ဂရုစိုက္တတ္တဲ့ သူ...။ စာလံုးတိုင္းမွာသာ အခ်စ္ေတြပါရင္ သူမရဲ႕ တစ္ကိုယ္လံုး သူ႔ကိုခ်စ္တဲ့အခ်စ္ေတြခ်ည္းပဲေပါ့...။<br /><br /><span style="font-style: italic;">Apple း</span> ဟုတ္... ဒါဆို အိပ္ေတာ့ေနာ္။ ေအာက္ေတာ့။<br /><br /><span style="font-style: italic;">Butterfly း</span> အိုေက<br /><br />ေအာ့္ဖ္လိုင္း ျဖစ္သြားတဲ့ ပန္းသီးေပၚက လိပ္ျပာေလးကို ၾကည့္ရင္း သူမတစ္ေယာက္ လွပေသာ ေန႔ရက္တစ္ခုအတြက္ အားယူလိုက္သည္။ သူမအနားမွာ ပန္းသီးေပၚက လိပ္ျပာေလး ရွိေနမွျဖစ္မည္။ သည္လိပ္ျပာေလးက သူမအတြက္ ျပည့္စံုျခင္းေတြကို ေဆာင္က်ဥ္းခဲ့ျပီေလ။<br /><br />"လိပ္ျပာေလးရယ္... မင္းပ်ံသန္းသြားမယ့္ေန႔ကို ကိုယ္ရင္မဆိုင္ရဲပါဘူး..."<br /><br />လိပ္ျပာဆိုတာ ပန္းပြင့္ေလးေတြေပၚမွာပဲ နားတတ္တာ သဘာ၀ေလ။ ဒါေပမယ့္ သူမရဲ႕ လိပ္ျပာေလးကေတာ့ ပန္းသီးေလးေပၚမွာ နားတယ္တဲ့။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ပန္းသီးနီနီ ဆိုတဲ့ ဂ်ီေတာ့ပိုင္ရွင္ ေကာင္မေလးကို ခ်စ္ခဲ့မိလို႔တဲ့ေလ။ သူ႔ရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္လိုလို ကဗ်ာဆန္ဆန္ အေတြးေတြထဲမွ သူမကေတာ့ မ်က္လံုးေလး အ၀ိုင္းသားနဲ႔ နားေထာင္ခဲ့ရသည္။ သူမကေရာ... ပန္းသီးေပၚမွာ နားတဲ့ လိပ္ျပာေလးတစ္ေကာင္ကို ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးခဲ့သည္ပဲ မဟုတ္လား။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဂ်ီေတာ့ဖြင္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူမအျမင္ခ်င္ဆံုးအရာဟာ ပန္းသီးေပၚက လိပ္ျပာေလး တစ္ေကာင္ဟု ေျပာရင္ သူမျငင္းမိမည္ မထင္ပါ။<br /><br /><div style="text-align: center;">.....................<br /><br />အခန္း ( ၃ )<br /></div><br />ငွက္တို႔ရဲ႕သေဘာက အေတာင္စံုရင္ ပ်ံတယ္တဲ့။ ဒါဆိုရင္ လိပ္ျပာေလးေတြကေရာ... ၀တ္မႈံ၀ရင္ ပ်ံၾကမွာေပါ့။ ၀တ္မႈံေလးေတြၾကိဳက္တဲ့ လိပ္ျပာေလးေတြက ပန္းသီးတစ္လံုးေပၚမွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ နားေနႏိႈင္မွာတဲ့လဲ။ ပန္းပြင့္လွလွေလးေတြ ေတြ႔တဲ့အခါ ကူးကာသန္းကာ ၀ဲပ်ံသြားၾကတယ္ဆိုတာ လိပ္ျပာေလးေတြရဲ႕ အမွားေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူးေနာ္။<br /><br />ေရာင္စံုပန္းလွလွေလးေတြ ၾကားထဲမွာ ေပ်ာ္ရြင္ေနပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးေနပါတယ္ လိပ္ျပာေလးရယ္...<br /><br />သူမရဲ႕ နံနက္ေစာေစာ ႏႈိးစက္ကေလး ရပ္ဆိုင္းသြားခဲ့တာ တစ္ႏွစ္နီးပါးၾကာခဲ့ျပီ။ သူမလည္း ေမးလ္အသံုးျပဳဖို႔ကလြဲရင္ ဂ်ီေတာ့ဆိုတာကို အထိအေတြ႔မရွိေတာ့တာ ၾကာခဲ့ျပီေပါ့။ မသိစိတ္ရဲ႕ လႈံ႕ေဆာ္မႈတစ္ခုက လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကို ပါ၀ါခလုတ္ဆီကို တြန္းပို႔သြားျပန္ျပီေလ။ အခုမွ မနက္ ၁၀း၀၀။ ဒီအခ်ိန္ ဘယ္သူေတြ ဂ်ီေတာ့မွာ ရွိႏိုင္မွာ မိုလို႔လဲ။ သူမမသိခဲ့တာ တကယ္ကို ၾကာခဲ့ပါျပီေလ။<br /><br />အေလ့အက်င့္မရွိေတာ့ေသာ လက္ေခ်ာင္းတို႔က အေယာင္ေယာင္အမွားမွားျဖင့္ ဘယ္အရာကိုဖြင့္လို႔ ဖြင့္ရမွန္းမသိေတာ့ေအာင္ သူစိမ္းဆန္ေနၾကသည္။ Desktop ေပၚက ဂ်ီေတာ့ဆိုသည့္ အိုင္ကြန္ေလးကို မရဲတရဲဖြင့္ကာ Scroll Bar ေလးကို ေပၚေအာက္အသာလိမ့္ၾကည့္မိ၏။<br /><br />ပန္းသီးေပၚကေန အေ၀းကိုပ်ံသန္းခဲ့တဲ့ လိပ္ျပာေလးတစ္ေကာင္... သူမ ဆြံ႕အစြာ ေငးငိုင္ေနမိသည္။ တမ္းတစိတ္ျဖင့္ ေမွ်ာ္လင့္မိေသာ္လည္း ျပန္လည္ေတြ႔ရလိမ့္မည္ဟုေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ သူမ မထင္မွတ္ခဲ့။<br /><br /><span style="font-style: italic;">Butterfly း</span> ဟိုင္း.... ေနေကာင္းလား။ မေတြ႔တာေတာင္ ၾကာျပီေနာ္<br /><br />တုန္ တုန္ ဆိုတဲ့ အသံကေလးနဲ႔ သူမမ်က္စိေရွ႔ကို တက္လာၾကတဲ့ စာလံုးေလးေတြက ဟိုးအရင္ကလို ေႏြးေထြးမႈေတြမရွိေတာ့။ သူမ ဘာျပန္ေျပာရမည္လဲဟု ေတြေ၀ေနမိသည္။ ျပန္ႏႈတ္ဆက္ရမည္လား။ မသိသလိုေနသည္က ေကာင္းမည္လား။ ခ်ီတံုခ်တံုျဖင့္... ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း သံေယာဇဥ္က သူမ၏စိတ္ကို အႏိုင္ယူသြားၾကသည္။<br /><br /><span style="font-style: italic;">Apple း</span> ဟုတ္ကဲ့ ေနေကာင္းပါတယ္။<br /><br />စာရိုက္သံေလးေတြ တဒၤဂ တိတ္ဆိတ္လို႔သြားရျပန္သည္။<br /><br /><span style="font-style: italic;">Butterfly း</span> အလုပ္မ်ားေနတာလား<br /><br /><span style="font-style: italic;">Apple း</span> မဟုတ္ပါဘူး... နင္ေရာ အခုဘာမွာလဲ။<br /><br />သိခ်င္လြန္းသည္ မဟုတ္ေသာ္လည္း စကားရွာကာ ေမးမိသည္။<br /><br /><span style="font-style: italic;">Butterfly း</span> ဟား ဟား... ငါက ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ေနျပီေလ။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း အရင္တုန္းက ေနရာေလးေတြကို လြမ္းမိသား။ နင္ေရာ ျပန္မလာေတာ့ဘူးလား။ ဘယ္ေတာ့ ျပန္လာမွာလဲ။<br /><br /><span style="font-style: italic;">Apple း</span> ေၾသာ္... မေျပာတတ္ေသးပါဘူး...<br /><br />အရင္တုန္းက ေနရာေလးကို လြမ္းသတဲ့လား။ လြမ္းေဖာ္ရတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္ လိပ္ျပာေလးရယ္။ ငိုခ်င္သလိုလို၊ ေပ်ာ္သလိုလို သူမရဲ႕စိတ္တို႔က မျငိမ္သက္။ သူမဘာလို႔ ဒီေန႔မွ ဂ်ီေတာ့ဆိုတဲ့ အရာကို သတိရမိပါသလဲ။ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ႏွလံုးသားတစ္ခုကို ဘာေၾကာင့္ ပုတ္ခတ္လႈပ္ႏႈိးမိပါသလဲ။ သူမ မခံစားခ်င္ေတာ့။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ ဘာမွမသိတာက သိတာထက္ ပိုေကာင္းသည္တဲ့။ ရာႏႈန္းျပည့္ မွန္ကန္ေၾကာင္း သူမနားလည္လိုက္သည္။<br /><br /><span style="font-style: italic;">Apple း</span> ေအာက္ေတာ့မယ္ေနာ္။ ေနာက္ၾကံဳရင္ေတာ့ ေတြ႔မွာေပါ့။ တာ့တာ<br /><br /><span style="font-style: italic;">Butterfly း</span> ေအာက္ေတာ့မလို႔လား။ ေကေက..ဘိုင္...<br /><br />ပန္းသီးေပၚက လိပ္ျပာေလးတစ္ေကာင္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္လိုက္ျပီး Right Click ေထာက္ကာ Save as my picture ဆိုေသာ စာတန္းေလးကို ေရြးလိုက္မိသည္။ စိတ္တိုင္းက် ျပဳမူျပီးသည္ႏွင့္ ဂ်ီေတာ့ကို တစ္ခါတည္း ေအာက္လိုက္မိသလို ကြန္ပ်ဴတာကိုပါ ပိတ္လိုက္မိသည္။ ရင္ဘတ္ထဲမွာေတာ့ ဟင္းလင္းျပင္တစ္ခုသာ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။<br /><br /><div style="text-align: center;">သူမ၏အသိမွာေတာ့ လိပ္ျပာေလးတစ္ေကာင္ ပန္းသီးေပၚတြင္ ထာ၀ရနားေနေတာ့မည္ေလ။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_WBtWbq4_ErM/SZfhpZMEzdI/AAAAAAAAAL0/q1wubKWX5jQ/s1600-h/image002.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 158px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_WBtWbq4_ErM/SZfhpZMEzdI/AAAAAAAAAL0/q1wubKWX5jQ/s200/image002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302955187504467410" border="0" /></a></div><br /><div style="text-align: center;">.....................................<br /></div><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">လြမ္းသုရင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">၁၅ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၀၉<br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-size:85%;" ><span style="font-style: italic;">ပံုကို Forward Mail မွရယူပါသည္။</span></span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2252437394791330061-3776271992648019794?l=lwannthuyin.blogspot.com' alt='' /></div>လြမ္းသုရင္http://www.blogger.com/profile/08611314993374008459noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-2252437394791330061.post-45576381964715045042009-01-27T16:09:00.003+08:002009-01-27T16:20:31.008+08:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;">( ၁ )<br /></div><br />ေစာေစာစီးစီး အိပ္ရာကထ၊ မ်က္ႏွာသစ္ျပီးသည့္ေနာက္ မွန္တင္ခံုေပၚတင္ထားသည့္ မိုးျပာေရာင္ ဖိတ္စာေလးကို ျပန္ၾကည့္ေနမိသည္။ သည္လိုေန႔ဆိုလွ်င္ အသစ္စက္စက္ မဂၤလာေမာင္ႏွံ ျဖစ္ေတာ့မည့္ သတို႔သားႏွင့္ သတို႔သမီးခမ်ာ ပင္ပန္းသည့္ၾကားကပင္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾက မည္ေပါ့...။မဂၤလာပြဲသြားဖို႔အတြက္ ၾကိဳတင္အခ်ိန္ယူကာ ျပင္ဆင္ရဦးမည္။ ျဖဴ႕အတြက္ေတာ့ အေပၚယံအလွအပေတြ အမ်ားၾကီး မလိုအပ္ေတာ့ပါဘူး။ စိတ္ရဲ႕ ေအးခ်မ္းမႈကိုပဲ မက္ေမာတတ္ေနပါျပီ။<br /><br />ျမန္မာဆန္ဆန္ မဂၤလာပြဲမို႔ အျဖဴေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ျမန္မာအက်ႌ ခါးတင္ရင္ေစ့လက္ဆကႏွင့္ ခ်ိတ္လံုခ်ည္ အျဖဴေရာင္ကို ေရြးခ်ယ္ ၀တ္ဆင္ျပီးေနာက္ ေက်ာလယ္ထိအိက်ေနေသာ ဆံစတို႔ကို ဘီးႏွင့္သိမ္းယူကာ တစ္၀က္ကို ခပ္ပါးပါး ျပန္ျဖန္႔ခ်ျပီး တစ္၀က္ကို ကလစ္ႏွင့္ ညွပ္သိမ္းလိုက္သည္။ အားလံုးျပီးျပီဟု ယူဆရေသာအခ်ိန္တြင္ ကိုယ္လံုးေပၚမွန္ေရွ႕ ရပ္ကာ ဘာမ်ားလိုေနေသးလဲဟု ေရွ႕ေနာက္ျပန္လွည့္ ၾကည့္ေနမိသည္။ မ်က္ႏွာကိုလည္း ေသခ်ာၾကည့္ရသည္။ မိတ္ကပ္က ပါးပါးေလးမို႔ သူမ်ားမဂၤလာပြဲမွာ လူမမာပံုစံ ျဖစ္ေနမွာလည္း စိုးရေသးသည္ေလ။<br /><br />ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်နပ္ေလာက္ျပီဟူေသာ အေနအထားတစ္ခု ရွိေသာအခါ ဖိတ္စာေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ တစ္ခ်က္ျပန္ၾကည့္မိ၏။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေဒါက္တာတည္ျမဲခိုင္ ႏွင့္ မနန္းစႏၵီ တို႔၏ မဂၤလာဧည့္ခံပြဲ</span><br /><br />ဒီမဂၤလာပြဲအတြက္ ျဖဴ႔မွာ လံုေလာက္ေသာ ခံႏိုင္ရည္ ရွိပါ့မလား။ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားျပီးသား ဆိုေပမယ့္လည္း စာေတြ႔ဟာ လက္ေတြ႔ကို အေထာက္အပံ့သာ ျဖစ္ေစမွာပါ။ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခုအတြက္ လွ်ပ္တျပက္ေျဖရွင္းႏိုင္တဲ့ ျဖတ္ထိုးဥာဏ္ေတြ ျဖဴ႔မွာ ရွိပါ့မလား။ တစ္ကိုယ္တည္း ေမးခြန္းေတြ ျပန္ထုတ္ေနမိသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုအတြက္ ဘယ္ေသာအခါမွ ေနာက္မဆုတ္ခဲ့သည့္ ယုယျဖဴ၏ ေျခလွမ္းမ်ားသည္ မဆုတ္မတြန္႔ ေရွ႔သို႔သာ...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">"ဒီေန႔ဟာ ေမာင္၊ ျဖဴ နဲ႔ နန္းစႏၵီတို႔အတြက္ လွတဲ့ေန႔ေလးတစ္ေန႔ေပါ့"</span><br /><br /><div style="text-align: center;">........................................<br /></div><br /><div style="text-align: center;">( ၂ )<br /></div><br />မဂၤလာခန္းမ အျပင္ဘက္ကို ေရာက္ကတည္းက မဂၤလာေဆာင္သို႔လာေသာ ကိုယ္ပိုင္ကား အမ်ိဳးအစားေပါင္းစံုကို တန္းစီလ်က္ ေတြ႔ျမင္ရသည္။ ခန္းမ အ၀င္၀မွာေတာ့ စားပြဲရွည္ၾကီးတစ္ခုေပၚမွာ အရြယ္အစားစံုသည့္ မဂၤလာလက္ဖြဲ႔ပစၥည္းမ်ား...။ ခပ္ေခ်ာေခ်ာ မိန္းမပ်ိဳေလးႏွစ္ေယာက္က လက္ဖြဲ႔မ်ားကို ေသေသခ်ာခ်ာလက္ခံယူျပီး ေက်းဇူးတင္ပါသည္ဟု ေရးထားေသာ အမွတ္တရ ကဒ္ေလးမ်ားကို ျပန္ေပးေန၏။ ျဖဴလည္း သူမ်ားနည္းတူ လက္ဖြဲ႔ပစၥည္းကို စားပြဲေပၚတင္လိုက္ရင္း ကဒ္ေလးတစ္ခု ယူလိုက္သည္။<br /><br />ခန္းမရဲ႕ ထိပ္ဆံုး စင္ျမင့္ေပၚမွာ အနီေရာင္ေအာက္ခံ၌ အျဖဴေရာင္ ပန္းစာလံုးၾကီးမ်ားျဖင့္ ေရးထားေသာ သတို႔သား၊ သတို႔သမီးနာမည္မ်ားက ခန္႔ညားလွပေန၏။ ဧည့္ပရိတ္သတ္အတြက္ ျပင္ဆင္ထားသည့္ အျဖဴေရာင္သန္႔သန္႔ စားပြဲခင္းမ်ားႏွင့္ စားပြဲ၀ိုင္းၾကီးမ်ား၊ ေကာေဇာအနီေရာင္ ခင္းထားသည့္ အလယ္လူသြားလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ အလွမြမ္းမံထားသည့္ ပန္းေရာင္စံုေလးမ်ား၊ ႏွစ္ဖက္မိတ္ေဆြမ်ား၊ လူၾကီးမိဘမ်ားႏွင့္ က်ယ္၀န္းေသာ ခန္းမၾကီးကေတာ့ က်က္သေရအေပါင္းႏွင့္ ျပည့္စံုလ်က္။<br /><br />ကိုယ္နဲ႔လည္း ဘယ္သူမွ မရင္းႏွီးသည္မို႔ ျဖဴတစ္ေယာက္ သတို႔သား၊ သတို႔သမီးထြက္လာမည့္ လမ္းေဘးက်က် စားပြဲ၀ိုင္းတစ္ခုမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ လူဆယ္ေယာက္စာ စားပြဲ၀ိုင္းၾကီးမွာ ျဖဴႏွင့္ပါဆိုလွ်င္ ငါးေယာက္မွ်သာ ရွိဦးမည္။ အခမ္းအနားစရန္အခ်ိန္ကလည္း မလိုေတာ့ျပီမို႔ ဧည့္သည္မ်ားလည္း တစ္ဖြဲဖြဲေရာက္ရွိလာၾကသည္။ ဧည့္သည္မ်ား စံုသေလာက္ရွိေတာ့မွ တစ္ခါမွ မျပင္ဆင္မိခဲ့ေသာ အေျခအေနတစ္ခုကို ျဖဴသတိထားမိလိုက္ရေတာ့သည္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ျဖဴ႔ဆီလာေရာက္ ႏႈတ္ဆက္တတ္ေသာ ေက်ာင္းတုန္းက ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းေတြ...<br /><br />ျဖဴ႔ကိုေတာ့ အားနာ၍ပဲလားမသိ ဘာမွမေမးျမန္းေသာ္လည္း သူတို႔မ်က္လံုးေတြက အဓိပၸါယ္ေပါင္း မ်ားစြာ...။ သူတို႔ဘာေတြ ေတြးေနသည္ကို ျဖဴမသိ။ ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲဆိုသည့္ အံ့ၾသသည့္ အၾကည့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ကိုယ့္ကိုစြန္႔ခြာသြားသည့္ ခ်စ္သူေဟာင္း၏ မဂၤလာပြဲကို တစ္ေယာက္တည္း လာခဲ့ေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို သည္မိန္းမ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ခ်ည္လားဟု ေတြးခ်င္လည္း ေတြးႏိုင္သည္။ မယုယျဖဴ..တစ္ေယာက္တည္းလားဟူသည့္ ႏႈတ္ဆက္ေမးခြန္းေတြကို ျဖဴျပံဳးလို႔သာ ေနခဲ့မိသည္။ တစ္ေယာက္တည္းပဲေပါ့ဟု ျပန္ေျဖရမည္လား။ တကယ္လည္းတစ္ေယာက္တည္း မွန္ေနေပမယ့္ တစ္ခ်ိန္က တည္ျမဲခိုင္ႏွင့္ ယုယျဖဴကို ႏွစ္ကိုယ့္တစ္စိတ္လို႔ သိခဲ့ၾကသည့္ သည္အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွာ ျဖဴ႔အတြက္ အေျဖရခက္လွသည္။<br /><br />ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ျဖစ္လဲ ခ်စ္သူေဟာင္း၏ မဂၤလာပြဲကို လာခဲ့သည္ျဖဴက မွားသလား။ မွားသည္၊ မွန္သည္ ျဖဴခြဲျခားမေနခ်င္ေတာ့ပါ။ စခဲ့မိျပီမို႔ အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို ျပံဳးျပီးရင္ဆိုင္ႏိုင္ရမည္။ ယုယျဖဴအတြက္ ဒီေန႔ဟာ အလွဆံုးအျပံဳးကို ျပံဳးႏိုင္သည့္ ေန႔ျဖစ္ရမည္။ ဒီေန႔တြင္မွ မျပံဳးႏိုင္ခဲ့လွ်င္ ယုယျဖဴ၏အျပဳံးသည္ ဘယ္ေတာ့မွ လွေတာ့မည္မထင္။<br /><br />ေမာင့္မဂၤလာပြဲမွာ တစ္ခ်ိန္က သိပ္ခ်စ္ခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူဟာ ျပံဳးေနႏိုင္တဲ့သူ ျဖစ္ရပါေစမယ္ ေမာင္...<br /><br /><div style="text-align: center;">.............................<br /></div><br /><div style="text-align: center;">( ၃ )<br /></div><br />အခမ္းအနားမႈးက မဂၤလာအခ်ိန္က်ေရာက္ျပီျဖစ္ေၾကာင္း ေၾကျငာျပီးေနာက္ အလယ္လမ္းအတိုင္း သတို႔သား၊ သတို႔သမီးႏွင့္ ႏွစ္ဖက္မိဘမ်ားက တစ္လွမ္းျခင္း ခန္းမထဲသို႔ ေလွ်ာက္လွမ္းလာၾကသည္။<br /><br />ေမာင့္လက္ကိုခ်ိတ္ထားသည့္ ပန္းႏုေရာင္ ျမန္မာသတို႔သမီး ၀တ္စံုႏွင့္ နန္းစႏၵီက တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံု လွေနျပန္သည္။ ေရွ႔တည့္တည့္ကိုသာ ဦးတည္ေလွ်ာက္လွမ္းေနတဲ့ မဂၤလာေမာင္ႏွံရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြက ဘယ္ညာညီညီ။ ျဖဴ႔အနားေရာက္ေတာ့ ေမာင္ေရာ နန္းစႏၵီပါ တစ္ျပိဳင္တည္းလိုလို ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္သည္။ သူတို႔အျပံဳးေလးေတြက အနာဂတ္ကိုသာ ေရွးရႈသြားျပီျဖစ္ေသာ လတ္ဆတ္သည့္ အျပံဳးမ်ား။ ယုယျဖဴဆိုသည့္ မိန္းကေလးသည္ ေဒါက္တာတည္ျမဲခိုင္ႏွင့္ နန္းစႏၵီတို႔၏ အရင္းႏွီးဆံုး မိတ္ေဆြဆိုသည္ထက္ ဘာတစ္ခုမွ ပိုမည္မဟုတ္သလို ယုယျဖဴအတြက္လည္း ငယ္သူငယ္ခ်င္း ဇနီးေမာင္ႏွံဆိုသည့္ အသိႏွင့္ပင္ လံုေလာက္ခဲ့ပါျပီ။ တည္ျငိမ္ေသာ အျပံဳးလွလွတစ္ခုျဖင့္ တုန္႔ျပန္ခဲ့ပါျပီ။<br /><br />တစ္ခ်ိန္တစ္ခါကေတာ့ အခ်စ္ဆံုးခ်စ္သူႏွင့္ မဂၤလာပြဲတစ္ခုကို ပံုေဖာ္ၾကည့္မိခဲ့ဖူးသည္။ စိတ္ကူးထဲမွာေတာ့ ျဖဴလြလြမဂၤလာ ၀တ္စံုႏွင့္ ေမာင့္သတို႔သမီးသည္ ယုယျဖဴဆိုသည့္ မိန္းကေလးေပါ့။ ဧည့္ပရိတ္သတ ္အလယ္မွာ ေမာင့္လက္ကို အားကိုးတစ္ၾကီးခ်ိတ္တြဲလို႔ တစ္သက္တာလံုးအတြက္ ပံုအပ္ျပီး ေလွ်ာက္လွမ္းပစ္လိုက္ခ်င္ခဲ့သည္။ ခ်စ္သူႏွင့္လက္တြဲႏိုင္ေသာ မဂၤလာသတို႔သမီးတစ္ေယာက္၏ အျပံဳးသည္လည္း ျဖဴ႔တစ္သက္တာတြင္ အလွဆံုးအျပံဳးျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ထင္မွတ္ခဲ့ဖူးသည္။<br /><br />လက္ေတြ႔မွာေတာ့ တစ္ခ်ိန္က ျဖဴ႔ရဲ႕ စိတ္ကူးေတြဟာ လွပတဲ့ အိပ္မက္ေလးတစ္ခုေပါ့ ေမာင္ရယ္...။ အိပ္မက္ဆိုတာ ႏိုးတစ္၀က္ အိပ္တစ္၀က္ စိတ္ဂေယာက္ဂယက္ အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္စိတ္က စြဲလမ္းရာကို ျပန္ျပီးျမင္ေယာင္တတ္တဲ့ တစ္ခန္းရပ္ ျပဇာတ္ဆန္ဆန္ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ခုတဲ့။ ျဖဴ အိပ္မက္တစ္ခုကို မက္ခဲ့တယ္။ အိပ္မက္ရွည္ၾကီးေပါ့။ ဒီလိုအိပ္မက္မ်ဳိး မက္လိမ့္မယ္လို႔ ၾကိဳမသိခဲ့ဖူးေလ။ ေမာင့္ရဲ႕ ၾကင္နာျခင္း၊ ယုယျခင္း၊ ခ်စ္ျခင္းေတြက ျဖဴ႔ဆီကို အိပ္မက္တစ္ခုလို ေရာက္ရွိခဲ့သလိုပဲ အိပ္မက္တစ္ခုလို ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ပါျပီ။<br /><br />အိပ္မက္ကေလးကို ႏွေျမာမိေနေပမယ့္ အိပ္မက္ထဲက ေမာင့္ရဲ႕ ခ်စ္ခင္ယုယမႈေတြ၊ ေဖးမမႈေတြအတြက္ အျမဲတမ္းအမွတ္တရ ေက်းဇူးတင္ေနမွာပါ။ ျဖဴ႔ ႏွလံုးသားထဲမွာ ထာ၀ရ သိမ္းဆည္းထားမွာပါ။ ျဖဴ႔ ဘ၀အတြက္ အလွပဆံုး အိပ္္မက္ကေလးတစ္ခုကို ဖန္ဆင္းေပးခဲ့ဖူးတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ ဖန္ဆင္းသူ၊ စိတ္အစဥ္အားလံုးကို ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြနဲ႔ ျငိမ္းခ်မ္းေစသူ၊ အသက္ထက္ပိုျပီး ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားရတဲ့ ခ်စ္သူ၊ အစားထို႔ဖို႔ မလြယ္ကူတဲ့ ခ်စ္သူဟာ "ေမာင္" တစ္ေယာက္တည္းပါပဲ။<br /><br /><div style="text-align: center;">...............................<br /><br />( ၄ )<br /></div><br />မဂၤလာအခမ္းအနားျပီးဆံုးတဲ့အခါ ဓါတ္ပံုဆရာရဲ႕ တဖ်တ္ဖ်တ္ ဖလက္ခ်္ဂန္း မီးေရာင္ေအာင္မွာ သတို႔သား၊ သတို႔သမီးနဲ႔ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြ၊ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြကေတာ့ ၾကည့္ႏူးပီတိ အျပံဳးေတြနဲ႔ေပါ့။<br /><br />ျပန္သင့္ေနျပီမို႔ ဖလက္ခ်္ဂန္း မီးေရာင္ေတြၾကားမွာပဲ ေမာင္နဲ႔ နန္းစႏၵီကို သြားေရာက္ ႏႈတ္ဆက္လိုက္မိသည္။<br /><br />" ျမဲခိုင္..ငါျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္။ မဂၤလာဇနီးေမာင္ႏွံ ရာသက္ပန္ ေပါင္းရပါေစ..."<br /><br />ျဖဴ႔ရင္ထဲက လႈိက္လွဲေသာ ဆုေတာင္းစကားတစ္ခုပါ။<br /><br />နန္းစႏၵီကေတာ့ ေခါင္းျငိမ့္လို႔သာ အသိအမွတ္ျပဳလိုက္ေပမယ့္ ေမာင္ကေတာ့ ျပံဳးရင္းလက္ဆြဲ ႏႈတ္ဆက္၏။<br /><br />"ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ျဖဴ"<br /><br />ေမာင့္လက္ေတြက ရင္ထဲမွ ေျပာခ်င္သည့္ စကားေတြကို ျဖဴ႔လက္ဖ၀ါးမွတစ္ဆင့္ ေျပာခဲ့ၾကပါျပီ။<br /><br />"ရပါတယ္... နင္နဲ႔ငါ ထာ၀ရသူငယ္ခ်င္းေတြပဲ။ ေက်းဇူးဆိုတာ မလိုပါဖူး။ နန္းစႏၵီကိုသာ ေကာင္းေကာင္းခ်စ္ပါ"<br /><br />အရည္လဲ့ေနေသာ မ်က္၀န္းႏွစ္စံုမွ ေတာက္ပေသာ အျပံဳးေလးေတြ လြင့္ပ်ံထြက္လာသည္။<br /><br />ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို မပိုင္ဆိုင္လိုက္ရရင္ေတာင္ မုန္းသူအျဖစ္နဲ႔ မစြန္႔လႊတ္လိုက္ရတဲ့အတြက္ ျဖဴေက်နပ္ပါျပီ။ ခမ္းနားလွပေသာ မဂၤလာပြဲတစ္ခု ေအာင္ျမင္စြာ ျပီးဆံုးခဲ့သလို ယုယျဖဴရဲ႕ တစ္ခ်ိန္က လွပခဲ့ေသာေန႔စြဲမ်ာလည္း အျပီးတိုင္အဆံုးသတ္သြားခဲ့ပါျပီ။ တစ္သက္မွာ တစ္ခါသာ မက္ခဲ့ဖူးေသာ အလွပဆံုး အိပ္မက္ေလးတစ္ခုလည္း အမွတ္တရအျဖစ္သာ ရင္မွာက်န္ရစ္ခဲ့ပါျပီ...။<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">~~ ျပီးပါျပီ ~~</span><br /></div><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">လြမ္းသုရင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">၂၇ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၀၉</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">မွတ္ခ်က္။ ။ အစအဆံုး ဖတ္လိုလွ်င္-</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဆႏၵတစ္ခုႏွင့္ ရပ္တည္ခဲ့ေသာ ေန႔စြဲမ်ား (အခန္းဆက္၀တၳဳရွည္)</span><br /><a href="http://lwannthuyin.blogspot.com/2008/10/blog-post.html"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အပိုင္း ၁</span></a><br /><a href="http://lwannthuyin.blogspot.com/2008/10/blog-post_25.html"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အပိုင္း ၂</span></a><br /><a href="http://lwannthuyin.blogspot.com/2008/12/blog-post.html"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အပိုင္း ၃</span></a><br /><a href="http://lwannthuyin.blogspot.com/2009/01/blog-post.html"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဇာတ္သိမ္းပိုင္း</span></a><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2252437394791330061-4557638196471504504?l=lwannthuyin.blogspot.com' alt='' /></div>လြမ္းသုရင္http://www.blogger.com/profile/08611314993374008459noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2252437394791330061.post-976515923032601562008-12-13T13:15:00.004+08:002008-12-13T13:33:07.380+08:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span style="display: block;" id="formatbar_Buttons"><span class="" style="display: block;" id="formatbar_JustifyFull" title="Justify Full" onmouseover="ButtonHoverOn(this);" onmouseout="ButtonHoverOff(this);" onmouseup="" onmousedown="CheckFormatting(event);FormatbarButton('richeditorframe', this, 13);ButtonMouseDown(this);"><img src="http://www.blogger.com/img/blank.gif" alt="Justify Full" class="gl_align_full" border="0" /></span></span>( ၁ )<br /></div><br />သီတင္းကြၽတ္ျပီ<br />မိုးေလကင္းလြတ္ေတာ့မည္<br />မီးပံုးပ်ံလႊတ္ၾကရေအာင္<br />မီးစာကိုေရနံဆြတ္ထားပါ<br />မႈိင္း၀မွလႊတ္ပါ...<br /><br />ေခါင္းရင္းအိမ္မွ ကေလးတစ္ေယာက္ စာက်က္ေနသည္ကို အိမ္ေရွ႕ဒါန္းေပၚထိုင္ရင္း စာအုပ္ဖတ္ေနသည့္ ျဖဴတစ္ေယာက္ အတိုင္းသားၾကားေနရသည္။<br /><br />သီတင္းကြၽတ္ျပီ... မိုးေလကင္းလြတ္ေတာ့မည္... တဲ့<br /><br />ကေလးငယ္က်က္ေနတဲ့ စာပိုဒ္လိုပါပဲ။ တကယ္လည္း သီတင္းကြၽတ္ခဲ့ပါျပီ။ ကေလးေတြကေတာ့ သီတင္းကြၽတ္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မို႔ ေပ်ာ္ၾကသည္။<br /><br />လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စာမက်က္ပဲ ေဆာ့ကစားၾကသည့့္ ကေလးေတြရွိသလို ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္မွာ မိဘေတြနဲ႔ ခရီးသြားတတ္ၾကသည့္ ကေလးေတြလည္းရွိသည္။ ေက်ာင္းသားအရြယ္မွာ စာၾကမ္းပိုးဟု အေခၚခံရတတ္သည့္ ကေလးမ်ားကေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ကို အက်ဳိးရွိရွိအသံုးခ်လို႔ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာ ျပန္လွန္ေလ့က်င့္ခန္းေတြ လုပ္ေနလိမ့္မည္။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစ ေက်ာင္းသားဘ၀သည္ အင္မတန္မွ လြတ္လပ္သည္။ ျဖဴစင္သည္။ ေအးခ်မ္းသည္။ စာေမးပြဲဆိုသည့္ အာရံုတစ္ခုမွလြဲျပီး မည္သည့္အရာကိုမွ ေၾကာင့္ၾကေနစရာမလို။ ေပါ့ပါးလြန္း၏။<br /><br />စိတ္ရွိတိုင္းသာ ေတြးေတာျပီး ေနာက္ျပန္ဆြဲငင္ ယူႏိုင္ပါလွ်င္ အားလံုးကို ေနာက္ျပန္ဆြဲခ်င္ပါေသးသည္။ အရာရာကို ေျပာင္းျပန္ျပန္ပစ္ခ်င္မိေသးသည္။ ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ျပန္လိုခ်င္သည္။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ခ်စ္သူျဖစ္လာႏိုင္ေသာ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္လည္း မဆံုဆည္းေစဖို႔ ရည္ရြယ္သည္။ ဆံုဆည္းေစခဲ့ဦးေတာ့ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးကို အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း အျဖစ္သာ ရပ္တန္႔ေစမည္။ ခ်စ္သူအျဖစ္လည္း လက္မခံမိေစဖို႔ ၾကိဳးစားမိမည္။ သို႔ေသာ္လည္း ျဖစ္ခဲ့ျပီးသမွ်သည္ ေနာက္ျပန္ဆြဲကာ ေျပာင္းလဲပစ္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္သလို မျဖစ္ခဲ့ဖူးဟုလည္း သတ္မွတ္၍ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ စိတ္ထဲတြင္ ေမ့သင့္ေမ့အပ္ျပီဆိုသည့္ အသိႏွင့္သာ ျပည္ဖံုးကားခ်ထား၍ ရမည္။ မႈန္၀ါး၀ါးေတာ့ စြဲထင္က်န္ရစ္မည္သာ။<br /><br />xxxxx<br /><br />"မမျဖဴေရ...မမျဖဴ"<br /><br />ျခံတံခါး၀ဆီမွ ေခၚသံၾကားရ၍ သတိျပဳမိေသာအခါ တစ္လမ္းေက်ာ္မွ ေႏြးေႏြး...။ လက္ထဲတြင္လည္း စာအိတ္လိုလို အရာတစ္ခုကို ကိုင္ထားေသးသည္။<br /><br />"ေဟာ..ေဒၚေႏြးေႏြး၊ မေတြ႔တာေတာင္ၾကာေပါ့။ ဘယ္ေတြေပ်ာက္ေနတုန္း။ လာ လာ အိမ္ထဲ၀င္ပါဦး"<br /><br />ျခံတံခါးလည္းဖြင့္ရင္း ေႏြးေႏြးကို အိမ္ထဲေခၚရသည္။ ေႏြးေႏြးတို႔ မိသားစုႏွင့္ ျဖဴတို႔မိသားစုမွာ တစ္ရပ္ကြက္တည္း အေနၾကာသည္ႏွင့္အမွ် လြန္စြာရင္းႏွီး ကြၽမ္း၀င္ၾကသည္။ ျဖဴႏွင့္ဆိုလွ်င္လည္း အထက္တန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းတည္း တက္ခဲ့သူ။ သို႔ေသာ္ ျဖဴကေႏြးေႏြးထက္ အသက္ႏွစ္ႏွစ္ခန္႔ ပိုၾကီးသည္။ ညီအစ္မလိုလည္း ခင္ရသလို၊ သူငယ္ခ်င္းဆိုလည္း မမွားပါ။<br /><br />"ကဲ..ေျပာ မေရႊေခ်ာ...ဘာလို႔အခုမွ ေပၚလာတာလဲ"<br /><br />"အဟဲ...မမျဖဴကလည္း မသိတာက်လို႔။ သီတင္းကြၽတ္ျပီေလ"<br /><br />"ေဟာေတာ့...သီတင္းကြၽတ္တာပဲ ဘာျဖစ္တုန္း"<br /><br />မ်က္ေတာင္ေလး ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္ျဖင့္ ရွက္စႏိုးျပံဳးေနေသာ ေႏြးေႏြး၏ ပါးျပင္ႏွစ္ဖက္က ပန္းေသြးေရာင္ သန္းေန၏။ သူဘာအတြက္ လာသည္ကို ျဖဴသိပါသည္။ စလိုေသာၾကာင့္သာ တမင္မသိသလို လုပ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။<br /><br />"ဟင္..မမျဖဴကေတာ့ လုပ္ျပီ။ ဒါေၾကာင့္လည္း အပ်ဳိၾကီး ျဖစ္ေနတာ။ အဲ့ဒီလို မသိခ်င္ေယာင္ ၾကပ္ၾကပ္ေဆာင္။ အပ်ဳိၾကီးျဖစ္မယ္ သိလား"<br /><br />"အမယ္ အပ်ဳိၾကီးျဖစ္တာပဲ ျဖစ္ပေစေပါ့။ ဘာျဖစ္ေသးလဲ"<br /><br />အသက္ ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္စြန္းရံုမွ်ႏွင့္ အပ်ဳိၾကီးအေခၚခံရသည့္အတြက္ ေအာင့္သက္သက္ရွိေသာ္လည္း ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ေနျပန္သည္မို႔ ေႏြးေႏြးအား မ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ထိုးကာ ျပန္ေျပာမိသည္။<br /><br />"မမျဖဴကလည္း ခ်စ္လို႔စတာကို။ ဒီမွာ လာတဲ့အေၾကာင္းက ေပ်ာက္ေတာ့မယ္။ ဒီအပ်ဳိၾကီးနဲ႔ေတာ့ ခက္ပါတယ္"<br /><br />"ဒါဆိုလည္း ေျပာ.."<br /><br />"ဒီမွာလည္း ၾကည့္ပါဦး"<br /><br />ေႏြးေႏြးကေျပာရင္း သူ႔လက္ထဲမွ ဖိတ္စာ စာအိတ္ေလးကို ထိုးေပးေတာ့သည္။ ဖိတ္စာေလးကေတာ့ ေရးေမႊးနံ႔ အသင္းသား...။ အထဲမွ ဖိတ္စာကဒ္ကို ထုတ္ၾကည့္မိေတာ့ သတို႔သား၊ သတို႔သမီးနာမည္ႏွင့္ မဂၤလာဧည့္ခံပြဲဆိုသည့္ ေငြေရာင္ေဖာင္းၾကြ စာလံုးေလးမ်ားက သပ္ရပ္လွပလ်က္...။<br /><br />"လာျဖစ္ေအာင္ လာပါေနာ္ မမျဖဴ၊ အန္တီတို႔ကိုေတာ့ နီးမွ ထပ္လာေျပာေတာ့မယ္"<br /><br />"ေၾသာ္.. ေအးပါ။ လာမွာေပါ့။ ကိုယ့္ညီမ မဂၤလာေဆာင္ပဲဟာ"<br /><br />ဖိတ္စာေလးကို ၾကည့္ကာ မွင္သက္ေနရင္းမွ ေႏြးေႏြးကို ျပန္ေျပာမိသည္။<br /><br />"ဒါဆိုလည္း ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္ အပ်ဳိၾကီး။ သြားစရာေလးရွိလို႔... ဟဲ ဟဲ"<br /><br />"ဟယ္...ဒီေကာင္မေလးေတာ့"<br /><br />စရင္းေနာက္ရင္းက ေျပးထြက္သြားသည့္ ေႏြးေႏြးကေတာ့ ေပ်ာ္ေနပံုရသည္။ အင္းေပါ့ေလ...ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ အတူေနရမည့္အေရးကို ဘယ္သူက မေပ်ာ္ပဲ ရွိပါ့မလဲေနာ္။ ဖိတ္စာေလးကို ေသခ်ာျပန္ၾကည့္ရင္း ျဖဴတစ္ေယာက္ မုဒိတာပြားေနမိသည္။ ႏွစ္ကိုယ္တူ ခ်စ္ေသာသူခ်င္း ေပါင္းဖက္မိၾကေတာ့လည္း အရာရာဟာ ေပ်ာ္စရာေတြပဲ ျဖစ္ေနမွာပါ။<br /><br />သီတင္းကြၽတ္ျပီတဲ့.. မဂၤလာဖိတ္စာေလးေတြ ပလူပ်ံေအာင္ ေရာက္လာေတာ့မွာေပါ့။ အဲ့ဒီလို ေရာက္လာမယ့္ ဖိတ္စာေတြထဲမွာ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းလို႔ ေျပာင္းလဲ သတ္မွတ္ထားေသာ ေမာင့္မဂၤလာဖိတ္စာေရာ ပါလာႏိုင္သလား။ ေမာင့္ခ်စ္သူ နန္းစႏၵီႏွင့္ေရာ လက္ထပ္ျဖစ္ရဲ႕လား။ ဖိတ္စာေတာင္ မေရာက္လိုက္ဘဲ လက္ထပ္သြားျပီလား။ ေမာင္ႏွင့္မဆံုျဖစ္သည္မွာ ၾကာခဲ့ျပီ။ လက္မထပ္ရေလာက္ေသးဟုေတာ့ ထင္မိသည္။ လက္ထပ္ခဲ့ျဖစ္လွ်င္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီက သတင္းျပန္ၾကားႏိုင္သည္။ မဂၤလာဖိတ္စာ တစ္ေစာင္သည္ ေမ့ခ်င္ဟန္ေဆာင္ထားေသာ ေမာင့္အေၾကာင္းကို ျပန္လည္သတိရေစျပီ။<br /><br />ေမာင့္သတို႔သမီး ျဖစ္ခြင့္မရွိေတာ့ရင္ေတာင္ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္အျဖစ္ ေမာင့္မဂၤလာပြဲကိုေတာ့ တက္ေရာက္ခြင့္ရွိခ်င္ေသးသည့္ ျဖဴကပဲ မိုက္မဲေနျပီလား...ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ တစ္ေယာက္ကို အျပီးသတ္ ဆံုးျဖတ္ေရြးခ်ယ္ ပိုင္ဆိုင္သြားႏိုင္လို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ သတို႔သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚက အျပံဳးကို မ်က္ၾကည္လႊာ ဓါတ္ပံုအျဖစ္ ျဖဴ႔ႏွလံုးသားထဲမွာ သိမ္းထားခ်င္လို႔ပါ ေမာင္ရယ္...<br /><br /><div style="text-align: center;">.............................<br /></div><br /><div style="text-align: center;">( ၂ )<br /></div><br />ေက်ာင္းပိတ္ရက္ မနက္ခင္းေတြ ျဖစ္တာေၾကာင့္ မနက္ေစာေစာ ေစ်းသြားသည့္ လမ္းတေလွ်ာက္ မိခင္ႏွင့္အတူ ေစ်းကိုလိုက္ပါလာၾကသည့္ ကေလးေတြကိုပါ ေတြ႔ႏိုင္သည္။ ျဖဴငယ္ငယ္ကလည္း ေမေမႏွင့္အတူ ေစ်းလိုက္ရသည္ကို ေပ်ာ္ခဲ့သည္။ ေစ်းထဲေရာက္လွ်င္ လက္ညွိဳးထိုး၍ စားလိုရာစားႏိုင္သည္ေလ။ တခါတေလ အခုမုန္႔ဟင္းခါး၊ အခုအသုပ္စံုဆိုျပီး စားတတ္ေသာေၾကာင့္ ဒီကေလး ဗိုက္နာကုန္ေတာ့မွာပဲဟုပင္ ေမေမလိုက္တားရတတ္သည္ကို သတိရသည္။ အခုေတာ့ ေမေမ့လက္ကိုဆြဲကာ ေစ်းလိုက္ရသည့္ အရြယ္လည္း မဟုတ္ေတာ့။ ကိုယ္တိုင္ ေစ်းျခင္းဆြဲကာ ေစ်း၀ယ္ေနရျပီ။ ကေလးဘ၀ကေတာ့ စိတ္မပါလွ်င္ မလိုက္ဘဲ ေပကပ္က်န္ခဲ့၍ ရေသးသည္။ အခုေတာ့ မိုးလင္းလွ်င္ ေစ်း၀ယ္ရမည္မွာ ျဖဴ႔အတြက္ တာ၀န္တစ္ခုပမာ။ ကေလးမွလည္း မဟုတ္ေတာ့ျပီကိုးကြယ္...။<br /><br />"အန္တီၾကီး...ဒီမွာ ေသေသခ်ာခ်ာ လုပ္ေပးလိုက္တယ္ေနာ္။ အိမ္ေရာက္ရင္ ေရေဆးျပီး ခ်က္ရံုပဲ။ ေက်းဇူးေနာ္...ဟိုဘက္က အစ္မေရာ...ဘာယူဦးမလဲ။ ငါးခူ၊ ငါးၾကင္း၊ ငါးျမစ္ခ်င္းေတြ လတ္လတ္ ဆတ္ဆတ္ေတြေနာ္..."<br /><br />ငါးတန္းထဲ တိုး၀င္ခဲ့ရင္း ဆိုင္တစ္ဆိုင္ေရွ႕အေရာက္ ဘာ၀ယ္ရေကာင္းမလဲ ၾကည့္ေနတုန္း ဆိုင္ေပၚမွာထိုင္လ်က္ ေအာ္ကာဟစ္ကာ ေစ်းေရာင္းေနေသာ မိန္းကေလးက ေစ်းေခၚျခင္းျဖစ္သည္။ ေစ်းသည္မိန္းကေလး၏ အသက္သည္ ျဖဴႏွင့္ မတိမ္းမယိမ္းမွ်သာ ရွိမည္ထင္သည္။ လူျခင္းတူေသာ္လည္း အသက္ရွဴျခင္း မတူႏိုင္ဟု ဆိုၾကသည္မွာ မွန္လွေပသည္။<br /><br />မိန္းကေလး ေစ်းအေခၚေကာင္း၍ပဲလား မေျပာတတ္။ ျဖဴကိုယ္တိုင္လည္း ငါးခူေၾကာ္ပဲ စားရေကာင္းႏိုးဟု ေတြးေနတုန္း ရုတ္တရက္ တစ္စံုတစ္ေယာက္မွာ လက္လွမ္းဆြဲလိုက္သည္ကို ခံစားလိုက္ရသည္။<br /><br />"ဟယ္..သမီးေလး..ေစ်းလာ၀ယ္တာလား။ မေတြ႔တာေတာင္ ၾကာျပီေနာ္။ ေမေမတို႔ ေဖေဖတို႔ေရာ ေနေကာင္းၾကရဲ႕လား"<br /><br />သည္အသံကို ျဖဴေကာင္းေကာင္း ရင္းႏွီးမိပါသည္။ ျဖဴ႔အေပၚကို သမီးအရင္းကေလးလို ခ်စ္ရင္းစြဲရွိေနေသာ ေမာင့္ေမေမပဲေပါ့...။<br /><br />"ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့ အန္တီ၊ ေနေကာင္းပါတယ္"<br /><br />ျဖဴႏွင့္ ေမာင့္အၾကားတြင္ မည္သို႔ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ား ရွိခဲ့ေစကာမူ ေမာင့္ေမေမသည္ ျဖဴ႔အားခ်စ္ခင္မႈ မပ်က္ခဲ့သလို ျဖဴကလည္း ပံုမွန္အတိုင္းသာ ဆက္လက္ဆက္ဆံခဲ့သည္။<br /><br />"အသက္က ၾကီးလာေတာ့လည္း ဒူးနာ၊ ခါးနာေလာက္ေတာ့ ရွိတာေပါ့ သမီးရယ္။ အခုေတာ့ သားျပန္ေရာက္ေနျပီဆိုေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္။ တစ္ခုခုဆိုလည္း သူပဲ ကုေပါ့ကြယ္။ သမီးနဲ႔ေရာ ေတြ႔ေသးလား။ ေနာက္လ မဂၤလာေဆာင္ေနာ္။ လာျဖစ္ေအာင္ လာခဲ့။ ညကေတာင္ ဖိတ္စာေရးတုန္း သမီးနာမည္ ေတြ႔လိုက္ေသးတယ္။"<br /><br />"ဟင့္အင္း မေတြ႔ေသးဘူး အန္တီ"<br /><br />"ဟုတ္လား..ဖိတ္စာေတာ့ လာဖိတ္လိမ့္မယ္။ ကဲ သမီးေရ အန္တီျပန္လိုက္ဦးမယ္။ သားေရာက္တုန္း သူၾကိဳက္တဲ့ ငါးေခါင္းဟင္းခ်ိဳခ်က္ဖို႔ လာ၀ယ္တာ။ သြားျပီေနာ္ သမီးေလး။ ေနာက္မွ ေတြ႔ဦးမယ္"<br /><br />ေမာင့္ေမေမကေတာ့ မိခင္တို႔၏ ထံုးစံအတိုင္း သားအေၾကာင္းေတြကို ေရပက္မ၀င္ေျပာရင္း ေက်နပ္ေနရွာသည္ ထင္၏။ ေက်ာခိုင္းထြက္ခြာသြားေသာ ေမာင့္ေမေမကို ေငးၾကည့္ရင္း ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေမာင္ကအခုမွ လက္ထပ္မွာေပါ့ဟု ေတြးေနမိေသးသည္။ ထို႔ေနာက္ ျဖဴလည္း ၀ယ္စရာရွိတာ ၀ယ္ျပီး အိမ္ျပန္လာခဲ့ေတာ့၏။ အျပန္လမ္းမွာေတာ့ ေမာင္ႏွင့္ နန္းစႏၵီအေၾကာင္းသာ စဥ္းစားခန္း ဖြင့္ေနမိေတာ့သည္။<br /><br />ေမာင္ ျပန္ေရာက္ေနသည္တဲ့လား။ ေမာင္လက္ထပ္မည့္ မိန္းကေလးကေရာ နန္းစႏၵီပဲလား။ နန္းစႏၵီမဟုတ္ေသာ အျခားတစ္ေယာက္လား။ ျဖဴသိခ်င္ပါသည္။ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွေတာ့ မရွိခဲ့ပါ။ ရိုးသားစြာ သိခ်င္စိတ္ သက္သက္ပါ ေမာင္...။ျဖဴႏွင့္လည္း မေတြ႔ျဖစ္ေသးသည္မို႔ စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ ဒြိဟျဖစ္ေနမိသည္။ ဘာေၾကာင့္မ်ားပါလိမ့္။ တမင္မ်ား ေရွာင္ေနေလေရာ့သလား။ နန္းစႏၵီကပဲ မေတြ႔ေစသလား။ စိတ္ထဲတြင္ လားေပါင္းမ်ားစြာေပါ့။ မိန္းကေလးတို႔သဘာ၀ ကိုယ့္ခ်စ္သူရဲ႕ ရည္းစားေဟာင္းနဲ႔ အူတိုတတ္တာေတာ့ အျပစ္မဟုတ္ပါဘူးေလ။ သဘာ၀က်ပါသည္။ ထို႔အတြက္ နန္းစႏၵီကို ျဖဴနားလည္ ခြင့္လႊတ္ေပးႏိုင္ပါ၏။<br /><br />အရင္တစ္ခါ ေမာင္ႏွင့္ေတြ႔စဥ္ကေတာ့ နန္းစႏၵီကို လက္ထပ္ရန္ မေသခ်ာေတာ့ဟု ေျပာခဲ့ဖူးသည္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား ထိုသ္ို႔ေျပာရပါသလဲ။ အကယ္၍မ်ား နန္းစႏၵီသည္ အျပစ္မဲ့စြာ ေမာင့္ရဲ႕ ထားခဲ့ျခင္းကို ခံရပါလွ်င္ နန္းစႏၵီေနရာမွေနျပီး ျဖဴစိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနမိသည္။ ျဖဴ႔ကို ေမာင္ထားရစ္ခဲ့ျခင္းသည္ နန္းစႏၵီအေပၚတြင္ သစၥာရွိဖို႔သာ ျဖစ္ေစခ်င္သည္။ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိသည့္ မိန္းကေလးတိုင္းကို အသည္းမကြဲေစခ်င္သည့္ ဆႏၵသက္သက္ပါ ေမာင္ရယ္...။ ျဖဴခံစားရသလို နန္းစႏၵီမွ မဟုတ္၊ ဘယ္သူကိုမွ မခံစားေစခ်င္တာေတာ့ တကယ့္စိတ္ရင္းပါ။ ျဖဴ႕အေနနဲ႔ကေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာ လူတစ္ေယာက္ကို မပိုင္ဆိုင္ရလည္း ခ်စ္တတ္ေနပါျပီ။<br /><br /><div style="text-align: center;">.........................<br /><br />( ၃ )<br /></div><br />ေမာင့္ေမေမႏွင့္ ေစ်းမွာေတြ႔ျပီး သံုးရက္ေျမာက္ေသာ တစ္ညေနတြင္ ျဖဴ႕ဆီကို ေမာင္ႏွင့္ နန္းစႏၵီ ေရာက္လာခဲ့သည္။ ဒီတစ္ၾကိမ္တြင္ေတာ့ ေမာင့္မ်က္၀န္းမ်ားသည္ လင္းလက္ေတာက္ပလ်က္၊ ေမာင့္အမူအရာသည္ ေပါ့ပါးသြက္လက္လ်က္။ မဂၤလာေဆာင္ကာနီး သတို႔သားတစ္ေယာက္၏ တက္ၾကြမႈအျပည့္ ေမာင့္ထံတြင္ ေတြ႔ရသည္။ နန္းစႏၵီကေတာ့ အနည္းငယ္ အမ္းတမ္းတမ္း ျဖစ္ေနေသးတာေၾကာင့္ ျဖဴကပဲ မစိမ္းေစဖို႔ စကားလမ္းေၾကာင္းေပးရသည္။<br /><br />အခုေလာေလာဆယ္မွာ မဂၤလာပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ေနရေသာေၾကာင့္ ျဖဴ႕ဆီကို မလာျဖစ္ေသးျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေမာင္တို႔မိဘဖက္မွလည္း ရန္ကုန္တြင္ အသိုင္းအ၀ိုင္းမ်ားၾကျခင္း၊ မိန္းကေလးဖက္မွလည္း ရွမ္းျပည္တြင္ မိတ္သဂၤဟမ်ားျခင္းတို႔ေၾကာင့္ မဂၤလာေဆာင္ကို ႏွစ္ေနရာခြဲလုပ္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ငယ္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္အေနျဖင့္ မပ်က္မကြက္ လာေစခ်င္ေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ေပါ့ေလ။ ေမာင္ကေျပာလိုက္၊ နန္းစႏၵီကေျပာလိုက္ႏွင့္ ခဏအၾကာမွာ စကား၀ိုင္းေလးကေတာ့ စိုေျပလာခဲ့သည္။ ျဖဴ႔အတြက္ကေတာ့ ေထြေထြထူးထူး ေျပာစရာမွ မရွိခဲ့တာေလ...။<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမာင္ေပ်ာ္ေနလွ်င္ ျဖဴေက်နပ္ပါသည္။ နန္းစႏၵီကိုလည္း ေပ်ာ္ေစခ်င္ပါသည္။ လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ခဲ့ျခင္းသည္ မုန္းဖို႔မွ မဟုတ္ပဲကြယ္။ ခ်စ္လက္စသည္ ဆက္လက္တည္တံ့ေစရမည္။ ေမာင့္ကိုခ်စ္လွ်င္ ေမာင္ခ်စ္ေသာ ေမာင့္ခ်စ္သူကိုလည္း မခ်စ္ႏိုင္လွ်င္ေတာင္မွ မုန္းသူမျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမည္ေပါ့။ နန္းစႏၵီလည္း ေတာ္ပါေပသည္။ ေမာင္ႏွင့္ျဖဴတို႔၏ တစ္ခ်ိန္က အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေမ့ထားကာ တစ္ခါမွ မေတြ႔မျမင္ဖူးသည့္ မိတ္ေဆြအသစ္ တစ္ေယာက္လို ပံုစံမ်ဴိးျဖင့္ စိတ္ထားျပီး ေဖာ္ေရြႏိုင္သည့္အတြက္ သည္မိန္းကေလးကို ျဖဴေလးစားမိသည္။ ေနာက္တစ္ခုက သူမ၏ ျဖဴစင္မႈ။ ျဖဴ႕အေပၚတြင္ အႏိုင္ယူလိုျခင္းမ်ဳိး မရွိသည္ကို သူမ၏ မ်က္၀န္းမ်ားတြင္ ေတြ႔ႏိုင္သည္။ ေမာင္ႏွင့္ ျဖဴ၏ စကား၀ိုင္းကိုလည္း မႏွစ္သက္ဟန္မရွိသလို တစ္စံုတစ္ေယာက္ အေနရခက္ေစမည့္ အျပဳအမူမ်ဳိးလည္း မျပဳခဲ့သည့္ အတြက္လည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ နန္းစႏၵီ...။<br /><br />ထိုညေနက ျဖဴ႔စိတ္ေတြ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးေနသည္။ ေမာင္ႏွင့္ျပတ္စဲျပီးေနာက္ ေမာင့္ခ်စ္သူသည္ ျဖဴ႕အား သူငယ္ခ်င္းလိုတစ္ဖံု၊ ညီအစ္မလိုတစ္သြယ္ ရန္မေဆာင္ဘဲ ဆက္လက္ ရင္းႏွီးကြၽမ္း၀င္ခဲ့သည္ကို ေမာင္သိပါလွ်င္ ေမာင့္အေပၚတြင္ ျဖဴမည္မွ်ခ်စ္၍ သေဘာထားၾကီးကာ သည္းခံခဲ့ေၾကာင္း ေမာင္နားလည္ႏိုင္မည္ ထင္ပါသည္။ ထို႔အတူ နန္းစႏၵၵီကိုယ္တိုင္လည္း ေမာင့္ကိုခ်စ္ေသာစိတ္ႏွင့္သာ ခြင့္လႊတ္နားလည္ ထားသည္ဆိုသည္ကို ျဖဴနားလည္ပါသည္။ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိတဲ့အခါ သည္းခံစိတ္ေတြပါ အလိုလိုေမြးဖြား လာတတ္သလား...ျဖဴ သိခ်င္ပါသည္။<br /><br />သည္ေလာက၊ သည္ဘ၀မွာ ဘယ္သူနဲ႔မွ ရန္သူမျဖစ္လိုသလို ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း အတိုက္အခံ မရွိလိုပါ။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို မပိုင္ဆိုင္လိုက္ရရင္ေတာင္ မုန္းသူအျဖစ္နဲ႔ေတာ့ မစြန္႔လႊတ္လိုက္ပါရေစနဲ႔။ ခ်စ္ျခင္းမွာ ပိုင္ဆိုင္ရျခင္း၊ မပိုင္ဆိုင္ရျခင္းက အဓိက မက်ပါဘူး။ ခ်စ္သူရဲ႕ ကံေကာင္းျခင္းေတြကို မုဒိတာပြားေနႏိုင္တဲ့ စိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႔ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ခ်စ္ေနတတ္ရင္ လံုေလာက္ပါျပီ။ တကယ္ေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေပါင္းဖက္က်တဲ့ ေနရာမွာ ခ်စ္ျခင္းအျပင္ နားလည္မႈေတြလည္း ေပါင္းစပ္ပါ၀င္ေနသည္။ ေမာင္ႏွင့္ နန္းစႏၵီတို႔ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးမွာ နားလည္မႈမွ်တလို႔ သာယာပါေစေၾကာင္းသာ ဆႏၵျပဳမိသည္။ ျဖဴ႔ႏွလံုးသားဟာ ေမာင့္ကိုခ်စ္တဲ့ စိတ္နဲ႔တင္ အရာရာကို အေကာင္းျမင္တတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ျပီးသား ျဖစ္ေနခဲ့ပါျပီ ေမာင္...။<br /><br /><div style="text-align: center;">..................<br /></div><br /><div style="text-align: center;">( ၄ )<br /></div><br />ေစာေစာစီးစီး အိပ္ရာကထ၊ မ်က္ႏွာသစ္ျပီးသည့္ေနာက္ မွန္တင္ခံုေပၚတင္ထားသည့္ မိုးျပာေရာင္ ဖိတ္စာေလးကို ျပန္ၾကည့္ေနမိသည္။ သည္လိုေန႔ဆိုလွ်င္ အသစ္စက္စက္ မဂၤလာေမာင္ႏွံ ျဖစ္ေတာ့မည့္ သတို႔သားႏွင့္ သတို႔သမီးခမ်ာ ပင္ပန္းသည့္ၾကားကပင္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကမည္ေပါ့...။မဂၤလာပြဲသြားဖို႔အတြက္ ၾကိဳတင္အခ်ိန္ယူကာ ျပင္ဆင္ရဦးမည္။ ျဖဴ႕အတြက္ေတာ့ အေပၚယံအလွအပေတြ အမ်ားၾကီး မလိုအပ္ေတာ့ပါဘူး။ စိတ္ရဲ႕ ေအးခ်မ္းမႈကိုပဲ မက္ေမာတတ္ေနပါျပီ။<br /><br />ျမန္မာဆန္ဆန္ မဂၤလာပြဲမို႔ အျဖဴေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ျမန္မာအက်ႌ ခါးတင္ရင္ေစ့လက္ဆကႏွင့္ ခ်ိတ္လံုခ်ည္ အျဖဴေရာင္ကို ေရြးခ်ယ္ ၀တ္ဆင္ျပီးေနာက္ ေက်ာလယ္ထိအိက်ေနေသာ ဆံစတို႔ကို ဘီးႏွင့္သိမ္းယူကာ တစ္၀က္ကို ခပ္ပါးပါး ျပန္ျဖန္႔ခ်ျပီး တစ္၀က္ကို ကလစ္ႏွင့္ ညွပ္သိမ္းလိုက္သည္။ အားလံုးျပီးျပီဟု ယူဆရေသာအခ်ိန္တြင္ ကိုယ္လံုးေပၚမွန္ေရွ႕ ရပ္ကာ ဘာမ်ားလိုေနေသးလဲဟု ေရွ႕ေနာက္ျပန္လွည့္ ၾကည့္ေနမိသည္။ မ်က္ႏွာကိုလည္း ေသခ်ာၾကည့္ရသည္။ မိတ္ကပ္က ပါးပါးေလးမို႔ သူမ်ားမဂၤလာပြဲမွာ လူမမာပံုစံ ျဖစ္ေနမွာလည္း စိုးရေသးသည္ေလ။<br /><br />အားလံုးအပိုအလို မရွိသည့္အခါ အသားေရာင္ ႏႈတ္ခမ္းနီ တစ္ေတာင့္ကိုယူျပီး ႏႈတ္ခမ္းကို အေရာင္တင္ ္လိုက္မိခ်ိန္မွာ "ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတတ္တဲ့ ျဖဴ႕ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးေတြကို နမ္းခ်င္တယ္"ဟု ေျပာတတ္ေသာ တစ္ခ်ိန္က ေမာင့္စကားလံုးေလးေတြကို ျပန္လည္အမွတ္ရျပီး မ်က္ရည္၀ဲမိေတာ့သည္။<br /><br />ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးေတြကို နမ္းခ်င္တယ္တဲ့လား... အခုေတာ့ ေမာင္နမ္းခ်င္တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းပါးဟာ ျဖဴႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ မဟုတ္ေတာ့ပါလား ေမာင္ရယ္...။ နန္းစႏၵီရဲ႕ ပန္းႏုေရာင္ ႏုႏုေထြးေထြး ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးေတြကိုသာ ေမာင္စြဲမက္ေနမွာပါ။<br /><br />၀ဲေနသည့္မ်က္ရည္ ပါးျပင္ေပၚ မက်ေအာင္ မ်က္ေတာင္ႏွစ္ဖက္လံုးကို ပုတ္ခတ္ပစ္လိုက္ျပီး ျဖဴ႔လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားသည္ မွန္တင္ခံုအံဆြဲထဲမွ Chanel ႏႈတ္ခမ္းနီေတာင့္ေလးရွိရာကို ေရာက္ရွိသြားကာ ညင္သာစြာျဖင့္ ထုတ္ယူလိုက္မိသည္။ ထိုႏႈတ္ခမ္းနီေတာင့္ေလးမွာ ႏိုင္ငံျခားတြင္ ေက်ာင္းသြားတက္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လက္ေဆာင္ေပးထားျခင္းျဖစ္ျပီး အသစ္စက္စက္ တစ္ခါမွ ထုတ္မသံုးဖူးေသး။ အျပင္ခြံက အနက္ေရာင္ ေမွာင္ေန၏။ ရနံ႔က ခပ္သင္းသင္း...။ အေရာင္က ပန္းဆီေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့...။<br /><br />လက္ထဲမွ ႏႈတ္ခမ္းနီေတာင့္ေလးကို ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္မိရင္း ပန္းႏုေရာင္ ႏုႏုေထြးေထြး ႏႈတ္ခမ္းပါးေလး တစ္ခုေပၚတြင္ စိတ္ကူးျဖင့္ အေရာင္ဆိုးေပးမိေတာ့သည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ျဖဴတစ္ခ်ိန္က ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားစြာ ခ်စ္ခဲ့ရပါေသာ ေမာင္စုပ္ယူနမ္းရွိဳက္မည့္ ေမာင့္ခ်စ္သူ၏ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုသည္ အစဥ္ထာ၀ရ ခ်ိဳအီေမႊးပ်ံ႕ ေနပါေစသား...။</span><br /><br /><div style="text-align: center;">......................<br /></div><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">လြမ္းသုရင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">၁၃ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၀၈</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2252437394791330061-97651592303260156?l=lwannthuyin.blogspot.com' alt='' /></div>လြမ္းသုရင္http://www.blogger.com/profile/08611314993374008459noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2252437394791330061.post-80882742121334053262008-10-25T04:33:00.002+08:002008-10-25T04:41:24.528+08:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;">(၁)<br /></div><br />ေကာင္းကင္ယံမွာ တိမ္ေတြကင္းစင္လို႔ ရာသီဥတုက ၾကည္လင္ေနသည္။ ျခံထဲကစံပယ္ေဖြးေဖြးေလးေတြရဲ႕ သင္းရနံ႕က ရွဳရွိဳက္မိသူရင္ကို လန္းဆန္းေအးျမေစသည္။ မနက္ေစာေစာ ရြာထားတဲ့ မိုးေျပးေၾကာင့္ စံပယ္ရြက္ေလးေတြနဲ႔ ပြင့္ဖတ္ေလးေတြမွာ မိုးေရေပါက္ေလးေတြ သီေနသည္ကပင္ ျမင္ရသူကို မ်က္စိပသာဒတစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေစေတာ့သည္။ စံပယ္ရြက္က အစိမ္းရင့္ေရာင္၊ ပြင့္ဖတ္ေတြက အျဖဴေရာင္။ အျဖဴနဲ႕အစိမ္း ဘယ္လုိတြဲတြဲ က်က္သေရ ရွိတာပါပဲလားလို႔ ကြၽန္မ ေတြးမိသည္။ ျခံေရွ႕က စက္ဘီးသံ တညံညံေၾကာင့္ ျခံအျပင္ကို လည္ဆန္႔ၾကည့္မိေတာ့ ေက်ာင္းတတ္ဖို႔သြားၾကတဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္းက ကေလးတစ္သိုက္။<br /><br />ေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာင္းအသြား စုစုရုံးရုံးနဲ႔ကိုျမင္ေတာ့ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ကြၽန္မ သတိရသည္။ အသက္ၾကီးမွန္းမသိ ၾကီးလာလို႔ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အစိတ္ပိုင္းကေန သံုးဆယ္နားကို ကပ္လာေပမယ့္ အျပစ္ကင္းတဲ့ ေက်ာင္းသားဘ၀ကိုေတာ့ ျပန္တမ္းတ သတိရသည္။ ေအာက္ေမ့သည္။ ျမင္ကြင္းထဲမွာ ျပန္ျမင္ေယာင္တိုင္း ၾကည္ႏူးရသည္။ ေက်ာင္းသားဘ၀ကို သတိရမိျပန္ေတာ့ ဘယ္လိုမွ ခ်န္ထားခဲ့ဖို႕ မျဖစ္ႏိုင္သည့့္ ေက်ာင္းသြားေဖာ္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ မ်က္နွာက ကၽြန္မ အျမင္အာရုံမွာ ပီျပင္သဲကြဲစြာ ေပၚလာရသည္။<br /><br /><div style="text-align: center;">.........................<br /><br />(၂)<br /></div><br />ကြၽန္မအသက္ငယ္ငယ္ ကိုးတန္း၊ဆယ္တန္း ေက်ာင္းသားဘ၀၊ နံနက္ေစာေစာ ေက်ာင္းသြားခ်ိန္မွာ ျခံ၀ကေန စက္ဘီးဘဲလ္သံ တညံညံေပးလို႕ ေက်ာင္းသြားဖို႕ အျမဲလာၾကိဳခဲ့ဖူးသည္။ စာေမးပြဲရွိရင္ေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာလို သေဘာထားျပီး မနက္မိုးလင္းကေန မိုးခ်ဳပ္အထိ အိပ္ခ်ိန္ေရာက္မွ သူ႔အိမ္ကို ျပန္တတ္သည္။ တစ္ေနကုန္ ကြၽန္မနဲ႕ စားအတူ စာက်က္အတူ သခၤ်ာတြက္လည္းအတူ စာရွင္းျပရင္း၊ ျငင္းရင္းခုန္ရင္း ရန္ျဖစ္ၾကရင္း ျပန္ေခ်ာ့ၾကရင္း သူ႔ရွိတာကိုယ္စား၊ ကိုယ့္ရွိတာသူစား၊ ျဖဴစင္တဲ့စိတ္ထားေတြနဲ႔ သံေယာဇဥ္တြယ္လို႔ ညွာတာခ်စ္ခင္ခဲ့ဖူးသည္။<br /><br />အထက္တန္းေက်ာင္းသား ဘ၀ကို လြန္ေျမာက္ေလေတာ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀၊ စိတ္ကူးယဥ္စ၊ ရင္ခုန္တတ္စအရြယ္။ မနက္ေစာေစာ ေ၀ရီေ၀လင္းမွာ နည္းပညာတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းကားမီဖို႔ ျခံေရွ႕မွာ ဟြန္းသံတတီတီနဲ႕ ေစာင့္ေခၚတတ္သည္။ သူကေတာ့ လမ္းမေတာ္ ေဆးေက်ာင္းတင္ပဲမို႕ ကိုယ္တိုင္ကားေမာင္းတက္တဲ့သူကိုး။ ျခံေရွ႕မွာ ဟြန္းသံေပးျပီးတာနဲ႔ တာ၀န္တစ္ခုလို ျပဳမူတတ္သည္က ကြၽန္မျခံေရွ႕ တရုတ္စကားပင္က ေစာေစာစီးစီး အလွဆံုး စကားပြင့္ကို သူခူးေပးတတ္ခဲ့ျခင္း။ အနံ႔ရယ္လို႕ စံပယ္ပန္းေလာက္ မေမႊးေပမယ့္လည္း သူေပးတဲ့ စကားပြင့္၊ ကြၽန္မရင္ထဲမွာ အျမဲလန္းဆန္းခဲ့ရ၏။ ပန္းမပန္တတ္ေသာ ကြၽန္မကို ဘာေၾကာင့္မ်ား ပန္းေပးဖို႕ စိတ္ကူးရခဲ့ပါသလဲ။ ကြၽန္မကေရာ ပန္းမပန္တတ္ေပမယ့္ သူေပးတဲ့ပန္းကို ဘာေၾကာင့္ ႏွစ္သက္စြာ ယူမိခဲ့ပါသလဲ။ ၾကာလာေတာ့ ကြၽန္မစာအုပ္ၾကားေတြတိုင္းမွာ စကားပြင့္ေျခာက္ေလးေတြက ပိပိျပားျပား ပံုစံက်ခဲ့သလို၊ တစ္ေန႔တစ္ေလမ်ား သူ႔ဆီက ပန္းမရရင္ေတာင္ ကြၽန္မတစ္ေန႔တာမွာ မျပည့္စံုသလိုလို စိတ္ေကာက္တတ္လာခဲ့ရသည္။ အဲဒီၤလိုမ်ား စိတ္ေကာက္ရင္ေတာ့ သူေခ်ာ့တတ္တဲ့စကားက တစ္ခြန္းပဲ ရွိသည္။<br /><br /><div style="text-align: center;"> "ဒီေန႔ပြင့္တဲ့ စကားပြင့္ေလးေတြထဲမွာ နင့္အလွကိုမီတာ တစ္ပြင့္မွ မရွိလို႕ပါ" ဟူ၍သာ ...<br /></div><br />တကယ္ေတာ့ အရင္ေန႔ေတြကထက္ ကြၽန္မ ပိုလွေနပါတယ္လို႔ သြယ္၀ုိက္ေျပာခဲ့ျခင္းသာ။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မစိတ္ေကာက္ေျပခဲ့သည္။ ေက်နပ္ခဲ့သည္။ သံေယာဇဥ္ ဆိုသည္ ျငိတြယ္မိလွ်င္ ပို၍ ပို၍ တုိးတတ္၏။ သတိမထားမိလွ်င္လည္း တိုးမွန္းမသိတိုး၏။ သတိထားမိလွ်င္လည္း သိသိသာသာ တိုး၏။<br /><br />ပထမႏွစ္၊ ဒုတိယႏွစ္ေတြတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ တရုန္းရုန္းနဲ႕ သြားလာရျခင္းကို ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဖူးသည္။ သူေက်ာင္းကိုလာလွ်င္ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေဆးေက်ာင္းက ငါ့အခ်စ္ဆုံုး သူငယ္ခ်င္းလို႔ မိတ္ဆက္ေပးတတ္ခဲ့သည္။ သူကလည္း ေက်ာင္းကိုလာရင္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကိုပါ ေခၚလာတတ္သည္။ တတိယႏွစ္ေရာက္လာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ သြားရျခင္းထက္ ႏွစ္ေယာက္တည္း သြားရဖို႕ကိုသာ သူၾကံစည္တတ္လာသည္။ ေက်ာင္းကို လာလည္သည့္တိုင္ သူတစ္ေယာက္တည္းသာ မ်ားေတာ့သည္။ ကြၽန္မကေရာ..... အျခားေသာ မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးရမွာကိုပင္ ္၀န္ေလးေနသလိုလို...။<br /><br />အစကရိုးရိုး ေနာက္ေတာ့တစ္မ်ိဳးတိုးလို႕ ခ်စ္ျပန္္ဆိုပဲ...။ ဒီလိုဆို ခက္ပါဘိ ငရဲၾကီးတတ္တယ္ ရွင့္၊ မေတာ္ဘူး ေမာင္ရယ္...လို႔ ဆိုခဲ့ေပမယ့္ သူက ငရဲၾကီးမယ္ဆိုရင္လည္း ဆယ္သက္မက ၾကီးစမ္းပါေစတဲ့။ ေယာက္်ားတို႔မာယာ မက်ီးကိုးပင္ေႏွာက္တဲ့အခါ သံမဏိႏွလံုးသားမွလည္း မဟုတ္တဲ့ ကြၽန္မႏွလုံးသားေတြ အရည္ေပ်ာ္လို႔ သူစကားေတြသာ နားေယာင္ခဲ့မိတာလည္း သဘာ၀တစ္ခုသာ။ ကြၽန္မအတြက္ အျပစ္မဆိုႏိုင္ခဲ့ပါ။ ဟိုးအရင္က သူေပးခဲ့တဲ့ စကားပန္း စာအုပ္ၾကားမွာညွပ္လို႕ အမွတ္တရ သိမ္းခဲ့ဖူးေပမယ့္ အခုေတာ့လည္း ပန္းမပန္တတ္တဲ့ကၽြန္မ၊ သူပန္ေပးတာကိုပင္ ေက်နပ္ေနတတ္ခဲ့ပါျပီ။<br /><br />ခ်စ္သူျဖစ္ခါစ ေခၚသားမက်တက်မွာ "နင္နဲ႔ငါ" ဆိုတဲ့ အသံုးအႏွဳန္းေၾကာင့္ သူစိတ္ဆိုးခဲ့ဖူးတာကို ကြၽန္မ အမွတ္ရသည္။ အခုေနမွ ေခၚဖို႔အသားမက်ရင္ ဘိုးဘြားရိပ္သာက်မွ ေခၚမွာလားလို႔ အထစ္အေငါ့ေမးတုန္းက လန္႔သလိုလိုနဲ႕ ကြၽန္မျပံဳးမိသည္။ မနက္ေစာေစာစီးစီး အိပ္ရာက မႏိုးခင္ ဖုန္းဆက္ႏႈိးလို႔ ဘာမ်ားအေရးတၾကီးလည္းလို႔ ေမးမိေတာ့ သတိရလို႔ ဖုန္းဆက္တာေတာင္ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မဆက္ရဘူးလားလို႕ သူစိတ္ေကာက္တဲ့အခါ ကြၽန္မေပ်ာ္ရသည္။ ကြၽန္မအတြက္ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခဲ့ေသာ သူသည္ ကြၽန္မ၏ အခ်စ္ဆံုးခ်စ္သူလည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ ေမာင္က သိပ္ကေလးဆန္တယ္လို႔ ထင္ခဲ့ေပမယ့္ ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအတြက္ လူၾကီးတစ္ေယာက္လို တည္ျငိမ္ခဲ့သည္သာ။<br /><br /><div style="text-align: center;"> <span style="color: rgb(0, 0, 153);">ေမာင့္ကို ကြၽန္မ ႏွလုံသားတစ္ခုလံုး အပိုင္ေပး၍ ခ်စ္ခဲ့မိသည္။</span><br /></div><br />ခ်စ္ခဲ့မိသူကို သတိရေလေသာအခါ ႏွလံုးသားက ႏုံးခ်ိသလုိ ခံစားရသည္။ ကြၽန္မ ဆက္မေတြးသင့္မွန္း သိပါသည္။ ေတြးခ်င္၍ ေတြးခဲ့ျခင္းလည္း မဟုတ္ပါ။ တုိက္ဆုိင္၍ ေတြးမိသည္။ ေတြးမိ၍ နာက်င္ရသည္။ ကြၽန္မကသာ ေတြးရင္း နာက်င္ေနရေပမယ့္ ေမာင္ကေတာ့ ဇနီး၊သားသမီးႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာဘ၀မွာ ကြၽန္မကို လြမ္းေနလိမ့္မည္ မထင္ပါ။ တစ္ခါတစ္ေလမ်ား လမ္းၾကံဳလို႔ ေတြ႔မလားရယ္လို႕ စဥ္းစားမိျခင္းသည္ ကြၽန္မ၏ ရူးသြပ္စြာ စိတ္ကူးယဥ္မ်ိဳးသာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ရွမ္းျပည္တစ္ေနရာရာမွာ ေမာင္အေျခက်ေနမည္ ဆိုသည္ကို ကြၽန္မနားလည္ပါသည္။ အိမ္ေထာင္ျပဳျပီးသူ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္အား သံေယာဇဥ္မကုန္တဲ့ မိန္းမအျဖစ္ ကြၽန္မ မလိုလားခဲ့ပါ။ ခ်စ္လက္စမကုန္ေသာ ကြၽန္မ၏ စိတ္တုိ႔သည္ ေမာင့္အေပၚတြင္ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အသြင္ျဖင့္သာ...။<br /><br /><div style="text-align: center;">...........................<br /><br />(၃)<br /></div><br />ညေနဘက္ ရဲရင့္တို႕အိမ္မွာ နဂါးရုံဘုရားပင့္ထားတာေၾကာင့္ ဘုရားဖူးရင္း ကူညီစရာရွိတာ ကူညီဖုိ႕ ေစာေစာထြက္လာမိခဲ့သည္။ တစ္ေနကုန္ ၾကည္လင္ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ဟာ ညေနေရာက္ပါမွ ဘာေၾကာင့္မ်ား ညိဳခ်င္ရတာလည္းဆုိတာ ကြၽန္မ မစဥ္းစားတတ္။ ရဲရင့္တို႕အိမ္ေရာက္ေတာ့လည္း ခင္းက်င္းျပင္ဆင္ထားတာေတြကို ၾကည့္ျပီး ေမာင့္ကို ထပ္ခါ သတိရမိျပန္သည္။ ဟိုးအရင္က ဘုရားပင့္ျပီဆုိလွ်င္ ေမာင္က တစ္ညလံုး အိမ္မျပန္ပဲ ၀ုိင္းကူတတ္သည္ေလ။ ကြၽန္မက အလိုက္မသိစြာ အိမ္ျပန္အိပ္ဖို႕ေျပာရင္ေတာင္ အဲ့ဒီည ရန္ျဖစ္ရတာသာ အဖတ္တင္ပါ၏။ အခုေတာ့လည္း ရန္ျဖစ္ရမယ့္သူ မရွိေတာ့ဘူးေပါ့လို႔သာ စိတ္ထဲက ေရရြတ္မိသည္။<br /><br />တျဖည္းျဖည္း ဘုရားဖူးေတြ မ်ားလာရင္း ကြၽန္မလည္း ၀ိုင္း၀န္းဧည့္ခံလို႕ အလုပ္လည္း ရွဳပ္လာသေလာက္ ရွိလာျပီ။ ဧည့္ခံရင္းက စာပြဲ၀ိုင္းတစ္ခုမွာ မုန္႔သြားခ်အေပးမွာ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ေတြ႔ရလိမ့္မည္ မထင္ေသာသူကုိ ေတြ႔ရသည့္အတြက္ ကြၽန္မေျခေထာက္ေတြ ယိမ္းယိုင္လုမတတ္ တုန္လွဳပ္သြားရသည္။<br />သို႔ေပမယ့္ ခြဲခြာခ်ိန္မွာေတာင္ တည္ျငိမ္စြာ ခြဲခြာႏိုင္ခဲ့ေသးရင္ ျပန္ေတြ႔တဲ့အခ်ိန္တြင္ ျငိမ္သက္ႏိုင္ဖို႔ ကြၽန္မ ၾကိဳးစားႏိုင္ရပါမည္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ျပန္ေတြ႔ရင္သာ အျပံဳးမပ်က္ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္လို႔ ေရးခဲ့တဲ့ ကြၽန္မရဲ႕စာတစ္ေၾကာင္းအတြက္ ကြၽန္မ ျပံဳးျပႏိုင္ရပါမည္။ သာမာန္ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပံဳးမ်ိဳးနဲ႕ လိွဳက္လဲစြာ ျပံဳးျပရင္း ေဖာ္ေရြစြာ ႏူတ္ဆက္ရသည္။<br /><br /><div style="text-align: center;"> "နင္ဘယ္တုန္းက ျပန္ေရာက္ေနတာလည္း၊ ေနေကာင္းတယ္ မဟုတ္လား။ ဘုရားေရာ ဖူးျပီးျပီလား"<br /></div><br /><div style="text-align: center;"> "အင္း ေကာင္းပါတယ္။ ဒီေန႔ညေနကပဲ ေရာက္တယ္။ ရဲရင့္ဆီ ဖုန္းဆက္ေတာ့ ဒီည ဘုရားဖူးရင္း လာခဲ့ဦးဆိုလို႔"<br /></div><br /> "ေအာ္.... "<br /><br />လန္းဆန္းမွဳမရွိေသာ ေမာင့္မ်က္ႏွာက မီးေရာင္ေအာက္မွာ ပို၍ေဖ်ာ့ေတာ့ေနသည္ဟု ထင္ရ၏။ ကၽြန္မစကားသံက လန္းဆန္းသြက္လက္ေနေပမယ့္ ေမာင့္ေလသံက တိုးလ်ညိုးႏြမ္းစြာျဖင့္သာ။ တစ္ခ်ိန္က ခ်စ္ခဲ့ဖူးေသာ အခ်စ္ဆံုးခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကို ကိုယ့္မ်က္စိေရွ႕မွာ ညိုးငယ္စြာ ျမင္ရေတာ့လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတာေတာ့ အမွန္။ သို႔ေပမယ့္ ကြၽန္မအေနျဖင့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ထက္ ပို၍ စိတ္ပူရန္ အေၾကာင္းမသင့္ေတာ့ပါ။<br /><br /><div style="text-align: center;"> "နန္းစႏၵီေရာ မပါလာဘူးလား။ နင္တို႕ လက္ထပ္ျပီးျပီဆို"<br /></div><br />စိတ္ပါေသာ္ရွိ၊ မပါေသာ္ရွိ လူ၀တ္တရားအရ ပဋိသႏၶာရ စကားေတာ့ ဆိုရမည္။ နန္းစႏၵီဆိုတဲ့ နာမည္ကိုၾကားေတာ့ ေမာင့္မ်က္ႏွာ အနည္းငယ္ ပ်က္သြားတာကို ကြၽန္မ သတိထားမိလိုက္သည္။<br /><br /><div style="text-align: center;"> "ဟင့္အင္း လက္မထပ္ရေသးဘူး"<br /></div><br />တိုးတိတ္လြန္းေသာ အေျဖကိုကား ကြၽန္မ အားမရ။ ကြၽန္မသည္ ေမာင့္နံေဘးတြင္ ဆိုးအတူ ေကာင္းအတူ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းလည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ တစ္သက္တြင္ တစ္ခါသာ ခ်စ္ခဲ့ဖူးေသာ အခ်စ္ဦး၊ အခ်စ္ဆံုးသူ တစ္ေယာက္အျဖစ္လည္း အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ရွိခဲ့ဖူးပါသည္။ ထို႔အတြက္ ေမာင့္သေဘာ၊ ေမာင့္စိတ္ကို ကြၽန္မ ရိပ္စားမိသည္။ "ေမာင္ဘာျဖစ္ေနသလဲ" ဟူ၍သာ လက္ေမာင္းႏွစ္ဖက္ကို ကိုင္လွဳပ္၍ ေမးပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ကြၽန္မတြင္ ဤသို႔ေသာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ မရွိေတာ့ပါ။ အရာရာတိုင္းတြင္ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းဆိုသည့္ အတိုင္းအတာအတြင္း၌သာ တင့္တယ္ရေပလိမ့္မည္။<br /><br /><div style="text-align: center;"> "ဒါဆိုရင္လည္း ငါ့ကို ဖိတ္ဦးေနာ္။ လားရိွဳးဖက္လည္း လာလည္ရင္းေပါ့"<br /></div><br />သူမကသာ သြက္လက္စြာ ေျပာေနေပမယ့္ ေမာင့္အသံက ဆိတ္ျငိမ္လြန္းလွသည္။ ကၽြန္မကို ၾကည့္ေသာ အၾကည့္တို႕က တစ္ခုခုကို ေတာင္းပန္တိုးလွ်ိဳးေနမွန္း ကၽြန္မသိပါသည္။ အဲဒီအတြက္ ကြၽန္မအေနျဖင့္ စကားမေျပာပဲ ဆိတ္ျငိမ္၍ ေနရမည္ေလာ။ စားပြဲ၀ိုင္းမွ ထထြက္သြားရမည္ေလာ။ ကြၽန္မ မေ၀ခြဲတတ္ပါ။ စားပြဲ၀ိုင္းမွာ လူရွင္းေတာ့ ေမာင္က ေျဖးညွင္းစြာ စကားဆို၏။<br /><br /><div style="text-align: center;"> "ငါ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ငါကို ခြင့္လႊတ္ပါ ျဖဴ"<br /></div><br />အဆက္အစပ္မရွိ ေျပာလာတဲ့စကားအတြက္ ကြၽန္မ ဘယ္လိုမွ မဆက္စပ္တတ္။ ဘာကို ေတာင္းပန္တာလည္း ဆိုေတာ့ ျပီးခဲ့သမွ်ေတြကို ပါတဲ့။ ခက္ရခ်ည္ရဲ႕ ေမာင္ရယ္။ အရာအားလံုးဟာ ၂ ႏွစ္ဆိုတဲ့ အတုိင္းအတာ ၾကာျမင့္ခဲ့ပါျပီ။ ဘာေၾကာင့္မ်ား အခုမွ ေတာင္းပန္စကား ဆိုရပါသလဲ။ လြန္တယ္ကြယ္။ ခြင့္လႊတ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့ျပီးသား လူကို ခြင့္လႊတ္ပါလို႔ ထပ္ေတာင္းပန္ေနေတာ့ ကြၽန္မ ဘာေျပာရမယ္ဆိုတာ ခက္ရခ်ည္ရဲ႕။<br /><br /><div style="text-align: center;"> "ရပါတယ္ ထားလိုက္ပါေတာ့။ နင္ အဆင္ေျပရင္ ျပီးတာပါပဲ"<br /></div><br />စကားရွာမရမယ့္အတူတူ စိတ္ထဲရွိတာကို ေျဖလိုက္သည္။ တကယ္လည္း သူအဆင္ေျပရင္ ျပီးပါေစလို႔သာ ခြင့္လႊတ္ခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား။<br /><br /> "အဲ့လို မထင္ပါနဲ႔ဟာ။ ငါ မွားမွန္းသိခဲ့ပါျပီ။ အခုလည္း သူနဲ႕လက္ထပ္ျဖစ္ခ်င္မွ လက္ထပ္ျဖစ္ေတာ့မယ္။ ငါလိုခ်င္တဲ့ ဘ၀လက္တဲြေဖာ္ဟာ ဒီလို ပံုစံမဟုတ္ဘူး။ ငါခဏတာ စိတ္လွဳပ္ရွားခဲ့တယ္။ မွားခဲ့တယ္။ ငါ့အေပၚမွာ ဘယ္သူ အေကာင္းဆံုးလည္းဆိုတာ နားလည္ေနပါျပီ"<br /><br />သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို ျပင္းျပင္းရွဳိက္ထုတ္ရင္း စားပြဲ၀ိုင္းမွ ထျပန္ဖုိ႔ ျပင္လိုက္ျပီး တစ္ခါတည္း ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။<br /><br /><div style="text-align: center;"> "ေအးပါ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဂရုစိုက္ေပါ့။ ငါ ျပန္ဦးမယ္။ မိုးခ်ဳပ္ေနမွာ စိုးလို႔ေနာ္။ ရဲရင့္ လာလိမ့္မယ္"<br /></div><br />ၾကည့္ေကာင္းေအာင္ ေျပာျပီး ရဲရင့္ကို လိုက္ရွာ ႏႈတ္ဆက္ကာ လွည့္ျပန္ခဲ့သည္။ ကြၽန္မ ဒီအေၾကာင္းေတြကို ဘာတစ္ခုမွ မၾကားလိုေတာ့ပါ။ ေျဖသိမ့္ေပးစရာ စကားလံုးလည္း မရွိေတာ့ပါ။ အရာရာတုိင္းသည္ သူ႕စိတ္တိုင္းက် ေရြးခ်ယ္ခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ကြၽန္မ ရင္ခြင္ထက္ အရာရာသာလြန္ ေအးခ်မ္းလိမ့္မည္ဟုထင္ေသာ အျခားမိန္းကေလးတစ္ေယာက္၏ ရင္ခြင္သို႕ ေျပး၀င္ခိုလွဳံခဲ့စဥ္ကလည္း ကြၽန္မ ေမာင့္ကို မမုန္းခဲ့ပါ။ ယခုထိလည္း ခ်စ္ေနဆဲ မွန္သည္။ စိတ္ခ်မ္းသာပါေစဆိုသည့္ ဆႏၵနွင့္သာ ခြင့္လႊတ္ခဲ့သည္။ ကြၽန္မအေပၚတြင္ သစၥာေဖာက္ခဲ့ျခင္းသည္ အျခားတစ္ဖက္တြင္ သစၥာရွိ၍ ျဖစ္သည္ဟု မွတ္ယူခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ တျခားသူ ရင္ခြင္မွာ မေပ်ာ္ေမြ႔တဲ့အခါ ကြၽန္မရင္ခြင္သို႕ လည္ျပန္ လွည့္မၾကည့္မိေစဖို႔ ကြၽန္မ ဆုေတာင္းသည္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);"> <span style="font-weight: bold;">ကိုယ့္အလုိတစ္ခုတည္းကိုသာ ၾကည့္ျပီး ဘယ္သ႔ူအေပၚမွာမွ သစၥာမရွိတဲ့ ေယာက္်ားအျဖစ္ မုန္းမိမွာစိုးလို႕ပါ ေမာင္...</span></span><br /><br /><div style="text-align: center;">.................................<br /></div><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">လြမ္းသုရင္</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">၂၅ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၀၈</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2252437394791330061-8088274212133405326?l=lwannthuyin.blogspot.com' alt='' /></div>လြမ္းသုရင္http://www.blogger.com/profile/08611314993374008459noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2252437394791330061.post-74506541338873323102008-10-18T18:38:00.003+08:002008-10-19T11:51:06.726+08:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span style="display: block;" id="formatbar_Buttons"><span class="" style="display: block;" id="formatbar_JustifyFull" title="Justify Full" onmouseover="ButtonHoverOn(this);" onmouseout="ButtonHoverOff(this);" onmouseup="" onmousedown="CheckFormatting(event);FormatbarButton('richeditorframe', this, 13);ButtonMouseDown(this);"></span></span>( ၁ )<br /></div><br />ကလင္...ကလင္...ကလင္<br /><br />နားထဲကို စူးစူးရဲရဲ ၀င္ေရာက္လာတဲ့ ဖုန္းသံေၾကာင့္ ရင္ခုန္သံေတြ တဒိတ္ဒိတ္နဲ႔ ျမန္လာရတယ္။ ရဲရင့္ဆီကမ်ား ျဖစ္ခဲ့ရင္ဆိုတဲ့ အသိေၾကာင့္လည္း ပိုျပီး စိတ္လႈပ္ရွားမိတယ္။ ဘုရား...ဘုရား...တစ္ခုခုေတာ့ အဆက္အသြယ္ ရပါေစလို႔ စိတ္ထဲက ၾကိတ္ဆုေတာင္းရင္း ဖုန္းကိုင္လိုက္တယ္။<br /><br />"ဟဲလို..."<br /><br />"ျဖဴလား... ငါ ရဲရင့္ပါ"<br /><br />"ေအး..ေျပာ သူငယ္ခ်င္း၊ ဖုန္းဆက္လို႔ရလား။ ဘာတဲ့လဲဟင္..."<br /><br />"ေမ့လိုက္ေတာ့...တဲ့"<br /><br />"ဟင္..."<br /><br />xxxxx<br /><br />ေလာကၾကီးတစ္ခုလံုး ခ်ာခ်ာလည္သြားသလို ျမင္ကြင္းအားလံုးလည္း ျပာေ၀သြားပါတယ္။ ရဲရင့္ ဘာဆက္ေျပာလဲဆိုတာလည္း မၾကားေတာ့ပါဘူး။ လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့ ဖုန္းကိုေတာင္ ခ်မိလား၊ မခ်မိလား သတိမထားမိ။ မ်က္၀န္းအိမ္မွ မ်က္ရည္ေပါက္မ်ားသာ တြင္တြင္စီးက်လို႔ လာပါေတာ့တယ္။<br /><br />"ေမ့လိုက္ေတာ့တဲ့လား...ေျပာရက္လိုက္တာ ေမာင္ရယ္...ေမ့လိုက္ေတာ့ ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းဟာ ခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ့ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးေတြ အားလံုးကို လြယ္လြယ္ကူကူ ျဖတ္ေတာက္လို႔ ရႏိုင္တဲ့ ဓားတစ္ေခ်ာင္းလား ေမာင္ရယ္..."<br /><br /><div style="text-align: center;">........................................<br /><br />( ၂ )<br /></div><br />ညေနခင္း ေလႏုေအးေတြ တိုက္ခတ္ေနေပမယ့္ ျဖဴ႔ရင္ထဲမွာေတာ့ ေႏြေခါင္ေခါင္မွာ ေနပူေနသလို ပူေလာင္ေနရပါတယ္။ ေမ့လိုက္ေတာ့ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းနဲ႔ ျဖစ္ပ်က္သမွ် အားလံုး ျပီးဆံုးျပီးဆံုးသြားရမွာလားလို႔ ေတြးရင္း ၀မ္းနည္းေနမိတယ္။ ၾကီးမားတဲ့ ျပႆနာမရွိပါဘဲ ဘာလို႔မ်ား ေမတၱာအိမ္ေလးကို ဖ်က္ဆီးပစ္ခ်င္ရတာလဲ။ တစ္သက္လံုးစာ ရည္ရြယ္ျပီး အခ်စ္ေတြအားလံုး ေမာင့္ထံပါးမွာ ေပးအပ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ ေမာင္သိဖို႔ေကာင္းပါတယ္ ေမာင္ရယ္...။<br /><br />"ဟိတ္ ေကာင္မေလး..ဘာေတြေငး..."<br /><br />"အမေလး...ကြၽတ္ကြၽတ္ကြၽတ္... ရဲရင့္ရယ္ နင္ကလည္း အသံေလး ဘာေလးမေပးဘူး။ လန္႔လို႔ေသေတာ့မယ္"<br /><br />"ဟား ဟား ဟား..ငါေရာက္ေနတာ ၾကာလွေပါ့။ နင္ကသာ ေငးခ်င္ရာ ေငးေနျပီးေတာ့"<br /><br />"ဟယ္...ဟုတ္လား"<br /><br />ဘယ္ေလာက္ထိ စိတ္ေတြလြင့္ပ်ံေနလဲဆိုတာ ကိုယ့္အနားကို လူေရာက္လို႔ ေရာက္လာမွန္း မသိေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ ရဲရင့္တစ္ေယာက္ အသံျပဳမွပဲ လိပ္ျပာလြင့္မတတ္ လန္႔သြားရတယ္ေလ။ ရဲရင့္ကေတာ့ သူ႔ပံုစံအတိုင္း အျမဲပဲ ရယ္ေနေပမယ့္ ျဖဴမရယ္ႏိုင္ပါဘူး။<br /><br />"ျဖဴ...နင္ ရံုးမတက္တာ ၂ရက္ရွိျပီဆို။ နင့္ရံုးကို ဖုန္းဆက္ေတာ့ နင့္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ေျပာတာ"<br /><br />ရဲရင့္ရဲ႕ ေမးခြန္းက မွန္ေနတာေၾကာင့္ ဘာမွေစာဒက မတက္ေတာ့ဘဲ ေခါင္းျငိမ့္လို႔ ၀န္ခံလိုက္တယ္။<br /><br />"ဟင္း...ဘာလို႔ အဲ့ဒီလို လုပ္ရတာလည္း သူငယ္ခ်င္း။ နင္ဘယ္လို ခံစားေနရလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ္။ ငါလည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့ သူ႔ကိုဆက္သြယ္ေနတာပဲ။ ဒီေကာင္ကလည္း ဘာေတြလုပ္ေနမွန္းကို နားမလည္ပါဘူးဟာ..."<br /><br />ရဲရင့္ စိတ္ပ်က္စြာနဲ႔ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ ရွိဳက္လိုက္တယ္။ သူစိတ္ပ်က္မယ္ဆိုလည္း စိတ္ပ်က္စရာပါပဲ။ ျဖဴကိုယ္တိုင္ေတာင္ ဘယ္လိုမွ ဆက္သြယ္လို႔ မရႏိုင္တာ ရဲရင့္လည္း ဒီလိုပဲ ေနမွာေပါ့။<br /><br />"ဒီေကာင္ နင့္ကို လံုး၀အဆက္အသြယ္ မလုပ္ဖူးလား"<br /><br />"ဟင့္အင္း...အရင္တစ္ခါ ရန္ကုန္က ျပန္ကတည္းက လံုး၀ မဆက္သြယ္ေတာ့တာ။ အခုဆိုရင္ သံုးလေလာက္ေတာင္ ရွိေနျပီ။ သူ႔အိမ္ကို ဆက္ေတာ့လည္း ေျပာေပးမယ္လို႔ ေျပာတာပဲ။ ေဆးရံုကိုဆက္ေတာ့လည္း အဆင္မေျပပါဘူးဟာ။ ဒါေၾကာင့္နင့္ကို ငါအကူအညီေတာင္းတာေပါ့။"<br /><br />"ေအး..ငါလည္း အဲ့ဒီတစ္ခါပဲ ဆက္လို႔ရလိုက္တာ။ ငါေမးေသးတယ္ ဘာလို႔ျဖတ္ခ်င္တာလဲလို႔။ ျဖတ္မယ္ဆိုရင္လည္း ကိုယ္တိုင္ေတာ့ ေျပာသင့္တယ္လို႔။ သူကနင့္ကို ဖုန္းဆက္ဦးမယ္လို႔ ေျပာသြားတာပဲဟ"<br /><br />ျဖဴ ဘာဆက္လုပ္သင့္လဲ၊ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ ဘာတစ္ခုမွ စဥ္းစားလို႔မရေတာ့။ ရဲရင့္ဆိုတာက ေမာင္နဲ႔ညီအစ္ကိုလို ေပါင္းတဲ့သူငယ္ခ်င္း။ သူေတာင္မွ မတတ္ႏိုင္ဖူးဆိုေတာ့ ဘယ္သူကမ်ားထပ္ျပီး ကူညီႏိုင္ပါ့မလဲ။ စဥ္းစားလို႔ရတာက တစ္ခုပဲရွိတာေၾကာင့္ ရဲရင့္ကိုေျပာမိတယ္။<br /><br />"ငါသူ႔ဆီကို လိုက္သြားရင္ ေကာင္းမလားဟင္..."<br /><br />"ဟာ..ျဖဴ နင္အဲ့လို စိတ္လိုက္မာန္ပါ မလုပ္နဲ႔ေလ။ နင္ကမိန္းကေလး၊ နင္လိုက္သြားျပီး သူနဲ႔မေတြ႔ရင္ ဘာထူးမွာတုန္း။ ေတ႔ြရေတာ့ေရာ ဘာေျပာမွာလဲ။ နင္အဲ့လို လိုက္သြားတာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သိကၡာက်ပါတယ္ဟာ"<br /><br />"ဟင္း..."<br /><br />"ခဏေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ပါဦးဟာ။ နင့္ကိုငါ ကူညီႏိုင္သေလာက္ သူညီပါ့မယ္"<br /><br />"ေက်းဇူးပါပဲ ရဲရင့္ရယ္"<br /><br />"ဒါဆိုလည္း နင္ေနေကာင္းေအာင္ေနဦး။ ငါေဆးခန္း၀င္ရဦးမွာမို႔လို႔ ျပန္ဦးမယ္"<br /><br />ႏႈတ္ဆက္ျပီး ကသုတ္ကရက္ ထြက္သြားတဲ့ ရဲရင့္ကို ဘာစကားမွေတာင္ မေျပာႏိုင္ပဲ ဆိတ္ျငိမ္စြာနဲ႔ ျဖဴက်န္ခဲ့ေတာ့တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ တိုင္ပင္စရာဆိုလို႔ ရဲရင့္တစ္ေယာက္ရွိေနလို႔သာ ေတာ္ေတာ့တယ္။ ရဲရင့္နဲ႔ေမာင္က ႏွစ္ကိုယ့္တစ္စိတ္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သလို ေမာင္နဲ႔ပတ္သက္ျပီး ျဖဴ႔အေပၚလည္း ေမာင္ႏွမလို၊ သူငယ္ခ်င္းလို ရင္းႏွီးခဲ့တယ္ေလ။ ေမာင္နဲ႔ျဖဴအေၾကာင္းကိုလည္း ရဲရင့္အသိဆံုးရယ္ပါ။<br /><br />တကယ္တမ္းဆိုရင္ ျဖဴနဲ႔ေမာင္က အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ ကတည္းက ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြပါ။ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ ေမာင္က ေဆးေက်ာင္းတက္ခြင့္ရခဲ့ျပီး ျဖဴကေတာ့ ကိုယ္၀ါသနာပါရာ အင္ဂ်င္နီယာလိုင္းကုိပဲ ေရြးခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းမတူေတာ့ေပမယ့္ ေမာင္တစ္ေယာက္ ျဖဴ႔ဆီကိုအျမဲေရာက္ခဲ့သလို ေရာက္လာတိုင္းလည္း ရဲရင့္က ပါလာတတ္ေလေတာ့ သူ႔ကိုပါျဖဴလည္း ခင္ေနမိသလို တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္း ရင္းႏွီးခဲ့တယ္ေလ။<br /><br />အိုးခ်င္းထားေတာ့ အိုးခ်င္းထိ၊ ၾကိဳးခ်င္းထားေတာ့ ၾကိဳးခ်င္းျငိသတဲ့။ သူငယ္ခ်င္းရယ္လို႔ အေနေတြၾကာ၊ သံေယာဇဥ္ေတြ တစ္ထပ္ျပီးတစ္ထပ္ ရစ္ပတ္လို႔ နားလည္မႈေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္လာတဲ့အခါ ေမာင္နဲ႔ျဖဴ ႏွစ္ေယာက္တည္းအတြက္ အခ်စ္အိမ္ေလးတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီအခ်စ္အိမ္ေလးဟာ ၅၂၈ဆိုတဲ့ ေမာင္ႏွမအခ်စ္၊ သူငယ္ခ်င္းအခ်စ္ေတြ၊ ၁၅၀၀ဆိုတဲ့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္လို ခ်စ္ရျခင္းေတြနဲ႔ ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ ၂၀၂၈ေမတၱာေတြနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းခဲ့တာပါ။<br /><br />ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ကာလတစ္ေလွ်ာက္လံုး ျဖဴ႔ဆီကို ေမာင္လာတိုင္း တစ္ခါတစ္ေလမွာ ေမာင္နဲ႔ပါလာတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက မယုယျဖဴကေတာ့ ကံေကာင္းမွာပါ၊ ျမဲခိုင္က ေက်ာင္းမွာသိပ္ေအးတာ။ တျခားေကာင္မေလးေတြနဲ႔လည္း သိပ္ျပီးအေရာတ၀င္ေနတာ မဟုတ္ဖူးလို႔ ေျပာၾကတိုင္း ေမာင့္အေပၚမွာ ယံုၾကည္မႈေတြ တိုးခဲ့ရတယ္။ အမေလးဗ်ာ ဒီေကာင္ၾကီးက ျဖဴမွျဖဴ၊ ျဖဴကလြဲရင္ တျခားသူကို မိန္းကေလးလို႔ မထင္ဘူးဆိုတဲ့ စကားသံေတြေၾကာင့္ ျဖဴေက်နပ္ခဲ့တယ္။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းသမီးရည္းစား အတြဲေတြၾကားမွာ ျဖဴ႔ကိုေမာင္ခ်စ္တဲ့အခ်စ္ေတြ၊ ၾကင္နာမႈေတြ၊ ဂရုစိုက္မႈေတြဟာ သူမ်ားနဲ႔မတူေအာင္ကို အားလံုးကၾသခ်ရတဲ့အခါ ျဖဴ႕အေပၚသိပ္ခ်စ္ခဲ့တဲ့ ေမာင့္ကိုခ်စ္သူအျဖစ္ ပိုင္ဆိုင္ရျခင္းအတြက္ ဂုဏ္ယူခဲ့မိတယ္။ ေယာက်္ားပီသတဲ့ ရုပ္ဆင္းအဂၤါ၊ အသားျဖဴျဖဴ အရပ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔၊ တည္ၾကည္ခန္႔ညားတဲ့ခ်စ္သူ ေမာင့္လက္ကိုတြဲလို႔ ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း ကမၻာအျပင္ဘက္ထိေတာင္ ထြက္သြားဖို႔၀န္မေလးခဲ့ပါဘူး။ ေမာင့္ကိုအဲ့ဒီေလာက္ထိ ျဖဴယံုၾကည္ အားကိုးခဲ့ပါတယ္။ ခ်စ္ခဲ့ပါတယ္။ ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ ႏွစ္ေယာက္လံုး ေကာ်င္းေတြျပီးလို႔ ဘြဲ႔ေတြအသီးသီးရခဲ့တယ္။ ျဖဴကေတာ့ရန္ကုန္မွာပဲေနျပီး ေဆာက္လုပ္ေရးကုမၸဏီတစ္ခုမွာ အလုပ္၀င္ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ေမာင္ကေတာ့ တာ၀န္က်ရာ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း လားရွိဳးျမိဳ႕ကို သြားခဲ့ရတယ္ေလ။ ဘြဲ႕ရျပီးငါးႏွစ္ၾကာမွ လက္ထပ္မယ္လို႔ သေဘာတူခဲ့ၾကျပီး အေနေ၀းေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွေသြးမေအးခဲ့ၾကဖူး။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အဆက္အသြယ ္မျပတ္ခဲ့ၾကဘူး။ ျဖဴကိုယ္တိုင္လည္း ေမာင့္အေပၚမွာ သစၥာေစာင့္ခဲ့သလို ေမာင့္ကိုလည္း ဘယ္တုန္းကမွ ျဖဴသံသယမရွိခဲ့ပါဘူး။ အသက္ေလာက္ျမတ္ႏိုး တန္ဖိုးထားခဲ့ရတဲ့ ခ်စ္သူကို ျဖဴယံုၾကည္ျပီးသားပါ ေမာင္ရယ္။<br /><br />ဒီေလာက္ခ်စ္ခဲ့ျပီးမွ ဘာလို႔အဆက္အသြယ္ျဖတ္ခဲ့သလဲ။ လမ္းခြဲစကားေတြ ေျပာခဲ့သလဲဆိုတာကို ျဖဴနားမလည္ႏိုင္ပါဘူး။ ျပီးခဲ့တဲ့တစ္ေခါက္ ရန္ကုန္ကိုျပန္တုန္းကေတာင္ ေမာင့္အမူအရာက ဘာမွမပ်က္ယြင္းခဲ့ဖူး။ ျဖဴ႔အေပၚမွာ ခ်စ္ျမဲ၊ ဂရုစိုက္ျမဲ၊ ေနာက္တစ္ခါ ရန္ကုန္ျပန္ရင္ ေစ့စပ္ထားၾကမယ္လို႔ေတာင္ ေျပာခဲ့ၾကေသးတာ။ ဘယ္လိုမ်ားျဖစ္လို႔ ေမတၱာအိမ္ေလးတစ္လုကို ဖ်က္ဆီးဖို႔ၾကံရြယ္ရသလဲကြယ္...။<br /><br /><div style="text-align: center;">...............................................<br /><br />( ၃ )<br /></div><br />အခုတေလာ ဘယ္ဘက္ေအာက္မ်က္ခမ္းေတြ အရမ္းလႈပ္ေနတာေၾကာင့္ ျဖဴတစ္ေယာက္စိတ္ပူမိတယ္။ ေမာင္နဲ႔လည္း အဆက္အသြယ္မရေတာ့ ပိုဆိုးတာေပါ့။ သူဘာမ်ားျဖစ္ေနလို႔ပါလိမ့္လို႔ ေတြးေတြးျပီး ေသာကေရာက္ရတယ္။ ျဖဴ႔အပူကိုဘယ္သူမွ မကူႏိုင္ပါဘူး။ ရဲရင့္ကလည္း ေဆးရံုအလုပ္၊ ေဆးခန္းအလုပ္ေတြနဲ႔ မအားတာေၾကာင့္ ျဖဴ႔ဆီလည္း မေရာက္ျဖစ္တာ ၾကာခဲ့ပါျပီ။ ျဖဴ႔အတြက္ စိတ္ေျဖရာက ဘုရားကလြဲလို႔ ဘာမွမရွိေတာ့ဘူးေလ။ စိုးရိမ္စိတ္ေတြနဲ႔ ျဖဴတစ္ေယာက္တည္း ဘုရားမွာ ညေနတိုင္းပုတီးသြားစိတ္ခဲ့တာ ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္ခဲ့ျပီ။<br /><br />တစ္ညေန ရံုးကဆင္းလို႔ ဘုရားသြားဖို႔ျပင္တုန္းမွာ တစ္ရံုးတည္းအတူတူျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေရႊစင္က ရွမ္းျပည္က သူ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ လူၾကံဳထည့္ေပးလိုက္တာ သြားယူဖို႔ရွိေၾကာင္း၊ သြားရမွာကလည္း ညေနဘက္ျဖစ္ေနေတာ့ အျပန္အေဖာ္မရွိလို႔ လိုက္ခဲ့ေပးပါဆိုတာနဲ႔ ဘုရားမသြားျဖစ္ေတာ့ပဲ ေရႊစင္နဲ႔ အေဖာ္လိုက္ခဲ့မိတယ္။ ကားေပၚမွာ လမ္းတေလွ်ာက္ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ေပါ့။<br /><br />"ျဖဴရယ္ အားနာလိုက္တာဟယ္။ နင္ဘုရားသြားတာ ပ်က္သြားျပီေပါ့ေနာ္။ ငါလည္းတစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ေနလို႔ပါ"<br /><br />"ရပါတယ္ အားနာစရာမွ မဟုတ္တာ။ ဒါနဲ႔ နင့္သူငယ္ခ်င္းက ရန္ကုန္ကို အလည္ပဲလား"<br /><br />"ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတာ့ မဟုတ္ဖူးဟ။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းရဲ႕အသိ။ အလည္လို႔ေတာ့ ေျပာတာပဲ။ ငါလည္း သိပ္မသိပါဘူး။ အခု ေျခာက္မိုင္ခြဲမွာ ေနတယ္တဲ့"<br /><br />"ေၾသာ္..."<br /><br />ကိုယ္နဲ႔လည္း ဘာမွေထြေတြထူးထူး သက္ဆိုင္ျခင္းမရွိတာေၾကာင့္ ဘာမွဆက္မေမးေတာ့ပဲ စကားကိုအဆံုးသတ္လိုက္တယ္။ ရံုးဆင္းခ်ိန္ ျမိဳ႔ထဲကေန ေျခာက္မိုင္ခြဲကိုလာေတာ့ ဘတ္စ္ကားေတြက ၾကပ္လိုက္တာ ေခြၽးကိုေပါက္ေပါက္က်ေရာ။ လွည္းတန္းေရာက္မွ အသက္ရွဴႏိုင္ေတာ့တယ္။ ေျခာက္မိုင္ခြဲေရာက္ေတာ့ အိမ္လိပ္စာက ရွာရမခက္ပဲ တန္းတန္းမတ္မတ္ေတြ႔လို႔သာ။ အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ေရႊစင္က မရဲတရဲနဲ႔ အဲ့ဒီအိမ္ကပဲလို႔ထင္ရတဲ့ အစ္မတစ္ေယာက္ကို ေမးၾကည့္တယ္။<br /><br />"ဒီမွာရွင့္ ... ဒီအိမ္မွာ နန္းစႏၵီဆိုတာမ်ား ရွိသလား မသိဘူးေနာ္"<br /><br />"ဟုတ္တယ္ ညီမေလး။ လူၾကံဳလာယူတယ္ထင္တယ္။ လာလာ အထဲ၀င္ၾကပါဦး"<br /><br />အိမ္ရွင္အစ္မၾကီးကေတာ့ ပ်ဴပ်ဴငွာငွာပါပဲ။ အိမ္ထဲေရာက္ေတာ့ သံပုရာရည္ေအးေအးေလး ႏွစ္ခြက္လာခ်တာနဲ႔ ေမာေနတာအေတာ္ပဲဆိုျပီး ကုန္ေအာင္ေသာက္ပစ္လိုက္တယ္။ ခဏၾကာေတာ့ အတြင္းဘက္အခန္းကေန အသားျဖဴျဖဴ၊ ပါးခ်ိဳင့္ကေလးႏွစ္ဖက္နဲ႔ ခ်စ္စဖြယ္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ထြက္လာႏႈတ္ဆက္တယ္ေလ။<br /><br />"မေရႊစင္ဆိုတာ ထင္ပါရဲ႕။ ေစာင့္ေနရတာ ၾကာျပီလားဟင္။ စႏၵီေရခ်ဳိးေနလို႔ နည္းနည္း ေနာက္က်သြားတယ္။ အားနာစရာ..."<br /><br />စကားသံေလးက ခပ္၀ဲ၀ဲ၊ ရွမ္းမေလးျဖစ္ဟန္တူပါရဲ႕။ ျဖဴတို႔နဲ႔ေတာ့ ရြယ္တူမဟုတ္တာ ေသခ်ာပါတယ္။ အနည္းဆံုး ႏွစ္ႏွစ္၊ သံုးႏွစ္ေလာက္ေတာ့ ငယ္မယ့္ပံုေလးပါ။ သြက္လက္ခ်က္ခ်ာျပီး ေဖာ္ေရြပံုပါပဲ။<br /><br />ေရႊစင္က မၾကာေသးပါဘူးလို႔ ေအးေအးေဆးေဆးျပန္ေျဖျပီး ေထြရာေလးပါး စကားေျပာရင္း ယူစရာရွိတာတည္း ယူျပီးျပီမို႔ ျပန္ဖို႔ျပင္လိုက္တယ္။ ျပန္ကာနီးမွ မိန္းကေလးက တစ္ခုခုကို သတိရဟန္တူျပီး ခဏေလးေနာ္လို႔ ေျပာျပီးအိပ္ခန္းထဲ ေျပး၀င္သြားျပန္တယ္။ ျပန္ထြက္လာေတာ့ လက္ထဲမွာ အိတ္ေလးတစ္ခုကို ကိုင္လာျပီး ျဖဴတို႔ေရွ႕ေရာက္မွ အိတ္ထဲကေန စာအိတ္ေလးတစ္ခုကို ဆြဲထုတ္ေပးလိုက္တယ္။ စာအိတ္ေလးနဲ႔အတူ ခပ္ပါးပါးအရာေလးတစ္ခု ေျမျပင္ေပၚကို က်သြားေလရဲ႕။<br /><br />"အဲ... က်သြားျပီ"<br /><br />ေျပာေျပာဆိုဆို က်သြားတဲ့ အရာေလးကိုျဖဴက လွမ္းေကာက္မိတဲ့အခါ ျဖဴ႔မ်က္လံုးေလးေတြ ၀ိုင္းစက္သြားပါတယ္။<br /><br />"ဟယ္...ကိုက႔ို ဓါတ္ပံု"<br /><br />ရုတ္တရက္ နန္းစႏၵီပါးစပ္က ထြက္သြားတဲ့ ကိုကိုဆိုတဲ့ စကားလံုး။ ဓါတ္ပံုေလးကိုတလွည့္၊ နန္းစႏၵီကိုတလွည့္ ၾကည့္ရင္းက မွင္သက္ေနမိတဲ့ ျဖဴ႔ကို ေရႊစင္တစ္ေယာက္ နားမလည္စြာၾကည့္ေနသလို၊ နန္းစႏၵီကလည္း ထိတ္လန္႔တဲ့ မ်က္လံုးေလးေတြနဲ႔ေပါ့။ အနားမွာေရႊစင္ရွိေနတာေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုထိန္းကာ ဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ပဲ မခ်ိတဲ့အျပံဳးတစ္ခုနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ရင္း တိတ္ဆိတ္စြာ အိမ္ကိုျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ရင္ထဲမွာေတာ့ မီးေတာင္တစ္ခု အရွိန္ျပင္းျပင္း ေပါက္ကြဲခဲ့ပါျပီ။<br /><br />ကိုကိုလို႔ ေခၚလိုက္တဲ့ နန္းစႏၵီရဲ႕ အသံေလးက ျဖဴ႔နားထဲက မထြက္ႏိုင္ေသး။ သူမ်ားေတြေရွ႔မွာ ခ်ဳပ္ထိန္းလာရတဲ့ မ်က္ရည္ေတြက အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ တာက်ဳိးေပါက္သလို ထိန္းလို႔မရေအာင္ က်ဆင္းခဲ့ျပီေလ။ ျဖဴသိပ္ျပီးျမတ္ႏိုး တန္ဖိုးထားခဲ့ရတဲ့ ေမာင္၊ ျဖဴ႕ကိုသိပ္ခ်စ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ေမာင္က အခုေတာ့လည္း နန္းစႏၵီဆိုတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ ေမ့လိုက္ပါေတာ့ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခုကို ေျပာထြက္ရက္ျပီေပါ့ေနာ္။ လုပ္ရက္လိုက္တာ ေမာင္ရယ္...။<br /><br />ေမာင္နဲ႔ပတ္သက္ရင္ ဘာမဆို ရဲရင့္ကိုတိုင္ပင္ေနၾကေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဘာမွလည္း မေသခ်ာေသးတာေၾကာင့္ မေျပာေသးပဲ ျဖဴတစ္ေယာက္တည္း ေသခ်ာေအာင္ စံုစမ္းဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ျဖဴသိပ္ယံုၾကည္ခဲ့တဲ့ ျဖဴ႔ခ်စ္သူဟာ သစၥာမရွိတဲ့ ေယာက်္ားလို႔ ၀ိုင္းေျပာၾကမွာကို ျဖဴမလိုလားပါဘူး ေမာင္ရယ္...။<br /><br /><div style="text-align: center;">....................................<br /><br />( ၄ )<br /></div><br />ျခစ္ျခစ္ေတာက္ေနက တစ္ကိုယ္လံုးကို ေခြၽးေတြရႊဲေနေအာင္ ပူေနသလို ျဖဴရင္ထဲမွာလည္း ေနဆယ္စင္းမကပါပဲ။ ခ်ိန္းမိလို႔သာ လာခဲ့ရေပမယ့္ စိတ္ကေတာ့ အေလးသား။ ေမာင့္ကိုလည္း အဆက္အသြယ္မရ၊ နန္းစႏၵီဆိုတဲ့ ကေလးမကလည္း ေပၚလာခဲ့ျပီမို႔၊ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိရဖို႔ ေရႊစင့္ဆီကတစ္ဆင့္ ဖုန္းနံပါတ္ေတာင္းျပီး ဖုန္းဆက္ကာ ေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာဖို႔ အိုင္ဘီစီ ကန္တင္းမွာ ခ်ိန္းခဲ့ၾကျခင္းပါပဲ။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ပါတ္သက္ျပီး တျခားမိန္းမတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာရမွာကို ျဖဴသိပ္ရွက္ပါတယ္။ မေျပာမျဖစ္လို႔သာ ရွင္းေအာင္ေျပာရမွာ ျဖဴ႔စိတ္ထဲကေတာ့ အဆံုးအစြန္ထိ ေမွ်ာ္လင့္ထားျပီးသားပါ။ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကို အတူတူခ်စ္ၾကတဲ့ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ ဘယ္လိုခံစားခ်က္မ်ဳိးနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ စကားေျပာရမလဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမာင့္ကိုခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ ျဖဴမလုပ္ခ်င္ဆံုး အလုပ္တစ္ခုကိုေတာ့ လုပ္ခဲ့ရပါျပီ။<br /><br />ျဖဴေတြးေနသလိုပဲ နန္းစႏၵီဆိုတဲ့ မိန္းကေလးကေရာ ဘာေတြေတြးေနမလဲ။ ျဖဴကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။ ေဒါက္တာတည္ျမဲခိုင္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး စကားနည္းနည္းေလာက္ ေျပာပါရေစဆိုတဲ့ ျဖဴ႔အသံကို ၾကားလိုက္ရတဲ့ တစ္ဖက္မိန္းကေလးမွာ ဘယ္ေလာက္အထိ ေျခာက္ျခားတုန္လႈပ္သြားမလဲဆိုတာ မိန္းကေလးခ်င္းမို႔ ျဖဴနားလည္ပါတယ္။ ေမာင္ရယ္...ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီေျခအေနထိ ျဖစ္ရတာလဲကြယ္။ ရာႏႈန္းျပည့္ယံုၾကည္မိတဲ့ ျဖဴကပဲမွားခဲ့ျပီလား။ ဘာမွမစဥ္းစားတတ္ေတာ့ပါဘူး။ ျဖစ္လာသမွ်ကို အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ ရင္ဆိုင္ဖို႔ပဲ ခံႏိုင္ရည္ရွိေအာင္ ျဖဴၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားပါတယ္ ေမာင္...။<br /><br />အိုင္ဘီစီကန္တင္းထဲကို ၀င္လိုက္တာနဲ႔ ေထာင့္က်က်စားပြဲတစ္ခုမွာ ခပ္ေငးေငးေလးထိုင္ေနတဲ့ နန္းစႏၵီကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ခပ္ယဲ့ယဲ့ေလးတစ္ခ်က္ ျပံဳးလိုက္ရင္း သူမနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ ျဖဴေနရာယူလိုက္ေတာ့ နန္းစႏၵီကလည္း အျပံဳးမပ်က္ပဲ မမဘာေသာက္မလဲတဲ့ေလ။ နက္စ္ပလိမ္းဆိုရင္ ရပါျပီလို႔ ျပန္ေျဖရင္း အိတ္ထဲက တစ္ရွဴးေလးတစ္ရြက္ထုတ္ကာ နဖူးနဲ႔လည္တိုင္မွာ စို႔ေနတဲ့ ေခြၽးစေလးေတြကို ခပ္ဖြဖြသုတ္ေနလိုက္တယ္။ ခဏၾကာေတာ့ အေငြ႔တစ္ေထာင္းေထာင္းထျပီး သင္းေနတဲ႔ရနံ႔ေလးနဲ႔ နက္စ္ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ျဖဴ႔ေရွ႔ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ဘာဦးတည္ခ်က္မွမရွိပဲ ေကာ္ဖီခြက္ကိုပဲ ျဖဴစိုက္ၾကည့္ေနမိသလို၊ နန္းစႏၵီကလည္း အေအးပုလင္းထဲက ပိုက္ေလးကို စည္းခ်က္က်က် လႈပ္ယမ္းေဆာ့ကစား ေနေလရဲ႕။ အေမာေျပသေလာက္ ရွိမွပဲ ျဖဴနဲ႔နန္းစႏၵီတို႔ရဲ႕ စားပြဲ၀ိုင္းေလးရဲ႕ တိတ္ဆိတ္ျခင္းကို ျဖဴကပဲ စတင္ဖ်က္ဆီးလိုက္တယ္။<br /><br />"ညီမေလးနဲ႔ ေဒါက္တာတည္ျမဲခိုင္က ခ်စ္သူေတြေပါ့ေနာ္"<br /><br />"ဟုတ္ပါတယ္ မမ"<br /><br />မ်က္လႊာေလးခ်ျပီး ျပန္ေျဖတဲ့ နန္းစႏၵီရဲ႕ မ်က္ႏွာက ျပံဳးျခင္းမဲ့ျခင္း အလ်ဥ္းမရွိေပမယ့္ အျပစ္ကင္းလွခ်ည္ရဲ႕လို႔ေတာ့ ထင္မိသား။<br /><br />"ေဒါက္တာတည္ျမဲခိုင္မွာ လက္ထပ္ဖို႔အထိ ရည္ရြယ္ထားတဲ့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ ရန္ကုန္မွာ ရွိတယ္ဆိုတာေရာ ညီမေလးၾကားဖူးသလားဟင္..."<br /><br />တစ္လံုးခ်င္းေျပာေနတဲ့ ျဖဴ႕အသံက ထင္ထားတာထက္ပိုျပီး ျပတ္သားေနခဲ့တယ္။<br /><br />"ကိုကိုနဲ႔ ေက်ာင္ေနဖက္ သူငယ္ခ်င္း၊ ကိုကိုလားရွိဳးေရာက္တဲ့အထိ အဆက္အသြယ္ရွိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ျဖတ္မယ္လို႔ေျပာတယ္။ အဲ့ဒါ မမလားဟင္"<br /><br />သိမယ္လို႔ ထင္မထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို သိေနတဲ့အတြက္ ျဖဴအံ့ၾသရပါတယ္။<br /><br />"ဘယ္သူေျပာခဲ့တာလဲ ညီမေလး"<br /><br />"ကိုကိုပဲ ေျပာခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူကအဲ့ဒီမမကို ျဖတ္မယ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ စႏၵီလည္း ျပတ္သြားတယ္လို႔ ထင္လို႔ ကိုကို႔ကို ျပန္ခ်စ္ခဲ့မိပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းလည္း ဒီအေၾကာင္းေတြကို ျပန္မေမးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး"<br /><br />ျဖတ္မယ္လို႔ေတာင္ ေျပာခဲ့သလားေမာင္ရယ္။ ၂၀၂၈ခ်စ္ျခင္းေတြက ၁၅၀၀အခ်စ္ကိုေတာင္ မမီႏိုင္ေတာ့ဘူးလား။ စိတ္မေကာင္းျခင္းေတြနဲ႔ ျဖဴစကားဆက္ရျပန္ပါတယ္။<br /><br />"မမတို႔ မျပတ္ခဲ့ၾကဖူး ညီမေလး"<br /><br />"ရွင္..."<br /><br />ရုတ္တရက္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္တဲ့ နန္းစႏၵီရဲ႕ ပါးျပင္ေလးေတြက မိတ္ကပ္လိမ္းစရာမလိုပဲ ပန္းေသြးေရာင္ ေျပးေနေလရဲ႕။<br /><br />"ညီမေလးတို႔ ခ်စ္သူျဖစ္တာ ဘယ္ေလာက္ၾကျပီလဲ။ မမကို အမွန္အတုိင္း ေျပာလို႔ရပါတယ္၊ အားမနာပါနဲ႔"<br /><br />"တစ္ႏွစ္ေၾကာ္ပါျပီ။ စႏ႔ၵီေဖေဖက ကိုက႔ိုေဆးရံုက ေဆးရံုအုပ္ပါ။ ေဖေဖနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ကိုကိုနဲ႔စႏၵီရင္းႏွီးခဲ့ပါတယ္။ ပထမေတာ့ေမာင္ႏွမလို ခင္ခဲ့ရာက ေနာက္ပိုင္းမွာ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ရန္ကုန္က ခ်စ္သူကိုလည္း ျဖတ္မယ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ အခုဆိုရင္ လူၾကီးေတြကိုေတာင္ နားေဖာက္ျပီးပါျပီ။<br />၀ါမ၀င္ခင္ ေစ့စပ္ထားျပီး သီတင္းကြၽတ္ရင္ လက္ထပ္ၾကဖို႔ပါ"<br /><br />နန္းစႏၵီရဲ႕ စကားအဆံုးမွာ ျဖဴ႕အတြက္ စကားလံုးေတြ စြန္႔အသြားခဲ့ရပါျပီ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေမ့လိုက္ေတာ့လို႔ ေျပာခဲ့တာေပါ့။ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ကို ယံုၾကည္မိတဲ့အတြက္ ျဖဴေရာ၊ စႏၵီပါ မလိုလားအပ္တဲ့ အေျခအေနတစ္ခုမွာ ရင္ဆိုင္ေနၾကရျပီေလ။<br /><br />"မမ အေနနဲ႔ မျပတ္ေသးဘူးဆိုလာေတာ့ စႏၵီကိုကို႔ကို ဖုန္းဆက္ျပီး ေမးပါဦးမယ္"<br /><br />နန္းစႏၵီက ေျပေျပလည္လည္ေျပာလာတာမို႔ ျဖဴကလည္း ခ်ဳိခ်ဳိသာသာပဲ ျငင္းလိုက္ပါတယ္။<br /><br />"ရပါတယ္ ညီမေလး၊ မမ သူ႔ကိုရေအာင္ ဆက္သြယ္မွာပါ။ သူနဲ႔ေျပာျပီးရင္ေတာ့ အေျဖတစ္ခု အတိအက်ထြက္မွာပါ။ မမလည္း ျပန္လိုက္ပါဦးမယ္။<br /><br />အေၾကာင္းစံုေျပာျပတဲ့ စႏၵီ႔ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။"<br /><br />ျဖဴက တစ္ခါတည္း စားပြဲကထလို႔ ျပန္ဖို႔ျပင္လိုက္တယ္။ ျဖဴ႔မွာ ေျပာစရာစကား ကုန္ေနျပီေလ။ ျပန္မယ္လုပ္ခါမွ နန္းစႏၵီရဲ႕ စကားတစ္ခုက ထိန္းခ်ုဳပ္ထားတဲ့ ျဖဴ႔စိတ္ေတြကို ေပါက္ကြဲသြားေစခဲ့ပါတယ္။<br /><br />"မမ... စႏၵီတို႔အခုလို စကားေျပာခဲ့ၾကတာ မွန္ေပမယ့္ မမစိတ္ထဲမွာ ျပိဳင္ဘက္ေတြလို႔ သေဘာမထားပါနဲ႔ေနာ္။ စႏၵီအေနနဲ႔လည္း မမကို ပံုမွန္မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္လိုပဲ သေဘာထားပါတယ္"<br /><br />ျပံဳးျပံဳးေလး ေျပာလိုက္တဲ့ စႏၵီ႔စကားဟာ ျဖဴ႔ရဲ႕တိမ္ျမဳပ္ေနတဲ့ မာနကိုအမွတ္မထင္ ထိခိုက္သလို ျဖစ္သြားတာေတာ့ တကယ္ပါ။ ျပိဳင္ဘက္ေတြလို႔ မမွတ္ပါနဲ႔တဲ့လား။ ဘယ္အရာကို ျပိဳင္ရမွာလဲ နန္းစႏၵီရယ္။ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္အတြက္ အျခားေသာမိန္းမတစ္ေယာက္နဲ႔ ယွဥ္ျပိဳင္မယ့္ သူထဲမွာ ယုယျဖဴဆိုတဲ့ မိန္းမ မပါဘူးဆိုတာ နန္းစႏၵီ သိသင့္ပါတယ္။<br /><br />"ျပိဳင္ဘက္လို႔ သတ္မွတ္စရာ မလိုပါဘူး ညီမေလးရယ္။ မမ အေနနဲ႔က ေဒါက္တာတည္ျမဲခိုင္ကို လက္ထပ္ရရင္လည္း ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူကို ပိုင္ဆိုင္ရလို႔ ႏိုင္ပါတယ္။ ေဒါက္တာတည္ျမဲခိုင္နဲ႔ ေ၀းရင္လည္း ပိုေနျမဲက်ားေနျမဲ ကိုယ့္ဘ၀ကိုကိုယ္ ဆက္ေလွ်ာက္ရံုပါပဲ။ ဘာမွယုတ္ေလ်ာ့သြားျခင္း မရွိတဲ့အတြက္ ႏိုင္ျပီးသားပါပဲ။ အစကတည္းက မတူတဲ့သူႏွစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ျပိဳင္ဘက္မဟုတ္ပါဘူး ညီမေလးရယ္"<br /><br />စကားအဆံုးမွာ ဘာကိုမွလွည့္မၾကည့္ပဲ ေက်ာခိုင္းကာ ထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ နားထင္ေသြးေရာက္ေနတဲ့ ေဒါသကိုခ်ဳပ္ထိန္းျပီး အတည္ျငိမ္ဆံုး အေနအထားနဲ႔ ျပန္ေျပာခဲ့ေပမယ့္ ယုယျဖဴရဲ႕ အသံေတြဟာ တုန္ရင္ေနပါတယ္။ တကယ္ေတာ့လည္း ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ့္အျပင္ တျခားမိန္းမတစ္ေယာက္ကို စိတ္ထဲထည့္ႏိုင္တယ္ ဆိုကတည္းက ကိုယ့္ဆီမွာ ရာႏႈန္းျပည့္စိတ္မရွိဘူးဆိုတာ ေသခ်ာေနတာပါ။ အဲ့ဒီလိုေယာက်ာ္းကို ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္နဲ႔မ်ား ကိုယ့္ဆီကို စိတ္ျပန္လည္လာေအာင္ ေခ်ာ့ေခၚစရာ အေၾကာင္းရွိပါသလဲ။<br /><br />ယုယျဖဴဆိုတဲ့ မိန္းမဟာ အဲ့ဒီလိုေဖ်ာင္းဖ်ေခ်ာ့ေခၚတတ္တဲ့ အတတ္ပညာကို မတတ္ကြၽမ္းခဲ့သလို၊ မ်က္ရည္ခံထိုးျပီး အသနားခံမယ့္ မိန္းမလည္း မဟုတ္ဖူးဆိုတာ ေမာင္နားလည္ဖို႔ သင့္ပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို ေသေသခ်ာခ်ာ မသိရပါပဲ၊ ကာယကံရွင္ကို မေမးျမန္းပါပဲ တစ္ဖက္စကားနဲ႔တင္ မဆံုးျဖတ္ခ်င္လို႔ ေမာင့္ကိုဆက္သြယ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားေပမယ့္ ျဖဴဘာလုပ္ရမယ္၊ ဘာလုပ္သင့္တယ္ ဆိုတာကို နားလည္ထားျပီးသားပါေမာင္...။<br /><br /><div style="text-align: center;">..............................................<br /><br />( ၅ )<br /></div><br />ပတ္၀န္းက်င္မွာရွိတဲ့ အရာတိုင္းဟာ မေျပာင္းမလဲ ပံုမွန္လႈပ္ရွားေနၾကေပမယ့္ ျဖဴတစ္ေယာက္ကေတာ့ ပံုမွန္မဟုတ္တာ ေသခ်ာပါတယ္။ တေလာကလံုးဟာ ျဖဴနဲ႔ဘာမွ မဆိုင္သလို ျငိမ္သက္ေနမိတယ္။ နားလည္လြယ္ေအာင္ ေျပာရရင္ ဒီအခ်ိန္မွာ ျဖဴ႔အသက္ကိုရမွ ေက်နပ္မယ္ရယ္လို႔ ေတာင္းတဲ့သူ ရွိရင္ေတာင္ အသက္ကိုေပးလိုက္ဖို႔ မႏွေျမာတဲ့အထိ ျဖဴ႔စိတ္ေတြက အရာရာကို အဆံုးမဲ့ခြင့္လႊတ္ျခင္း၊ နားလည္လိုက္ေလ်ာျခင္းေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္လို႔ေနတယ္။<br /><br />"ျဖဴမဟုတ္တဲ့ တျခားမိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ ျဖဴ႔ထက္ေမာင့္ကို ပိုခ်စ္ျပီး စိတ္ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ ထားႏိုင္စြမ္းရွိတယ္ဆိုရင္၊ သူနဲ႔ေနလို႔ ေမာင့္အတြက္ျပည့္စံုတယ္ဆိုရင္ ျဖဴ႔ကို အခ်ိန္မေရြး ထားခဲ့ႏိုင္ပါတယ္။ ျဖဴေက်ေက်နပ္နပ္ ေနခဲ့ပါ့မယ္ေမာင္ရယ္။ အဲ့ဒါ ေမာင့္ကို ခ်စ္လြန္းလို႔၊ စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္လြန္းလို႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ ျဖဴ႔ႏွလံုးသားဟာ စိတ္ရွိတုိုင္း ၀င္ထြက္လို႔ရတဲ့ ဇရပ္တစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ထြက္သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီးရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္၀င္ဖို႔ မၾကိဳးစားပါနဲ႔ေတာ့။ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္၀င္ခြင့္ျပဳႏိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ့လို႔ပါေမာင္..."<br /><br />ရံုးဆင္းလို႔ အိမ္အျပန္ လမ္းတေလွ်ာက္ ခ်စ္သူကိုေျပာခ်င္တဲ့ စကားေတြကို စိတ္ထဲကေရရြတ္ရင္း ေနာက္ကေနလွမ္းေခၚတဲ့ အသံတစ္ခုကိုၾကားလို႔<br /><br />လွည့္ၾကည့္မိေတာ့... ရဲရင့္...<br /><br />"ျဖဴ... နင္အိမ္ျပန္မလို႔လား၊ ငါလည္း နင့္ဆီလာတာ၊ အေတာ္ပဲ တစ္ခုခုစားရင္း စကားေျပာၾကတာေပါ့"<br /><br /><br />ရဲရင့္ရဲ႕ အဆိုကို မလႈပ္မယွက္ ဆိတ္ဆိတ္ျငိမ္စြာနဲ႔ပဲ ဆင္ေျခကင္းမဲ့စြာ လက္ခံမိတယ္။ ၾကိဳးဆြဲရုပ္ေလးတစ္ရုပ္လို ျဖဴ႕ရင္ထဲမွာ စကားေတြကုန္ခမ္းလို႔ ေနပါျပီ။ ဘယ္သူကိုမွ၊ ဘယ္အရာကိုမွ ဆန္႔က်င္တိုက္ခိုက္လိုျခင္း မရွိေအာင္ကို အရာရာကို ခြင့္လႊတ္လိုက္ေရာတတ္ေနပါျပီ။ ေအးေအးေဆးေဆးရွိတဲ့ အေအးဆိုင္တစ္ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ရဲရင့္ကပဲ ဦးေဆာင္ေနရာယူျပီး ေထာပတ္သီးေဖာ္ရည္ႏွစ္ခြက္ မွာလိုက္တယ္။ ျပီးမွ ျငိမ္သက္ေနတဲ့ ျဖဴ႔ကိုၾကည့္ရင္း ေလးတြဲ႔တြဲ႔စကားတစ္ခုကို ဆိုလာပါတယ္။<br /><br />"ျမဲခိုင္ဆီကို ဖုန္းဆက္လို႔ ရျပီ ျဖဴ..."<br /><br />ျဖဴ႕ အာရံုေတြ ခ်က္ျခင္းႏိုးၾကား သြားရပါတယ္။<br /><br />"ဘာေျပာေသးလဲ ရဲရင့္"<br /><br />"ငါသိျပီးျပီ ျဖဴ၊ ဒီေကာင္ သိပ္လြန္တယ္ကြာ။ သူမိုလို႔ နင့္ကို လုပ္ရက္တယ္။ ေတာက္..."<br /><br />ရဲရင့္ရဲ႕ မ်က္ႏွာက ေဒါသေၾကာင့္ နီျမန္းေနပါတယ္။<br /><br />"ထားလိုက္ပါေတာ့ ရဲရင့္ရယ္... သူလာဦးမလား ရန္ကုန္ကို"<br /><br />"ေနာက္တစ္ပတ္ထဲ လာမယ္တဲ့"<br /><br />"ငါသူနဲ႔ ေတြ႔ျဖစ္ေအာင္ ေတြ႔မယ္"<br /><br />ဟန္ေဆာင္မႈ ကင္းမဲ့တဲ့ ယုယျဖဴရဲ႕ စကားသံေတြက ဘယ္ေလာက္ထိ ၀မ္းနည္းေနသလဲဆိုတာကို ရဲရင့္တစ္ေယာက္ နားလည္ေနမွာပါ။ အသံကသာ ေၾကကြဲမႈကို ေဖာ္က်ဴးေနေပမယ့္ မ်က္၀န္းအိမ္မွာေတ့ မ်က္ရည္ဥေလးတစ္စက္မွ မသီခဲ့ပါဘူး။<br /><br />"ရဲရင့္...ငါသူ႔ကို မုန္းလည္း မမုန္းဘူး။ အျပစ္လည္း မတင္ဘူး။ သူစိတ္ခ်မ္းသာသလို လုပ္သြားတာပဲဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ပဲ ခြင့္လႊတ္ထားတယ္။ ဒါေပမယ့္..ဟိုး အရင္က ငါ့ကိုသိပ္ခ်စ္တဲ့၊ ငါကသိပ္ခ်စ္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ဆံုးရွံဳးသြားတဲ့အတြက္ေတာ့ သိပ္၀မ္းနည္းတယ္။ အခုငါ့ရင္ထဲမွာ ခံစားေနရတာ အဲ့ဒီတစ္ခုပဲ ရွိတယ္။"<br /><br />ေျပာရင္းက ျဖဴ႔အသံေတြ အက္ကြဲတိမ္၀င္သြားရတယ္။<br /><br />"ျဖဴရယ္.. နင္သူ႔ကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ငါသိပါတယ္။ နင္ငိုခ်င္ရင္ ငိုလိုက္ေနာ္။ စိတ္ထဲမွာ ေပါ့သြားေအာင္"<br /><br />"ရတယ္ သူငယ္ခ်င္း။ ငါလည္း ငိုပစ္လိုက္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္ မ်က္ရည္တစ္စက္မွ မက်သလဲဆိုတာကို ငါကိုယ္တိုင္လည္း နားမလည္ဘူး။"<br /><br />"သူလာရင္ ေသခ်ာ ေျပာၾကဦးေပါ့။ ငါကေတာ့ နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို မျပတ္ေစခ်င္တာ အမွန္ပဲ။ ဒီေကာင္ကြာ... တကယ္ဆိုရင္ နင့္ကို ေတ့ေတ့ဆိုင္ဆိုင္ ေျပာသင့္တယ္"<br /><br />ရဲရင့္ ေျပာရင္းက ေဒါသသံေတြပါ ပါလာရတယ္။<br /><br />"သူငါ့ကို ေျပာမထြက္လို႔ ေနမွာေပါ့ဟယ္၊ နင္လည္း ငါ့ကို ဂတိတစ္ခုေတာ့ ေပးပါဟာ"<br /><br />"ဘာ ဂတိလဲ"<br /><br />"ဒီအေၾကာင္းေတြကို နင္ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေျပာပါနဲ႔။ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္။ တည္ျမဲခိုင္ဆိုတာ ငါျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးခ်စ္ခဲ့တဲ့ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ပါ။ အဲ့ဒီလိုခ်စ္ခဲ့တဲ့အတြက္လည္း အဆံုးထိေအာင္ ငါခ်စ္သြားမွာပါ။ ငါျမတ္ႏိုးခဲ့တဲ့ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ဟာ သစၥာမဲ့တဲ့ ေယာက်္ားလို႔ အေျပာမခံေစခ်င္ဖူး။<br />အျဖစ္မခံႏိုင္ဖူး သူငယ္ခ်င္းရယ္။ ငါေျပာတာ နင္နားလည္ပါတယ္ေနာ္"<br /><br />"ယုယျဖဴ... နင္ရူးေနလား။ ကိုယ့္ကိုယ္သစၥာေဖာက္သြားတဲ့ ေယာက်္ားကိုေတာင္ နင္က သူ႔ဘက္က လိုက္ျပီး ကာကြယ္ေနေသးတယ္။ ဘာျဖစ္လဲဟာ..သူသစၥာမရွိတာဟာ သစၥာမရွိတာပဲေပါ့။ နင္ဘာလို႔ အမွန္အတိုင္း မေျပာႏိုင္ရမွာလဲ"<br /><br />တည္ျမဲခိုင္အတြက္ ျဖစ္တည္လာတဲ့ ရဲရင့္ရဲ႕ ေဒါသေတြဟာ ယုယျဖဴအေပၚကို ခ်က္ခ်င္း က်ေရာက္သြားေတာ့တယ္။<br /><br />"အမွန္အတိုင္း မေျပာႏိုင္လို႔ မဟုတ္ဘူး။ အမွန္အတိုင္း ေျပာတာဟာ တည္ျမဲခိုင္ဆိုတဲ့ ေယာက်္ားဟာ သစၥာမရွိတဲ့ ေယာက်္ားပါလို႔ ေၾကျငာတာနဲ႔ အတူတူပဲ။ အဲ့ဒီလိုပဲ ငါကေရာ သစၥာမရွိတဲ့ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပစ္မရွိပဲ စြန္႔ပစ္ျခင္းခံရတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ပါလို႔ အသနားခံတာနဲ႔ အတူတူပဲ။ ယုယျဖဴဆိုတဲ့ မိန္းမက ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ေယာက်္ားကို သူမ်ားလက္ညွိဳးထိုးျပီး ေျပာတာလည္း မခံႏိုင္ဘူး။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း သူမ်ားအသနားမခံဘူး။ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ သိကၡာကိုေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ ကာကြယ္ရမယ္။ ငါ့ပတ္၀န္းက်င္၊ ငါ့မိဘကိုေတာင္ တည္ျမဲခိုင္က ေကာင္းေနပါရက္ ယုယျဖဴကသာ စိတ္မရွိေတာ့လို႔ ျဖတ္လိုက္တယ္ပဲ ျဖစ္ေစရမွာပါ။ အခ်ိန္က စကားေျပာလာလို႔ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဘာေတြျဖစ္ျဖစ္၊ ငါ့အေနနဲ႔ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ တည္ျမဲခိုင္ သစၥာေဖာက္ပါတယ္လို႔ မေျပာႏိုင္ဘူး။ အဲ့ဒါ ငါ့ခံယူခ်က္နဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ပဲ။ ငါျမတ္ျမတ္ႏိုးႏို္းခ်စ္ခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူအေပၚထားတဲ့ ငါ့ရဲ႕အခ်စ္နဲ႔ သစၥာတရားပဲ"<br /><br />စိတ္ထဲရွိသမွ် ဖြင့္အံလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ျဖဴ႔စိတ္ထဲမွာ အရာရာေပါ့ပါးသြားသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ မထင္မွတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ မထင္မွတ္တဲ့ စကားလံုးေတြကို ၾကားလိုက္ရတဲ့ အတြက္လည္း ရဲရင့္တစ္ေယာက္ ဘာမွျပန္မေျပာႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို ျငိမ္သက္သြားသလို၊ ယုယျဖဴရဲ႔ ႏူးညံ့့ျပတ္သားတဲ့ မ်က္ႏွာကို ေသေသခ်ာခ်ာ စိုက္ၾကည့္ရင္းက...<br /><br />"ငါ နားလည္ပါျပီ သူငယ္ခ်င္းရယ္။ နင္ေတာင္းတဲ့ ဂတိအတိုင္း ျဖစ္ေစရပါမယ္"<br /><br />မိုးလည္း ခ်ဳပ္စျပဳေနျပီမို႔ စကားစကိုျဖတ္ျပီး အိမ္ကိုျပန္ခဲ့ၾကတယ္။ ရဲရင့္ကေတာ့ အိမ္ထိေရာက္ေအာင္ လိုက္ပို႔သြားေပမယ့္ လမ္းတေလွ်ာက္ ႏွစ္ေယာက္လံုး ဆိတ္ဆိတ္ျငိမ္လ်က္။ ေနလံုးလည္း ကြယ္ခဲ့ျပီ။ ေလာကတစ္ခုလံုးလည္း အေမွာင္က်ခဲ့ျပီ။ ျဖဴ႕ရင္ထဲက ေဒါက္တာတည္ျမဲခုိင္ဆိုတဲ့ ေမာင္ဟာလည္း အဲ့ဒီေန႔ကစလို႔ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ျပီ။ ေမာင္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ အတိတ္ေတြဟာလည္း ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ပါျပီ။ မေပ်ာက္ကြယ္ရင္လည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားေအာင္ ေမ့ထားႏိုင္ဖို႔ ျဖဴ႕မွာ ခံႏိုင္ရည္ေတြ ရွိေနပါျပီ။ ေလ့က်င့္ထားခဲ့ျပီးပါျပီ ေမာင္...။<br /><br /><div style="text-align: center;">.....................................<br /><br />( ၆ )<br /></div><br />ေလာကမွာ ဘယ္အရာမွ သူမရွိလို႔ မျဖစ္ဖူးဆိုတာ မရွိႏိုင္ပါဘူး။ မရွိရင္လည္း ရွိတာနဲ႔ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကတာခ်ည္းပဲေလ။ ဒီလိုပဲေပါ့။ ခ်စ္သူဆိုတာလည္း ခ်စ္ေနတုန္းသာ သူမရွိလို႔ မျဖစ္တာပါ။ ကိုယ့္အနားမွာ သူ႔ကိုဘယ္လိုမွ ေခၚထားလို႔ မရေတာ့ဘူး၊ သူလည္း ဘယ္လိုမွ မေနေတာ့ဘူးဆိုတာကို သိလိုက္ရရင္ေတာ့ သူမရွိလည္း ေနတတ္ေအာင္ေနဖို႔ ႏွလံုးသားက ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပသြားမွာေပါ့။ စိတ္ဆိုတာ ရႏိုင္ေသးသမွ် လိုခ်င္ေနတတ္တာ သဘာ၀ပါပဲေလ။<br /><br />အခုလည္း ျဖဴတစ္ေယာက္ ေနသားက်ေနပါျပီ။ ေန႔စဥ္တာ၀န္လုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ေဆာင္ရင္း ကိုယ့္ဘ၀မွာ ဘယ္သူမွမရွိခဲ့ဖူးသလို အျပံဳးမပ်က္ ေနတတ္ေနပါျပီ။ ျဖဴ႔ဘ၀မွာ အခ်စ္ဆိုတာ ကုိးကြယ္ရာတစ္ခု မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ နန္းစႏၵီကိုေျပာခဲ့သလိုပဲ ေဒါက္တာတည္ျမဲခိုင္ဆိုတာ မရွိလည္း ယုယျဖဴရဲ႕ဘ၀က ဘာမွယုတ္ေလ်ာ့မသြားခဲ့ပါဘူး။ အားလံုး ပံုမွန္အတိုင္းပါပဲေလ။ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာကို ျပတ္သားစြာလုပ္ခဲ့ျပီးတဲ့အတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အႏိုင္ရျပီးသားဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ ေပ်ာ္ေနတတ္ပါျပီ။<br /><br />ရဲရင့္နဲ႔ေတြ႔ျပီး တစ္ပတ္ၾကာတဲ့အခါ ျဖဴ႕အိမ္ေရွ႕ကို ကားေလးတစ္စီး ထိုးရပ္လာတယ္။ ကားေပၚကေန လူရြယ္ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ ဆင္းလာျပီး ျခံ၀က လူေခၚေခါင္းေလာင္းတီးတာနဲ႔ ယုယျဖဴတစ္ေယာက္ ျခံ၀ကို ထြက္လာမိခဲ့တယ္။ အနားေရာက္လို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျဖဴဘယ္လိုမွ မထင္မွတ္ထားခဲ့တဲ့သူ...<br /><br />"ျဖဴ...ငါပါ၊ ျမဲခိုင္"<br /><br />ျခံစည္းရိုး သံတိုင္ေတြ ျခားေနေပမယ့္ တစ္ခ်ိန္ကခ်စ္သူကိုေတာ့ ျဖဴေကာင္းေကာင္း မွတ္မိပါေသးတယ္။ "ေမာင္"ဆိုတဲ့ အသံုးအနႈန္းအစား "ငါ"လို႔ ေျပာလိုက္တဲ့အတြက္ ျဖဴ႔ရင္ထဲမွာ ဆစ္ခနဲ နာက်င္သလိုျဖစ္သြားေပမယ့္ ဒီအခ်ိန္မွာ ဒီလိုပဲျဖစ္သင့္ပါတယ္လို႔ စိတ္ထဲကမွတ္ယူလိုက္တယ္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဒီေန႔ဟာ သူ႔ေမြးေန႔လည္း ျဖစ္ေနခဲ့ပါပေကာ။ အခုခ်ိန္ထိေတာင္ အမွတ္တရျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးခဲ့ေသးတယ္ေနာ္။ ကိုယ့္အိမ္ကို လာတဲ့ဧည့္သည္၊ ဟိုးတစ္ခ်ိန္က သိပ္ခ်စ္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း၊ သိပ္ျမတ္ႏိုးခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူမို႔ ျဖဴႏွင္မထုတ္ရက္ပါဘူး။ အရာအားလံုး ခြင့္လႊတ္ေက်ေအးျပီးသားမို႔ အိမ္ထဲ၀င္ပါဦးလို႔ေျပာေပမယ့္ သူကေတာ့ အိမ္ထဲထိမ၀င္ေတာ့ပါဘူးဆိုျပီး ျခံထဲက ဒါန္းေလးမွာပဲ ထိုင္ေလရဲ႕။<br /><br />"ဟက္ပီး ဘတ္ဒ္ေဒးပါ ျမဲခိုင္"<br /><br />မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ စကားတစ္ခုကို ၾကားလိုက္ရလို႔ သူ႔မ်က္ႏွာက အနည္းငယ္ျပံဳးသြားတယ္။<br /><br />"ငါ့ေမြးေန႔ကိုေတာင္ မွတ္မိေနေသးတာကိုး...ေက်းဇူးပါပဲ ျဖဴ။ ငါျပန္လာတုန္း နင့္ကို လာေတြ႔တာပါ"<br /><br />လာေတြ႔ဖို႔ေတာ့ သတိရေသးသားပဲလို႔ ေျပာလိုက္ခ်င္ေပမယ့္ ျဖဴေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။ ျဖဴနဲ႔ သူ႔ၾကားမွာ ဘာစကားမွ ေျပာစရာမရွိေတာ့တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။<br /><br />"ျမဲခိုင္... နင္နဲ႔ငါ ဘာမွမသက္ဆိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာ နင့္ကိုတရား၀င္ အသိေပးပါတယ္။ ငါ့မွာ နင္နဲ႔ေျပာစရာ ဘာစကားမွ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ခဏေလးေနာ္"<br /><br />ခဏေလးေနာ္လို႔ ေျပာျပီး ျဖဴတစ္ေယာက္ အိမ္ေပၚကို ေျပးတက္ခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ ျဖဴၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားျပီးသားပါ။ သူျပန္လာလို႔ မေတြ႔ေတာ့ရင္ေတာင္ ခ်စ္သူအျဖစ္ကေန ျပတ္ဆဲတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာကိုေတာ့ ကာယကံရွင္ကို ေျပာခ်င္ခဲ့တာေၾကာင့္ ရဲရင့္နဲ႔ပဲ စာေပးခိုင္းလိုက္ေတာ့မယ္ဆိုျပီး စာေလးတစ္ေစာင္ကို မေန႔ညကပဲ ေရးထားခဲ့မိတယ္။ အခုေတာ့ ကိုယ္တိုင္လာယူသလို ျဖစ္ခဲ့ျပီေပါ့။ အိမ္ေပၚက ျပန္ဆင္းလာေတာ့ လက္ထဲက စာတစ္ေစာင္ကို သူ႔လက္ထဲ ထည့္ေပးျပီး ဘာစကားမွ ေျပာမေနေတာ့ပဲ အိမ္ေပၚျပန္တက္ခဲ့မိေတာ့တယ္။ ေဒါက္တာတည္ျမဲခိုင္ကေတာ့ နားမလည္သလိုအၾကည့္နဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း မလႈပ္မယွက္ျငိမ္သက္လ်က္...<br /><br />လက္ထဲက စာအိတ္ေလးကို ေဖာက္ဖတ္တဲ့ အခါမွာေတာ့...<br /><br />ျမဲခိုင္ -<br /><br />ျမဲခိုင္လို႔ပဲ ေခၚေတာ့မယ္ဟာ။ နင္ လုပ္ရက္တယ္ေနာ္။ နင္နဲ႔ငါ သူငယ္ခ်င္းေတြပါဟာ။ ေယာက္်ာေလးတစ္ေယာက္က ခ်စ္သူ ႏွစ္ေယာက္၊ သံုးေယာက္ထက္မက ရွိျပီး တစ္ေယာက္ကို အတည္တက် လက္ထပ္သြားတာမ်ဳိးကို ငါ နားလည္ႏိုင္ေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ ရင္းႏွီးမႈကို ေထာက္ထားျပီးေတာ့ ေတာ့ နင္ ဒီလိုမလုပ္ခဲ့သင့္ပါဘူး။ ငါနင့္ကို ယံုခဲ့တယ္ဆိုတာ နင္နဲ႔ငါ အခုေတြ႔ အခုခ်စ္တာ မဟုတ္ပဲ အတိုင္းအတာ တစ္ခုထိ ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း၊ ငါ့သူငယ္ခ်င္းဟာ သိပ္ကို ေအးတယ္။ ေဘးလူေတြ အျမင္ကေရာ တည္ျမဲခိုင္ ေအးပါတယ္တဲ့။ ဒီေလာက္ နာမည္ေကာင္းေနတဲ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ငါယံုမိခဲ့တာ အျပစ္လား။<br /><br />ငါကိုယ္တိုင္ကလည္း ဆတ္ဆတ္ခါေနတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့လို႔ နင္ငါ့ကို ဒီလိုလုပ္သြားတယ္ဆိုရင္ ခံသာပါေသးတယ္ သူငယ္ခ်င္းရယ္။ အခုေတာ့ ငါ့အေၾကာင္းလည္း နင္သိရက္နဲ႔ လုပ္ရက္တယ္ဟာ။ တမင္ရည္ရြယ္တာ မဟုတ္ခဲ့ဘူးလို႔ ငါနားလည္ပါတယ္။ ငါျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ခ်စ္မိတဲ့ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့လို႔လည္း အားလံုးကို ခြင့္လႊတ္လိုက္တယ္။ ငါ့ယံုၾကည္မႈနဲ႔ ခံစားခ်က္ကို အလြဲသံုးစား လုပ္သလို ျဖစ္သြားလို႔သာ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ နင့္လုပ္ရပ္ကို ယူက်ံဳးမရေအာင္ ၀မ္းနည္းမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါ့ရင္ထဲမွာရွိတဲ့အတိုင္း နင့္အေပၚမွာ အျဖဴစင္ဆံုး ခ်စ္ခဲ့တဲ့ အခ်စ္ေတြအတြက္ ငါေက်နပ္ပါတယ္။ ငါတကယ္ပဲ မ်က္ရည္တစ္စက္မွ မထြက္တာကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို အ့ံၾသတယ္။<br /><br />နင့္ကို ခ်စ္ခဲ့မိတဲ့အတြက္ အခုေနာက္ဆံုး ခ်စ္သူအျဖစ္ကေန ျပတ္တဲ့အထိ ငါခ်စ္သြားမွာပါ။ အစကတည္းက ခ်စ္ခဲ့မိတဲ့နင့္ကို ငါ မမုန္းပါဘူး။ ငါ့တို႔အေၾကာင္းကို သိခဲ့ၾကတဲ့ သူေတြကိုလည္း ငါ့ဘက္က အဆင္မေျပလို႔ ျဖတ္လိုက္ျပီလို႔ပဲ ငါေျပာလိုက္မွာပါ။ အားလံုးရဲ႔စိတ္မွာ ျမဲခိုင္နဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ ျဖဴေရ နင္ကံေကာင္းမွာပါလို႔ ေျပာခဲ့ၾကတာကို ငါမဖ်က္ဆီးပစ္ခ်င္ဘူး။ အားလံုးက ေအးပါတဲ့ဆိုတဲ့ ျမဲခိုင္ ဒီလိုလုပ္သြားပါတယ္လို႔ ငါမေျပာရက္ဖူး ျမဲခိုင္...။<br /><br />ငါ့အေၾကာင္း၊ ငါ့စိတ္ကို နားလည္ၾကတဲ့ သူေတြက ငါဒီလို နင့္ကို ျဖတ္တယ္ဆိုတာကို ဘယ္လိုေျပာေျပာ မယံုဖူးဟာ။ ဒါေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္ဖူးေလ။ မယံုလည္း ယံုေအာင္ေတာ့ ေျပာရမွာပဲ။ ျဖစ္လာခဲ့ျပီကိုး။ ငါဘယ္လို ခံစားရမလဲ ျမဲခိုင္ရယ္။ ငါရင္နာတယ္။ အားလံုးရဲ႕ အျမင္မွာလည္း တည္ျမဲခိုင္ဟာ အိပ္လည္း ျဖဴ၊ ႏိုးလည္း ျဖဴ၊ စားလည္း ျဖဴ၊ ဘယ္သြားသြား ျဖဴ၊ တေရးႏိုးလည္း ျဖဴလို႔ ထင္ရေအာင္ နင္က ခ်စ္ျပခဲ့တာကိုး...။ ထားပါေတာ့ေလ။ ေရစက္က ဒီေလာက္ပဲ ပါတယ္နဲ႔ ထင္ပါရဲ႕။<br /><br />ျမဲခိုင္... နင့္ကိုငါ ခံစားခ်က္ အစစ္ေတြ ေပးျပီး ခ်စ္ခဲ့ပါတယ္။ ေစတနာ သန္႔သန္႔ေလးနဲ႔ ခ်စ္ခဲ့ပါတယ္။ အခုေတာ့ ဒီအခ်စ္ေတြဟာ ျပီးဆံုးခဲ့ပါျပီ။ ဘယ္သူကိုမွလည္း စိတ္အေႏွာက္အယွက္ မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။ နန္းစႏၵီကိုလည္း မိန္းကေလးခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။ သူဘယ္လို ခံစားလိုက္ရမလဲဆိုတာ ငါနားလည္ပါတယ္။ ငါလည္း စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ ရုတ္တရက္ သိလိုက္ရတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ စိတ္ထိခုိက္မလဲ။ ကိုယ္က ယံုျပီး ခ်စ္ထားတဲ့ ေယာက္်ားျဖစ္ေတာ့ ပိုဆိုးပါတယ္ ျမဲခိုင္ရယ္။<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ နန္းစႏၵီနဲ႔ ငါ စကားေျပာဖို႔လည္း မလိုအပ္ပါဘူး။ ငါ့ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တာ တည္ျမဲခိုင္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ျပတ္စဲတဲ့အခါလည္း တည္ျမဲခိုင္ကိုပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဒီစာကို နင္ဖတ္ရရင္ ငါနဲ႔ေတြ႔ဖို႔ ေက်းဇူးျပဳျပီး စီစဥ္ပါ။ အတတ္ႏိုင္ဆံုးေတာ့ နင္နဲ႔ပဲ ငါေတြ႔ျပီး စကားေျပာခ်င္ပါတယ္။ ကာယကံရွင္ဟာ နင္နဲ႔ငါနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္းပါ။ က်န္တာ ေဘးလူပါ သူငယ္ခ်င္းရယ္။ ဘယ္လိုမွ ေတြ႔ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ရင္လည္း နင္နဲ႔ငါနဲ႔ ဇာတ္လမ္းက ျပီးဆံုးခဲ့ျပီလို႔ပဲ နင့္ကို ဒီစာကေနတဆင့္ အသိေပးပါရေစေတာ့။<br /><br />နင္နဲ႔ငါ ခ်စ္သူမဟုတ္ေတာ့လည္း ငါ့စိတ္ထဲမွာ နင္ဟာ အျမဲတမ္း ငါ့သူငယ္ခ်င္းပါပဲ။ နင့္ကိုငါ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူး။ မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာကိုလည္း ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴနဲ႔ ငါလက္ခံမွာပါ။ နန္းစႏၵီလည္း စိတ္ရွင္းပါေတာ့။ ျပီးးခဲ့သမွ် အားလံုးကို ျပီးျပီလို႔ပဲ မွတ္လိုက္ပါ။ ဘယ္သူကိုမွလည္း မမုန္းပါဘူး။ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္မွာ ရွိသင့္တဲ့ မိန္းမမာနပဲ ရွိပါတယ္။ အဲ့ဒီမာနေၾကာင့္ တည္ျမဲဲခိုင္ကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ခ်စ္ ဘယ္သူနဲ႔မွ ယွဥ္ျပီး လုမယူသလို၊ အဲ့ဒီမာနေၾကာင့္ တည္ျမဲခိုင္အေပၚမွာျဖစ္ျဖစ္၊ နန္းစႏၵီကို ျဖစ္ျဖစ္ စိတ္လိုက္မာန္ပါ ေျပာမိခဲ့တာေတြလည္း ရွိေကာင္းရွိမွာပါ။ နန္းစႏၵီအေနနဲ႔လည္း ျဖဴ႕အေပၚ စိတ္လိုက္မာန္ပါ ေျပာမိတာ ရွိရင္လည္း ရွိခဲ့မွာပါပဲ။ မွားခဲ့တယ္လို႔ ေျပာတာေတာ့ မဟုတ္ဖူးေပါ့။ မိန္းမသား အခ်င္းခ်င္း နားလည္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္တုန္းကမွ ရန္မေဆာင္ခဲ့ၾကဖူးဆိုတာေတာ့ နန္းစႏၵီကိုယ္တိုင္လည္း သိသလို၊ ျဖဴ ကိုယ္တိုင္လည္း သိပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ အားလံုးျပီးသြားပါျပီ။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိရင္သာ အျပံဳးမပ်က္ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔ပဲ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ငါေျပာခ်င္တာေတာ့ ဒါအကုန္ပါပဲ သူငယ္ခ်င္း။<br /><br />နင့္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း<br />ယုယျဖဴ<br /><br /><br />မ်က္ႏွာအပ္ထားတဲ့ ေခါင္းအံုးေလးမွာေတာ့ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ရႊဲစိုလို႔ ေနခဲ့ပါျပီ။ အခုေတာ့ ျဖဴမ်က္ရည္က်ခဲ့ျပီေလ။ ျဖဴဘာမွ မၾကားခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ဘာမွလည္း မသိခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ အရာအားလံုးကို ခြင့္လႊတ္ထားခဲ့ျပီပဲ။ ေျဖရွင္းစရာလည္း မလိုအပ္ေတာ့ပါဘူး။ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနပါရေစေတာ့။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကို လြယ္ကူစြာ လက္လြတ္ခံလိုက္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္အျဖစ္ ေျပာခ်င္လည္း ေျပာၾကပါေစေတာ့။ သူမ်ားေတြက ေပ်ာ့ညံ့တဲ့မိန္းမလို႔ ေျပာခ်င္လည္း ေျပာပါေစေတာ့။ ျဖဴခံယူရဲပါတယ္။ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ၾကားထဲမွာ ဗ်ာမ်ားျပီးစိတ္ရႈပ္ေနရမယ့္ ေမာင့္ကိုျဖဴမၾကည့္ရက္ပါဘူး။ ေမာင္စိတ္ခ်မ္းသာရင္ ေက်နပ္ပါတယ္ ေမာင္ရယ္...။ ေမာင့္အေပၚမွာ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ ျဖဴသစၥာရွိရွိ ခ်စ္ေနခဲ့တယ္ ဆိုတာကို ေမာင္နားလည္ အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ရင္ ႏွလံုးသားတစ္ခု ရင္းရက်ဳိးနပ္ပါျပီ ေမာင္ရယ္။ အေ၀းၾကီးကပဲ တိတ္တိတ္ေလး ခ်စ္သြားခြင့္ ျပဳပါေတာ့ ေမာင္....။<br /><br /><div style="text-align: center;">...............................<br /></div><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">လြမ္းသုရင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">၂၄ စက္တင္ဘာ ၂၀၀၈</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2252437394791330061-7450654133887332310?l=lwannthuyin.blogspot.com' alt='' /></div>လြမ္းသုရင္http://www.blogger.com/profile/08611314993374008459noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-2252437394791330061.post-70057444340548985992008-08-17T08:51:00.004+08:002008-08-17T17:22:23.409+08:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;">( ၁ )<br /></div><br />ေခ်ာက္...ခ်က္...ေခ်ာက္...ခ်က္...<br />တိတ္ဆိတ္လြန္းေနတဲ့ ညအခ်ိန္မွာ နာရီလက္တံ ေရြ႕သံေလးက နားထဲကို ထိုးေဖာက္၀င္ေရာက္လာပါတယ္။ အိပ္ရာေပၚမွာ လူးလြန္႔ေနရင္းက မေနသာေတာ့ပဲ နာရီကိုထၾကည့္ေတာ့ မနက္ ၁း၃၀ရွိျပီ။ နီနီအိပ္ရာ၀င္ခဲ့တာ ည၉း၀၀ ကတည္းကပါ။ ဒါေပမယ့္ အခုထိ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ေသးဘူး။ တစ္အိမ္လံုးလည္း အိပ္ကုန္ၾကျပီ။ အထူးသျဖင့္ ဒီေန႔လို ရက္မ်ိဳးမွာ ညအခ်ိန္ေတြကို ျဖတ္သန္းရမွာ ေၾကာက္လို႔ ေစာေစာအိပ္ရာ၀င္ပါတယ္ ဆိုမွ အိပ္လို႔ကမရ။ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲ။ အိပ္ေဆးေသာက္လို႔ကလည္း မျဖစ္ျပန္ဘူး။ မနက္မႏိုးပဲေနရင္ ရံုးခ်ိန္မမီပဲ ေနဦးမယ္။ ေမာပန္းေသာ စိတ္နဲ႔အတူ ေလးတြဲ႔ေသာ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို ရွိဳက္မိတယ္။ ေရွ႕ဆက္ျပီး ဘာေတြ ျဖစ္လာဦးမွာလဲ။<br /><br />ခ်စ္သူရယ္...နီနီ႔ကို လာၾကည့္လွည့္ပါဦး...<br /><div style="text-align: center;">..........................<br /></div><br /><div style="text-align: center;">( ၂ )<br /></div><br />အဲ့ဒီေန႔ညေနက နီနီတစ္ေယာက္ အရင္ေန႔ေတြကလိုပဲ စာအုပ္ဆိုင္မွာ စာအုပ္သြားငွားျပီး ျပန္အလာ လမ္းေလးခြဆံုတစ္ေနရာကို ေရာက္ေတာ့ ညာဘက္လမ္းမၾကီးကေန ခ်ုိဳးေကြ႕လာတဲ့ ကားတစ္စီးကို လန္႔ျပီး ေရွာင္မလို႔ ဘယ္ဘက္ကို ေျပးကပ္လိုက္တဲ့အခါမွာ မထင္မွတ္ပဲ အေနာက္ကပါလာတဲ့ စက္ဘီးနဲ႔ တိုက္မိမလိုျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ စက္ဘီးက ဘရိတ္အုပ္တာ ျမန္လို႔။ မဟုတ္ရင္ အဲ့ဒီေန႔က နီနီေဆးခန္းေရာက္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ လန္႔ကလည္းလန္႔၊ ရွက္လည္းရွက္နဲ႔ စက္ဘီးစီးလာတဲ့ သူကိုလည္း ျပန္ရန္ေတြ႔မိေသးတယ္။<br /><br />"စက္ဘီးကို ဘယ္လိုစီးေနတာလဲ။ လူတစ္ေယာက္လံုးကို မျမင္ဘူးလား။ တိုက္မိရင္ေတာ့ ရွင္မလြယ္ဘူးမွတ္။"<br /><br />"မေတာ္လို႔ပါကြာ။ မင္းဒီဘက္ကို ေျပးကပ္မယ္လို႔ ကိုယ္မထင္လို႔ပါ။ ထိခိုက္မိတယ္ဆိုရင္ ေဆာရီးပါေနာ္။ လမ္းေကာ ေလွ်ာက္ႏိုင္ရဲ႕လား။ လို္က္ပို႔ေပးရမလား။ အားမနာပါနဲ႔။ ကြၽန္ေတာ္က ခင္တတ္ပါတယ္။"<br /><br />နီနီက ရန္ေတြ႕ေပမယ့္ သူကေတာ့ ေအးေဆးတည္ျငိမ္စြာပဲ ေဖ်ာင္းဖ်ေျပာဆိုခဲ့တယ္။ ကိုယ္ကလည္း မွားေနတာရယ္၊ ဘာမွလည္း ထိခိုက္သြားတာ မဟုတ္လို႔ နီနီလည္း ျပန္ျပီး ေက်ေအးလိုက္ရတာေပါ့။<br /><br />"ရပါတယ္။ ဘာမွထိသြားတာမွ မဟုတ္တာ။ နီနီကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျပန္လို႔ရပါတယ္။ သြားလိုက္ပါဦးမယ္ေနာ္။"<br /><br />"ေၾသာ္...ဟုတ္ကဲ့။ နာမည္က နီနီတဲ့လား။ ကြၽန္ေတာ္ မွတ္ထားလိုက္မယ္ေနာ္။ ကြၽန္ေတာ့ နာမည္က ခ်မ္းျငိမ္းပါ။ ေနာက္လဲေတြ႕ရင္ ေခၚႏိုင္ပါတယ္ ခင္ဗ်။"<br /><br />ဘာမွေတာင္ မေျပာရေသးဘူး။ သူ႔ဟာသူ ေျပာခ်င္ရာေျပာျပီး မိတ္ဆက္ေနတဲ့ သူ႔ကို ဘာမွျပန္မေျပာမိေတာ့ပဲ ျပံဳးျပလို႔သာ ထြက္လာခဲ့မိတယ္။ သူ႔ပံုစံက အသက္ေတာ့ သိပ္ၾကီးလွေသးပံု မေပၚဘူး။ နီနီနဲ႔ ရြယ္တူေလာက္ပဲ ရွိမယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ပံုစံကေတာ့ ရည္ရည္မြန္မြန္ေလးပါပဲ။ နီနီ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အထိ သူ႔ရဲ႕ အျပံဳးကို မ်က္လံုးထဲမွာ စြဲလာခဲ့တယ္။ ခ်မ္းျငိမ္းတဲ့လား။ တကယ္ပဲ သူ႔ရဲ႕ အျပံဳးဟာ ျငိမ္းခ်မ္းေစပါတယ္။ တစ္ခါၾကည့္မိရံုနဲ႔ မ်က္လံုးထဲမွာ စြဲသြားေစတဲ့ သူ႔ရဲ႕ အျပစ္ကင္းတဲ့အျပံဳး၊ သိမ္ေမြ႕တဲ့ အမူအရာ၊ ႏူးညံ့တဲ့ စကားသံေတြကို နီနီဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ မွတ္မွတ္ရရေတာ့ ရွိခဲ့တယ္ဆိုတာေတာ့ ၀န္ခံမိပါတယ္။<br /><br />အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း ခုနက ျဖစ္ပ်က္လာတာေတြကို ေမ့ျပီး ငွားလာတဲ့ စာအုပ္ကို စိတ္၀င္တစား ဖတ္မိတယ္။ ပုညခင္ရဲ႕ ခ်စ္သူရွိတဲ့မိန္းမတဲ့။ ခ်စ္သူရွိတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္သူနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး စိတ္ထဲက ခံစားရတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ၊ ျဖစ္တတ္တဲ့ သဘာ၀ေတြကို အေျခခံထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးေပါ့။ ဇာတ္လမ္းေလးမွာ ေမ်ာပါျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာ ႏိုးတဲ့အခါ နာရီကို ၾကည့္မိေတာ့ မနက္၇း၃၀ေတာင္ ရွိပါေပါ့။ အိပ္ရာထဲကထလို႔ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ေမေမမ်ား ရွိေနမလားလို႔ ရွာေတာ့လည္း တစ္အိမ္လံုး ဘယ္သူမွမေတြ႕။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေသခ်ာပါျပီ။ ေဆာင္းတြင္း မနက္ေစာေစာ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကတာ ျပန္မေရာက္ၾကေသးတာ ျဖစ္မွာေပါ့လို႔ ေတြးျပီး ခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ျပန္အိပ္ဖို႔ အိပ္ရာထဲကို ျပန္အ၀င္ အိမ္ေရွ႕က လူေခၚေခါင္းေလာင္း ျမည္သံၾကားလို႔ ထြက္ၾကည့္မိတဲ့အခါ နီနီမ်က္လံုးေလးေတြ ၀ိုင္းစက္သြားရတယ္ေလ။<br /><br />"ဘာကိစၥမ်ားလဲရွင့္"<br /><br />နီနီ႔ အေမးကိုေျဖဖို႔ မ်က္လံုးလွန္အၾကည့္မွာ သူလဲ အံ့ၾသသြားမယ္ ထင္ပါတယ္။ ခဏၾကာ မွင္သက္ေနျပီးမွ ရယ္ျပီး စကားျပန္ေျပာေတာ့တယ္။<br /><br />"ဟာ...နီနီ မဟုတ္လား။ ကြၽန္ေတာ္ ခ်မ္းျငိမ္းေလ။ မေန႔က စက္ဘီးနဲ႔ တိုက္မိမလိုု ျဖစ္တာ။ တိုက္ဆိုင္လိုက္တာဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ္က ဟိုဘက္ရပ္ကြက္မွာ ေနတာပါ။ ေမေမက သဇင္ပန္း လိုခ်င္တာ၊ ဒီအိမ္မွာ ရတယ္ဆိုျပီး ညႊန္တဲ့သူက ညႊန္တာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္လည္း မနက္ေစာေစာ စက္ဘီးစီးျပီးအျပန္ ၀င္ေမးၾကည့္တာပါ။ ဟိုေလ...ဟုတ္ေရာဟုတ္ရဲ႕လား မသိဘူးေနာ္။ ကြၽန္ေတာ္ အိမ္မ်ားမွားသလားဟင္။"<br /><br />ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာကေတာ့ လုပ္ျပန္ပါျပီ။ သူေျပာခ်င္ရာကို ေျပာျပီးမွ အားနာတဲ့ ပံုစံနဲ႔ အိမ္မွားသလားတဲ့။ ေစာေစာစီးစီး အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ နီနီေတာင္ မ်က္လံုးက်ယ္သြားတယ္။<br /><br />"မွားေတာ့မမွားဘူး။ ဒီအိမ္က သဇင္ပန္း ၀ယ္ခ်င္ရင္ ေရာင္းတယ္ဆိုတာေတာ့ ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ မရဘူး။ အိမ္မွာ ေမေမမရွိဘူး။ နီနီ႕ေမေမက ပန္းပင္ေတြကို ကိုယ္တိုင္ပဲ ကိုင္တြယ္ပါတယ္။ ဘယ္သူမွ ေပးကိုင္ေလ့မရွိပါဘူး။ လက္ဆိပ္တက္မွာစိုးလို႔ပါ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ေစာင့္လို႔ရရင္ေစာင့္ပါ။ ခဏေနရင္ေတာ့ ျပန္လာလိမ့္မယ္။ မေစာင့္ႏိုင္ရင္လည္း ညေနမွျဖစ္ျဖစ္ လာခဲ့ေပါ့။ ေမေမ့ကို ေျပာထားေပးပါ့မယ္။"<br /><br />နီနီလည္း ဘယ္ရမလဲ။ ေျပာခ်င္ရာေတြ တရစပ္ေျပာလိုက္တာေပါ့။ ဒီေတာ့မွ သူလည္း ဟုတ္ကဲ့ ေစာင့္ပါ့မယ္ဆိုျပီး ျငိမ္သြားေတာ့တယ္။ သူရွိေနေတာ့ နီနီ ျပန္အိပ္လို႔ မရတဲ့အတြက္ စိတ္ေတာ့ ကသိကေအာက္ ျဖစ္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ ဧည့္ခံရမွာက ကိုယ့္တာ၀န္ျဖစ္ေနျပီ။ ဒီေတာ့လည္း မ်က္ႏွာသစ္ဖို႔ ခဏလို႔ေျပာျပီး သူ႔ကို ျခံထဲမွာ ထားခဲ့ျပီး အိပ္ေနာက္ထဲ ျမန္ျမန္၀င္ခဲ့မိတယ္။နီနီျပန္လာေတာ့ သူက ပန္းပင္ေတြ ၾကားထဲမွာ။ သူ႔ကိုၾကည့္လိုက္ရင္ေတာ့ အျမဲျပံဳးေနတာပါပဲ။ ေသခ်ာစကားေျပာမိေတာ့လည္း သူက သေဘာေကာင္းသား။ စကားေျပာျပီး နည္းနည္းအရွိန္ရလာေတာ့ နီနီလည္း မိန္းကေလးသဘာ၀ စပ္စုမိတာေပါ့။<br /><br />"ကိုခ်မ္းျငိမ္းက အရင္က ဘယ္မွာေနတာလဲ။ နီနီတို႔ ဒီအိမ္ကိုေျပာင္းလာတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ကိုခ်မး္ျငိမ္းနဲ႔ တစ္ခါမွ မဆံုျဖစ္ဖူးေနာ္။ အခုမွ ဆံုတာ။"<br /><br />နီနီက စကားစေပးလိုက္တယ္။<br /><br />"ေၾသာ္...ဟုတ္တယ္ နီနီ။ ကြၽန္ေတာ့ ေဖေဖနဲ႔ေမေမကေတာ့ ဒီမွာေနတာၾကာပါျပီ။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အခုမွပဲ အိမ္ျပန္ရတယ္ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ...ဟဲဟဲ"<br /><br />ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ သူ႔အမူအရာက တစ္ခုခုကို ထိန္ခ်န္ထားသလိုလို။ နီနီလည္း သိခ်င္စိတ္ ေတာ္ေတာ္ေပါက္သြားေတာ့ ဆက္ေမးမိတယ္။<br /><br />"ဟင္..ကိုခ်မ္းျငိမ္းက အရင္က မိဘနဲ႔ အတူမေနလို႔လား။ ဒါဆိုဘယ္မွာ ေနတာလဲဟင္။"<br /><br />"ကြၽန္ေတာ္က တပ္ထဲမွာ ေနတာေပါ့ နီနီရယ္။ ကြၽန္ေတာ္က စစ္သားေလ။ တစ္ႏွစ္ေနလို႔မွ အိမ္ကို တစ္ခါျပန္မေရာက္ႏိုင္တဲ့ စစ္သားဘ၀ပါဗ်ာ။"<br /><br />"ေၾသာ္...ရွင္က စစ္သားကိုး..."<br /><br />နီနီ ဘာမွ ဆက္မေမးရေသးခင္ ေမေမျပန္ေရာက္လာတာနဲ႔ စကားစျပတ္ျပီး အိမ္ထဲ၀င္လာခဲ့တယ္။ ေမေမကေတာ့ သူ႔ကို စိတ္တိုင္းက် သဇင္ခက္ေလးေတြျဖတ္ေပးေနေလရဲ႕။ နီနီျမင္ဖူးတဲ့ စစ္သားေတြထဲမွာေတာ့ သူ႔ကိုၾကည့္ရတာ ေတာ္ေတာ္ႏုပံုရတယ္။ ပံုစံက ျဖဴျဖဴသန္႔သန္႔ေလးနဲ႔။ စစ္သားတဲ့...ဘယ္လို စစ္သားပါလိမ့္ေနာ္။ စစ္သားတစ္ေယာက္ကို ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာက လြဲလို႔ အနီးကပ္ျမင္ဖူးတာဆိုလို႔ ဒါဟာ ပထမဆံုးအၾကိမ္ပါပဲ။ ဒီေလာက္ ႏုတဲ့လူက စစ္သားတဲ့။ အေျပာအဆိုကလည္း ႏူးညံ့ပါ့။ အရပ္အေမာင္းကေတာ့ က်ားက်ားလ်ားလ်ားပံုပဲ။ သူ...ဘယ္လိုလူလဲ။<br /><br />ေနနီနီဆိုတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာမေလးတစ္ေယာက္ တစ္သက္လံုး စာၾကမ္းပိုးလုပ္ခဲ့တာ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို ဒီတစ္ခါေလာက္ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္မ၀င္စားခဲ့ဖူးပါဘူး။ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္အျပင္ သူကမ်ား သူ႔ကိုယ္သူ စစ္သားတဲ့ေလ။ စစ္သားဆိုတဲ့ လူကလည္း နီနီျမင္လိုက္ရင္ေတာ့ စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ ေလွ်ာက္သြားေနတာခ်ည္းပဲ။ ဘယ္လိုပါလိမ့္။ ဟင္း...မေတြးေတာ့တာပဲ ေကာင္းပါတယ္။ သူမ်ားအေၾကာင္းေတြးရတာ အကုသိုလ္ကလည္း မ်ားပါတယ္။<br /><br />သဇင္ပန္းလာ၀ယ္တဲ့ ေန႔ကစလို႔ နီနီနဲ႔သူ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ပိုျပီး ခင္မင္ခဲ့ၾကတယ္။ ႏွစ္ရက္ သံုးရက္ေလာက္ နီနီရံုးျပန္ခ်ိန္မွာ လမ္းမွာေတြ႔ေတြ႔ ေနရတတ္ေတာ့ ခင္လည္းခင္လာတဲ့အခါ ဆံုလို႔ ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္တာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ နီနီ႔အိမ္အထိပါ သူလိုက္ပို႔တတ္လာခဲ့တယ္။ ဘယ္ဘ၀က ေရစက္ရယ္ေတာ့ နီနီမေျပာတတ္ေပမယ့္ နီနီသူ႔ကို ခင္ပါတယ္။ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖၚလိုကို စိတ္ထဲက ခံစားခဲ့ရတယ္။ သူအနားမွာ ရွိေနရင္ကို နီနီ႔စိတ္ထဲမွာ ေပ်ာ္ေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ နီနီ႕အနားမွာ သူၾကာၾကာ မေနခဲ့ႏိုင္ပါဘူး။ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ၾကာျပီးတဲ့ တစ္ညေနမွာ နီနီ႔ကို အိမ္အျပန္လိုက္ပို႔တဲ့အခါ စကားတစ္ခုကို သူေျပာခဲ့တယ္။<br /><br />"နီနီ...ခဏေလာက္ စကားေအးေအးေဆးေဆး ေျပာလို႔ ရမလားဟင္..."<br /><br />"ေျပာေလကိုခ်မ္းျငိမ္းရဲ႕...ထူးထူးဆန္းဆန္း"<br /><br />သူ႔မ်က္ႏွာကို ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့ ပါးစပ္က မပြင့္တပြင့္၊ အမွားလုပ္ထားတဲ့ ကေလးငယ္လို ထိတ္လန္႔ျခင္းနဲ႔ နီနီ႔ေရွ႕မွာ ရပ္ေနတဲ့ သူ႔ကို အားမရစြာနဲ႔ နီနီကပဲ စေမးမိတယ္။ ဟင္း...စစ္သားတဲ့ေနာ္၊ ဘယ္လိုပါလိမ့္...<br /><br />"ကိုခ်မ္းျငိမ္း...ရွင္ ဘာေျပာမလို႔လဲဟင္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။"<br /><br />"ကြၽန္ေတာ္ တပ္ကို ျပန္ရေတာ့မယ္ နီနီ..အဲ့ဒါေျပာမလို႔ပါ။"<br /><br />"ဟင္..."<br /><br />နီန႔ီနားထဲမွာ မိုးၾကိဳးပစ္လိုက္ သလိုပါပဲ။ နီနီ အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးဘူးေလ။ ဒီလိုစကားမ်ဳိးၾကားရမယ္လို႔ သိေနခဲ့ေပမယ့္ ဒီေလာက္ ျမန္ျမန္ၾကီး မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ပဲ ထင္ခဲ့မိတာ။ သူအိမ္ကို ျပန္လာတာကလည္း ႏွစ္ပတ္ပဲ ရွိေသးတာတဲ့။ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ပါလိမ့္။ နီနီဘာမွ နားမလည္ပါဘူး။ နီနီကေတာ့ သူ႔ကို မသြားေစခ်င္ေသးတာ အမွန္ပါပဲ။<br /><br />"ဘာလို႔လဲဟင္... အေရးၾကီးလို႔ ျပန္ေခၚတာလား။ ဟုတ္လား။ ဘယ္ေတာ့ ျပန္ရမွာလဲ။"<br /><br />သိခ်င္ေဇာနဲ႔ အေမာတေကာ ေမးမိတယ္။<br /><br />"မဟုတ္ဖူးနီနီ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘ၀ကို နီနီနားလည္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ နီနီက ကြၽန္ေတာ့္ကို ခင္ေနတယ္ဆိုတာ လူကို ခင္ေနတာပါ။ စစ္သားကုိ မုန္းတဲ့သူရွိသလုိ...ခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ့သူလဲရွိတယ္ေလ..ကြၽန္ေတာ္ႀကံဳဘူးသေလာက္ကေတာ့ စစ္သားမုန္းတဲ့သူက ပုိမ်ားတယ္ နီနီရဲ႕...။ နီနီလဲ မုန္းခ်င္မုန္းခဲ့မွာပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကြၽန္ေတာ့္ အေၾကာင္းကို စစ္သားဆိုတာကလြဲလို႔ ဘာမွ မေျပာျပခဲ့မိတာပါ။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ မေျပာမျဖစ္ ေျပာျပပါ့မယ္နီနီ။ နီနီ စိတ္၀င္စားမယ္ ဆိုရင္ေပါ့။"<br /><br />စကားေတြ အရွည္ၾကီးေျပာေနတဲ့ သူ႔ကို နီနီ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ၊ သနားေနမိတယ္။<br /><br />"ေျပာပါ ကိုခ်မ္းျငိမ္းရယ္။ နီနီ စိတ္၀င္စားပါတယ္။ စစ္သားကို မုန္းတယ္ ဆိုေပမယ့္ လူနဲ႔ပဲ ဆိုင္ပါတယ္။ စစ္သားတိုင္း မုန္းစရာမေကာင္းသလို မုန္းစရာေကာင္းတဲ့ သူေတြတိုင္းဟာလည္း စစ္သားမဟုတ္ၾကပါဘူး။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေျခခံ စိတ္သေဘာထားနဲ႔သာ ဆိုင္ပါတယ္။ စစ္သားထဲမွာလည္း စိတ္သေဘာထား ျပည့္၀တဲ့သူေတြ ရွိႏိုင္မွာပါ။ အဲ့ဒီလူ ဘာျဖစ္တယ္ဆိုတာထက္ အဲ့ဒီလူရဲ႕စိတ္က ဘယ္လိုရွိတယ္ ဆိုတာကိုသာ နီနီ စိတ္၀င္စားပါတယ္။"<br /><br />နီနီ႔စကားကို ၾကားတဲ့အခါ သူ႔မ်က္ႏွာဟာ ခုနကထက္ ပိုျပီး လန္းလာတယ္လို႔ ထင္ရပါတယ္။<br /><br />"ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ နီနီ။ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က ေသနတ္ထက္ စာအုပ္ေတြနဲ႔ပဲ ရင္းႏွီးတဲ့ စစ္သားပါ။ ကြၽန္ေတာ္ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ေရာက္တာ တစ္လေတာင္ မရွိေသးပါဘူး။ သံုးႏွစ္ေလာက္ ပညာေတာ္သင္သြားျပီး ျပန္လာတဲ့ စစ္သားတစ္ေယာက္၊ မိဘအိမ္ကို ႏွစ္ပတ္ခြင့္ျပန္ခဲ့တယ္။ အခုကြၽန္ေတာ္ တပ္ကို ျပန္ရေတာ့မယ္ နီနီ။"<br /><br />"ကိုခ်မ္းျငိမ္းကေရာ...ျပန္ခ်င္လို႔လား..."<br /><br />"ဗ်ာ...ဘယ္လိုေမးလိုက္တာလဲ နီနီရယ္။ ျပန္ခ်င္တယ္၊ မျပန္ခ်င္ဘူး ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဆံုးျဖတ္ခြင့္ ရွိတဲ့အရာမွ မဟုတ္တာ။ ျပန္ခ်င္ခ်င္၊ မျပန္ခ်င္ခ်င္ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ရမွာပါ။ မနက္ျဖန္မနက္ ျပန္ေတာ့မယ္။ အဲ့ဒါ ကြၽန္ေတာ္ နီနီ႔ကို ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့မွ အိမ္ကိုျပန္ရဦးမယ္ဆိုတာ မေျပာႏိုင္တဲ့အတြက္ ကံဆံုရင္ ျပန္ေတြ႕ရဦးမွာပါလို႔ပဲ ေျပာပါရေစ။ မထင္မွတ္ပဲ ေတြ႕ဆံုခဲ့ရတဲ့ ေနနီနီဆိုတဲ့ မိန္းကေလးကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ့ ႏွလံုးသားထဲမွာ စြဲစြဲျမဲျမဲ မွတ္သြားပါရေစ။ ကို္ယ့္ကိုယ္ကို္ေတာင္ မပိုင္တဲ့ စစ္သားတစ္ေယာက္မို႔ ကြၽန္ေတာ္ ဘာမွ မေတာင္းဆိုခ်င္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။"<br /><br />ဆို႔နင့္တဲ့ အသံနဲ႔ ေၾကကြဲတဲ့ မ်က္၀န္းေတြ...နီနီ ဘယ္လို ခံစားႏိုင္မွာလဲ။ စစ္သားဘ၀ဆိုတာကို နီနီ ေကာင္းေကာင္း နားမလည္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကိုေတာ့ နီနီ သံေယာဇဥ္တြယ္မိပါတယ္။ သနားမိတယ္။ ေျပာေျပာဆိုဆို စက္ဘီးစီးျပီး သြားေတာ့မယ့္ သူ႔ကို နီနီ ဟန္႔လိုက္တယ္။<br /><br />"ကိုခ်မ္းျငိမ္း...ခဏ"<br /><br />သူနားမလည္စြာ ျပန္ၾကည့္တဲ့အခါ... ျမင္မိမွာပါ...နီနီ႔ မ်က္၀န္းက မ်က္ရည္စေတြကိုေလ...။<br /><br />"ရွင့္လိပ္စာ အျပည့္အစံု နီနီ႔ကို ေပးထားခဲ့လို႔ မရဘူးလားဟင္။ နီနီ စာေရးပါ့မယ္။ ဖုန္းဆက္လို႔ ရရင္လည္း ဆက္မယ္ေလ...ေနာ္။"<br /><br />သူမေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ စကားမိုလို႔လားေတာ့ မသိ။ ေၾကာင္သြားျပီးမွ ေဘာပင္ကိုထုတ္ျပီး နီနီ႔မွတ္စုစာအုပ္ေလးထဲမွာ ေသေသသပ္သပ္ ေရးခ်ေပးခဲ့ရဲ႕။<br /><br />ဗိုလ္ၾကီးစစ္ေအးခ်မ္းျငိမ္း<br />ၾကည္း xxxxx<br />ခ.လ.ရ ( xx )<br />ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း<br />မိုင္းေနာ္ျမိဳ႕။<br /><br />"အဲ့ဒါ ကြၽန္ေတာ့ လိပ္စာ အျပည့္အစံုပါပဲ နီနီ။ ဖုန္းေတာ့ ဆက္လို႔ မရဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ အလ်ဥ္းသင့္တဲ့အခါ နီနီ႔ဆီကို ဖုန္းဆက္ပါ့မယ္။ စာကေတာ့ ေရာက္တဲ့အခါလည္း ေရာက္တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ေပ်ာက္တတ္တယ္။ သြားမယ္ေနာ္ နီနီ။ ကံမကုန္ရင္ ျပန္ဆံုမွာေပါ့။"<br /><br />ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာသြားတဲ့ သူ႔ေက်ာျပင္ကို ၾကည့္ရင္း နီနီတစ္ေယာက္ ေတြေ၀စြာ က်န္ခဲ့ေတာ့တယ္။ သံေယာဇဥ္ရယ္... ဘာေၾကာင့္မ်ား အခ်ိန္တိုတိုေလးမွာ ျငိတြယ္ခဲ့ရတာလဲ။ ဘာေၾကာင့္မ်ား ကိုယ့္အနားမွာ အျမဲမရွိေနႏိုင္မယ့္သူကို သံေယာဇဥ္ တြယ္ရတာလဲ။ နီနီဘာမွ မေတြးတတ္ဘူး။ ရွင္းလည္း မရွင္းျပတတ္ဘူး။ စစ္သားဆိုတာလည္း နီနီ႔ေခါင္းထဲမွာ မရွိဘူး။ နီနီတစ္ခုပဲ သိတယ္။ အဲ့ဒါက နီနီ သူ႔ကို အမွန္တကယ္ သံေယာဇဥ္ တြယ္သြားမိတယ္။ နီနီ႔အနားမွာ သူ႔ကို အျမဲရွိေနေစခ်င္တာ အရိုးသားဆံုး စိတ္ကေလးတစ္ခုပါပဲ။ ျပန္ဆံုႏိုင္ဖို႔ နီနီေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္ ကိုခ်မ္းျငိမ္းရယ္...။<br /><div style="text-align: center;">........................<br /></div><br /><div style="text-align: center;">( ၃ )<br /></div><br />ရက္ေတြကို လက္ေရခ်ိဳးေတာ့ သူျပန္သြားတာ ဒီေန႔ဆိုရင္ တစ္ပတ္ရွိျပီလို႔ နီနီေတြးမိတယ္။ ေန႔တိုင္း ရံုးကျပန္ခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ေဘးက လိုက္ပါေနတတ္တဲ့ သူ႔ကို နီနီ သတိရေနမိတယ္။ ဖုန္းသံၾကားလိုက္တိုင္း သူမ်ားဖုန္းဆက္ေနမလားလို႔ နီနီ ေမွ်ာ္လင့္မိတယ္။ နီနီ႔အျဖစ္က ရယ္ရမလို ငိုရမလိုပါပဲ။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ခြဲခြာဖို႔ ေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္ခါတည္း ခ်စ္ခြင့္ပန္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္။ ကိုယ္က ျပန္ခ်စ္ခ်င္ရင္ေတာင္ သူ႔ကိုလုိက္ရွာျပီး အေျဖေပးရမလို။ ဒါေတာင္ သူက ဘာမွမေတာင္းဆိုရဲပါဘူးလို႔ ဆိုေသးတယ္။ သူမ်ားတကာေတြ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ျပီဆိုရင္ အဲ့ဒီမိန္းကေလးကို မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံပဲ ၾကိဳးစားပမ္းစား အေျဖရဖို႔ ၾကိဳးစားၾကတာ ေတြ႔ဖူးပါရဲ႕။ ရုပ္ရွင္ေတြ၊ စာအုပ္ေတြမွာလည္း ဖတ္ဖူးပါရဲ႕။ အခုဟာက...သမရိုးက်နဲ႔ေတာ့ နဲနဲလဲြေနျပီလို႔ နီနီေအာက္ေမ့မိတယ္။ ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲ။ ခ်စ္မိတာကိုး။ သူကမွ ဆက္သြယ္လို႔မရရင္ေတာ့၊ ကို္ယ္ကပဲ ဆက္သြယ္ရေတာ့မွာေပါ့လို႔ ေျဖေတြးေတြးရတယ္ေလ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ နီနီ စိတ္ကိုတင္းျပီး စာတစ္ေစာင္ ေရးျဖစ္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ဆီကိုေတာ့ ဒီစာေလး ေရာက္ေလာက္မွာပါလို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိတယ္။ ျပန္စာကိုလည္း ေစာင့္ရတာ ေမာပါေပါ့။ တစ္ပတ္ေစာင့္တယ္။ ခရီးကေ၀းလြန္းေတာ့ ၾကာေနတာေနမွာပါလို႔ ထင္ရတယ္။ ႏွစ္ပတ္ေနေတာ့လည္း ေမွ်ာ္ရတဲ့သူသာ ေမာတယ္။ အဆိုေတာ္ ထားဆိုခဲ့တဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လိုေပါ့။ စာခြၽန္ေတာ္ ေမာင္ၾကီးရွင့္ ေမ့စာပါရဲ႕လားလို႔ ေမးရမွာေတာင္ မရွက္ႏိုင္ေပါင္ရွင္ ဆိုတာမ်ဳိးေလ။ စာပို႔သမား အိမ္ေရွ႕ကျဖတ္တိုင္း ကိုယ့္နံမည္မ်ား ေခၚမလားလို႔ လည္တဆန္႔ဆန္႔နဲ႔။ ၾကာေတာ့ အိမ္က လူေတြကေတာင္ နီနီတစ္ေယာက္ ဘယ္ကစာမ်ား ေမွ်ာ္ေနသလဲလို႔ စိတ္၀င္စားၾကျပီေလ။ ေယာက္်ားၾကိဳက္ေတာ့ ဆိုက္ဆိုက္လာတဲ့၊ မိန္းမၾကိဳက္ေတာ့ ေမွ်ာ္လိုက္တာတဲ့။ တတ္ႏိုင္ဘူး။ ေမွ်ာ္ရမွာပဲ။<br /><br />တစ္ရက္ေတာ့ ရံုးကအျပန္ စာတိုက္ပံုးထဲမွာ နီနီ႔နာမည္နဲ႔ စာေလးတစ္ေစာင္ ေတြ႔ေတာ့ ထခုန္မိမတတ္ ေပ်ာ္လိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ အေမာတေကာ ေဖာက္ဖတ္ရတယ္။ စာထဲမွာေတာ့ နီနီ႔ကို သူအျမဲသတိရေနတဲ့ အေၾကာင္းေတြေပါ့။ နီနီေရးလိုက္တဲ့စာက သူ႔ဆီကို သံုးပတ္ေလာက္ေနမွ ေရာက္တယ္တဲ့ေလ။ သူမအားတာရယ္ ျပန္စာၾကာတာရယ္ ေပါင္းလိုက္ရင္...စာ တစ္ေစာင္နဲ႔ တစ္ေစာင္ၾကားမွာ ႏွစ္လေလာက္ေတာ့ အနည္းဆံုးၾကာႏိုင္တယ္။ နီနီစိတ္ပ်က္မိတယ္။ သူမ်ားေတြမ်ား ကိုယ္ခ်စ္ေနတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဆီမွာ အမွတ္ေတြရဖို႔ ၂၄နာရီ ဂရုတစိုက္နဲ႔ အရိပ္လို ေနၾကတာ။ သူ႔မွာေတာ့ အျမဲတမ္း လြမ္းေနပါတယ္ဆိုတဲ့ စာေလးေတာင္ ႏွစ္လေလာက္ေနမွ တစ္ခါေရာက္ဖို႔ေတာင္ မလြယ္။ နီနီရယ္ ဘာေၾကာင့္မ်ား သူလိုလူကို ေရြးခ်ယ္မိပါလိမ့္ေနာ္။<br /><br />အခ်စ္ဆိုတာ ေ၀းေလေလ ပိုခ်စ္ေလေလဆိုေပမယ့္ ဒီလိုေ၀းေနတာမ်ဳိးေတာ့လည္း နီနီစိတ္ညစ္တယ္။ နီနီလည္း မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ပါ။ ကိုယ့္ကိုခ်စ္ခြင့္ပန္ထားတဲ့ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဂရုစိုက္မႈ၊ အလိုက္သိတတ္မႈေတြေတာ့ နီနီလိုခ်င္မိတယ္ဆိုတာ ၀န္ခံပါတယ္။ သူမ်ားေတြ ရံုးဆင္းတဲ့အခါ ခ်စ္သူက ရံုးလက္ကိုင္ျခင္းေလးကို လာဆြဲေပးတတ္တာကို ျမင္ရင္ နီနီလည္း အဲ့ဒီလို ဂရုစိုက္မႈမ်ဳိး လိုခ်င္မိတယ္။ ေနမေကာင္းလို႔ သူမ်ားခ်စ္သူေတြက ရံုးကိုဖုန္းေတြဆက္ျပီး ေနေကာင္းရဲ႕လား၊ ေဆးေသာက္ျပီးျပီလား၊ ဘာစားျပီးျပီလဲ အဲ့ဒီလို ယုယတာမ်ိဳးကို နီနီအားက်တယ္။ တစ္ေနရာရာကို သြားရလို႔ ခ်စ္သူက အေဖာ္လိုက္ေပးတဲ့ အခါတိုင္း သူတို႔လို အေဖာ္ဆိုတာကို နီနီေတာင့္တတယ္။ အေရးအေၾကာင္းရွိလို႔ တိုင္ပင္ေဖာ္တိုင္ပင္ဖက္ လိုအပ္လာတိုင္း နီနီသူ႔ကို သတိရတယ္။ အခုက်ေတာ့ နီနီတစ္ေယာက္တည္း။<br /><br />စစ္သားတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိျခင္းရဲ႕ အစမွာကတည္းက သာမာန္မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ထက္ ေပးဆပ္ရမႈ၊ သည္းခံခြင့္လႊတ္မႈ၊ နားလည္မႈေတြ လိုအပ္တယ္ဆိုတာကို နီနီနားလည္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္တဲ့သူအတြက္ဆိုရင္ နီနီ နားလည္ေပးႏိုင္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိလို႔ စာသံုးေစာင္ေျမာက္မွာ ခ်စ္တံု႔ျပန္ခဲ့မိတယ္။ မျမင္ကြယ္ရာမွာ သူဘာေတြလုပ္ေနမလဲ ကိုယ္မသိႏိုင္ေပမယ့္ ခ်စ္တဲ့စိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႔ ယံုၾကည္ခဲ့တယ္။ ခ်စ္သူဘ၀ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ နီနီ႔အတြက္ေတာ့ စာလံုးေလးေတြပါပဲ။ ခ်စ္သူအသံကို ၾကားခ်င္လြန္းရင္ေတာင္ သူဖုန္းဆက္ပါမွ ကိုယ္ကၾကားရတဲ့အျဖစ္။ တစ္ခါတစ္ေလ စဥ္းစားမိတယ္။ ဘ၀တစ္သက္လံုး လက္တြဲရမယ့္ ခ်စ္သူဆိုတာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေအးအတူ၊ ပူအမွ်တဲ့။ စစ္သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္သူ၊ နီနီ႔ဘ၀ကေရာ။<br /><br />အေရးအေၾကာင္းဆိုရင္ ခ်စ္သူဆိုတာ ဘယ္ေရာက္လို႔ ဘယ္ေပ်ာက္ေနမွန္းမသိ။ သင္တန္းေတြပဲ တက္ေနရသလား၊ ေရွ႕တန္းပဲ ထြက္သြားျပီလား။ ဘာေတြျဖစ္ေနလို႔ ျဖစ္ေနမွန္းမသိရတဲ့ဘ၀။ ဘယ္ေန႔ဘယ္ရက္ ဖုန္းဆက္မယ္လို႔လည္း အတိအက်မေျပာႏိုင္။ အဆင္ေျပသလိုေပါ့နီနီရယ္၊ ဘာမွၾကိဳေျပာလို႔ မရလို႔ပါ ဆိုတာနဲ႔ပဲ နားလည္ေပးလိုက္ရတယ္ေလ။ ရံုးကျပန္လာရင္ နီနီ႔ဖုန္း လာေသးလားလို႔ အိမ္ကလူေတြကို ေမးရတာလည္း ရွက္ေတာင္ ရွက္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ အေဒၚအပ်ိဳၾကီးေတြက ေျပာတတ္ေသးတယ္။ ညည္းကသာ ဖုန္းလာလားလို႔ ေမွ်ာ္ေနတာပါေအ။ ညည္းလူကျဖင့္ တစ္လေနလို႔ တစ္ခါေတာင္ ဆက္တာမဟုတ္ဖူးတဲ့။ နီနီဘယ္လို ရွင္းျပရမလဲ။ ကိုယ္ကေတာ့ ခ်စ္သူမို႔ အျပစ္မျမင္ေပမယ့္၊ နားလည္ေပမယ့္ ပတ္၀န္းက်င္ဆိုတာ သမရိုးက်ပါပဲ ခ်စ္သူရယ္။<br /><br />စစ္သားခ်စ္သူဆိုတာကို ဘယ္သူက နားလည္ေပးႏိုင္မွာလဲ။ ပတ္၀န္းက်င္က ဘယ္လို ေျပာေျပာ ခ်စ္သူသာ ကိုယ့္အေပၚမွာ သစၥာရွိရွိ ခ်စ္ေနတယ္၊ သတိတရ ရွိေနတာ္ဆိုရင္ ေဘးပေယာဂေတြကို နီနီ ရင္ဆိုင္ရဲပါတယ္ေလ။ တစ္ခါတစ္ေလ မႏၱေလးသြားမယ္လို႔ ေျပာသြားျပီး ေတာင္ၾကီးေရာက္ခ်င္ ေရာက္သြားတတ္တာ။ အမိန္႔ပဲေလ။ မင္းခေယာက္်ား၊ ကမ္းနားသစ္ပင္။ ထားရာေန ေစရာသြားပါတဲ့။ ခ်စ္သူဆိုျပီး သူ႔လက္ကေလးေတြေတာင္ ကိုင္ဖူးဖို႔မေျပာနဲ႔၊ ခ်စ္သူအသား ျဖဴေနလား၊ မည္းေနလားေတာင္ နီနီေသခ်ာမျမင္ရေသးတဲ့ဘ၀ပါ။ ခ်စ္မိမွေတာ့ သက္ဆံုးတိုင္ေပါ့ ခ်စ္သူရယ္။ စစ္သားခ်စ္သူမို႔ ေပဖူးကို ဆီမလူးႏိုင္ပါလို႔ပဲေျပာျပီး ဂုဏ္ယူတတ္ေအာင္ပဲ ေလ့က်င့္ထားလိုက္ပါေတာ့မယ္။<br /><br />တကယ္ေတာ့လည္း နီနီ သူ႔ကို သနားမိတယ္။ သူတို႔ခမ်ာလည္း ေယာက္်ားေတြထဲက ေယာက္်ားပါပဲ။ သူမ်ားေတြလို ခ်စ္သူဘ၀ ေပ်ာ္ခ်င္မွာေပါ့။ ခ်စ္သူလက္ကိုတြဲျပီး အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာ ေနရာအႏွံ႔ လည္ခ်င္ရွာမွာေပါ့။ ကိုယ့္ခ်စ္သူအေပၚ ယုယၾကင္နာမႈေတြ အျပည့္အ၀ ေပးခ်င္ရွာမွာေပါ့။ ဒီလို ယုယမႈေတြ မေပးႏိုင္တဲ့အတြက္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ စိတ္ပ်က္ျပီး စြန္႔ခြာသြားမွာကိုလည္း စိတ္ပူေနရွာျပန္တယ္။ သူ႔ထက္စာရင္ ျပည့္စံုမႈေတြ ေပးႏိုင္မယ့္သူကို မေရြးခ်ယ္လိုက္ပါနဲ႔လို႔ မတားရက္ေပမယ့္ ထားသြားပါလို႔လည္း မစြန္႔လႊတ္ရက္ဖူးတဲ့ေလ။ ခ်စ္ႏိုင္တာျခင္း တူေပမယ့္ ေပးဆပ္ႏိုင္တာျခင္း ကြာျခားတဲ့အခါ အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ ခံစားၾကရတာပါပဲ။<br /><br />ဒါေပမယ့္ နီနီ႔ခ်စ္သူဟာ စစ္သားပါ။ ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ တာ၀န္အျပည့္ရွိေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္မို႔ သူမ်ားလို ခ်စ္သူအတြက္ အခ်ိန္မ်ားမ်ား မေပးႏိုင္တာကို နီနီနားလည္တတ္ပါတယ္။ စစ္သားႏွလံုးသားလည္း ခ်စ္တတ္ပါေသးတယ္။ အခြင့္အေရးဆိုတာ မရေသးလို႔ပါ နီနီရယ္လို႔ ႏွစ္သိမ့္တတ္တဲ့ ခ်စ္သူကို သနားေနမိတယ္။ အဲ့ဒီအတြက္လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္မာေအာင္ ေလ့က်င့္ရမယ္လို႔ နီနီသိတတ္ခဲ့တယ္။ သူမ်ားေတြလို ခ်စ္သူရင္ခြင္မွာ ပါးအပ္္ျပီး ငိုေနဖို႔ နီနီ႔မွာ အခြင့္အေရး မရွိသေလာက္ နည္းပါးတယ္ေလ။ ခ်စ္သူရင္ခြင္မွာ ခြၽဲႏြဲ႔ေနဖို႔၊ ခ်စ္သူပုခံုးကိုမွီျပီး ငိုရွိဳက္ေနဖို႔ ခ်စ္သူရဲ႕ပုခံုးမွာ တာ၀န္ဆိုတာၾကီးက နီနီ႔ေရွ႕မွာ အျမဲတမ္း အရင္ေရာက္ေနခဲ့တယ္။ သူမ်ားတကာေတြ ခ်စ္သူသက္တမ္း တစ္ႏွစ္ျပည့္တို႔၊ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္တို႔မွာ တူတူတြဲျပီး အမွတ္တရ ေတြ႕ဆံုတတ္ၾကေပမယ့္ နီနီ႔ခ်စ္သူကေတာ့ နီနီဘယ္ေန႔က သူ႔ကို အေျဖေပးခ့ဲလဲဆိုတာေတာင္ အမွတ္ရပါ့မလားမသိ။ တစ္လျပည့္လည္း နီနီတစ္ေယာက္တည္း။ ေျခာက္လျပည့္လည္း နီနီတစ္ေယာက္တည္းပါပဲ။ စစ္သားခ်စ္သူ အသည္းႏုေပမယ့္ စိတ္ေတာ့မာမွ ရေတာ့မေပါ့။<br /><br />တပ္မွာေနရင္လည္း ေနထိုင္ေကာင္းပါရဲ႕လား၊ အလုပ္ေတြပဲ မ်ားေနလားလို႔ စိတ္ပူျပီး နီနီတစ္ေယာက္ မေနတတ္မထိုင္တတ္ျဖစ္ရတယ္။ ေရွ႔တန္းသြားတယ္လို႔ သတင္းၾကားမိရင္လည္း စိတ္ပူရျပန္တယ္။ ဘုရားမွာ ဆုေတာင္းရတာလည္း သူမ်ားေတာင္ အျမင္ကတ္ပါတယ္။ သူတို႔မွ မခံစားဖူးတာေနာ္။ ဘယ္နားလည္ၾကမလဲ။ ယၾတာေတြ ေခ်ရတာလည္း စံုလို႔ပါပဲ။ နီနီ႔ရင္ထဲက အပူကို ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ၾကဖူးေလ။ သည္းတယ္၊ ကဲတယ္လို႔ ေျပာခံရတဲ့အခါ နီနီအေျပာမခံခ်င္ေပမယ့္ ခံရတယ္။ သူမ်ားေတြ ခ်စ္သူရွိလို႔ ခ်စ္သူနဲ႔ အျမဲတတြဲတြဲေနၾကတိုင္း ခ်စ္သူရွိရက္နဲ႔ နီနီ႔ခ်စ္သူဟာ ဘယ္သူလဲ ဆိုတာေတာင္ ထုတ္ျပစရာ လူက ဘယ္နားက သြားဆြဲေခၚလို႔ ေခၚရမွန္း မသိတဲ့အခါ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္က ခဏတာ အေပ်ာ္တြဲခဲ့ျပီး ေျခရာေဖ်ာက္ခံေနရတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္လို႔လည္း ျမင္ေကာင္းျမင္ၾကတယ္။ သူ႔ဆီက စာမလာ၊ သတင္းမၾကားတာ ၾကာေနလို႔ ကိုယ္က စိတ္ပူျပီး စံုစမ္းမိရင္လည္း မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က အရာရွိတစ္ေယာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ေနရသလိုလည္း ေျပာခံေကာင္းခံရရဲ႕။ ေၾသာ္... စစ္သားခ်စ္သူေလ။ အစက ဒီလိုေတြ မသိခဲ့ပါဘူး ခ်စ္သူရယ္။ နီနီသိတာ သူ႔ကို ခ်စ္တာ တစ္ခုတည္းပါပဲ။ သူ႔ကို ခ်စ္တာ တစ္ခုတည္းအတြက္ အစစအရာရာ နီနီ ေပးဆပ္ထားရျပီ။<br /><br />ခ်စ္သူသက္တမ္း ေျခာက္လတဲ့။ ေ၀းရတဲ့ ရက္ေတြ ၾကာရွည္ေတာ့ နီးခ်င္ျပီ ခ်စ္သူရယ္။ လြမ္းရတယ္။ ေဆြးရတယ္။ အားငယ္တယ္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ ကိုယ့္ခ်စ္သူကိုသာ အာကိုးခ်င္တာ သဘာ၀ပါပဲ။ ခ်စ္သူအနားမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ေနခြင့္ရႏိုင္မလဲ။ ခ်စ္သူအနားမွာ ခ်စ္သူကို ျပဳစုယုယရင္း ၾကင္နာမႈေတြကို ေပးခ်င္ပါရဲ႕။ ခ်စ္သူရဲ႕ ခ်စ္ခင္ယုယမႈေတြကို ရိုးသားစြာ ေတာင့္တမိပါရဲ႕။ ခ်စ္သူရင္ခြင္မွာ ကေလးေလးတစ္ေယာက္လို ေမွးစက္ခ်င္ပါရဲ႕။ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ဒီအခြင့္အေရးကို ရႏိုင္ပါ့မလဲ။<br /><div style="text-align: center;">...................................<br /></div><br /><div style="text-align: center;">( ၄ )<br /></div><br />ခ်စ္သူသက္တမ္းေျခာက္လျပည့္မို႔ အရင္ေန႔ေတြထက္ပိုျပီး သတိရေနမိမွာ စိုးတာေၾကာင့္ နီနီ အိပ္ရာေစာေစာ ၀င္ခဲ့ေပမယ့္ အခုေတာ့ မနက္မိုးလင္းခဲ့ပါျပီ။ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲေနာ္။ မည္သူမျပဳ မိမိမႈေပါ့။ စစ္သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ကို ခ်စ္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ နီနီနားလည္ေပးရမယ္။ စစ္သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပါရမီျဖည့္ဘက္အျဖစ္ ဂုဏ္ယူတတ္ေအာင္ နီနီေလ့က်င့္ထားရမယ္။ ေအးအတူ ပူအမွ် ခံစားႏိုင္ေအာင္ နီနီ အားေမြးထားရမယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္သူရယ္...အဲ့ဒီအတြက္ ခ်စ္သူမ်က္ႏွာေလးကိုေတာ့ အားအင္အျဖစ္ ျမင္စမ္းခ်င္ပါရဲ႕။<br /><br />ညက အိပ္ေရးပ်က္ထားတာေၾကာင့္ ရံုးမသြားခင္ ဘီစစ္တစ္လံုး ေသာက္လိုက္ျပီး ထမင္းခ်ိဳင့္ကိုဆြဲလို႔ အိမ္ေပၚက ဆင္းလိုက္တယ္။ အိပ္အ၀အေရာက္ နားထဲကို ကလင္ ကလင္ဆိုျပီး ျမည္လာတဲ့ ဖုန္းသံေၾကာင့္ ေျခလွမ္းေတြ တုံ႔ကနဲ ရပ္သြားျပီးနားစြင့္လိုက္မိတယ္။<br /><br />"နီနီေရ...သမီးဖုန္းလာတယ္။ မသြားနဲ႔ဦး။"<br /><br />ေမေမ့အသံကိုၾကားေတာ့ အေျပးတစ္ပိုင္း အိမ္ေပၚကို ေျပးတက္ခဲ့မိတယ္။ ခုနက မူးခ်င္ခ်င္ ျဖစ္ေနတာေတြဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ့္။ ျပီးေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို ဂရုမစိက္ႏိုင္ပဲ ဖုန္းကို ကသုတ္ကရက္ ေကာက္ကိုင္လိုက္တယ္။<br /><br />"ဟဲလို...ဟဲလို"<br /><br />xxxxxx<br /><br />"ေမာင္ရယ္...ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲဟင္....နီနီ႔ကို အၾကာၾကီး မပစ္ထားပါနဲ႔ေတာ့။ ေမာင့္ကို ေတြ႕ခ်င္တယ္..."<br /><br />ေျပာရင္းနဲ႔ နီနီမထိန္းႏိုင္ေတာ့ပဲ ငိုခ်လိုက္မိပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ တင္းထားသမွ် ခ်စ္သူအသံ ၾကားရတဲ့အခါ အားကိုးစိတ္နဲ႔အတူ ၀မ္းနည္းသြားတတ္တာ မိန္းကေလးေတြရဲ႕ မသိစိတ္မွာ ရွိေနတတ္တဲ့ အားငယ္မႈတစ္ခုပါပဲ။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ခါ ၾကားရတဲ့ ဖုန္းသံဟာ နီနီ႔အတြက္ေတာ့ မဂၤလာသတင္းတစ္ခုပါ။ သူတပ္ေျပာင္းရမယ္တဲ့ေလ။ အရင္လို အေ၀းၾကီးမွာ မေနရေတာ့ဘူးတဲ့။ မဟာသိပၸံဘြဲ႔အထိ ပညာသင္သြားခဲ့ရျပီး ျပန္လာခဲ့ရတဲ့အတြက္ ျပင္ဦးလြင္ စစ္တကၠသိုလ္မွာ နည္းျပအျဖစ္နဲ႔ ေျပာင္းလဲ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရမယ္တဲ့။ တစ္ေလာကလံုး ေမ့သြားေလာက္ေအာင္ နီနီေပ်ာ္ပါတယ္ ခ်စ္သူရယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အရင္လို ေ၀းကြာေနမွာ မဟုတ္ေတာ့တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ သူခြင့္မရလည္း ဘာအေရးလဲေနာ္။ နီနီလိုက္သြားမွာေပါ့။ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္နဲ႔ လိုက္သြားမွာမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ နီနီ႔ခ်စ္သူဟာ ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ တာ၀န္ခ်ိန္အျပည့္ရွိေနတဲ့ စစ္သားတစ္ေယာက္ေလ။ ေပ်ာ္ရာမေနသာတဲ့ မင္းခေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ခ်စ္သူအနားမွာ ေနႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားရျခင္းတစ္ခုရယ္သာ။<br /><br />ခ်စ္သူသာ အနားမွာ ရွိရင္ ဘာေတြပဲ ရင္ဆိုင္ရ ရင္ဆိုင္ရ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ လံုျခံဳျပီးသားပါ။ ခ်စ္သူအနားမွာသာ ေနခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ ဆူးခင္းလမ္း မေျပာနဲ႔ မိုင္းေတာထဲလည္း ေလွ်ာက္ရဲပါတယ္။ က်ည္ဆံေတြၾကားလည္း ျဖတ္ရဲပါတယ္။ ဗံုးဆံေတြၾကားလည္း ခ်စ္သူလက္ကို တြဲလို႔ ရဲရဲၾကီး ျဖတ္ရဲပါတယ္။ခ်စ္သူရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတစ္ခုတည္းသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ အရာရာကို ေက်ာ္ျဖတ္ရဲတဲ့ အားအင္သတၱိပါ ခ်စ္သူရယ္။ ခြဲေနရတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ဘယ္ေလာက္လြမ္းရတယ္၊ ေဆြးရတယ္၊ ရင္ေမာရတယ္၊ အားငယ္ရတယ္ ဆိုတာေတြကိုေတာ့ ေတြ႔ေတာ့မွပဲ ရင္ခြင္ထဲမွာ ေခါင္းေလးေ၀ွ႕လို႔ အတိုးခ်ျပီး ခြၽဲခြၽဲႏြဲ႔ႏြဲ႔ ေျပာျပခ်င္တယ္ ခ်စ္သူေမာင္ စစ္သားၾကီးရယ္...။<br /><br /><div style="text-align: center;">........................<br /></div><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">လြမ္းသုရင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">၁၆.၈.၂၀၀၈</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">စာၾကြင္း။ ။လိုတာရွိတယ္ဆိုရင္ေတာ့ နားလည္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ခံစားမိသေလာက္ ဇာတ္အိမ္ဆင္ထားျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ လြမ္းသုရင္ Professional တစ္ေယာက္မဟုတ္ပါ။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2252437394791330061-7005744434054898599?l=lwannthuyin.blogspot.com' alt='' /></div>လြမ္းသုရင္http://www.blogger.com/profile/08611314993374008459noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2252437394791330061.post-8029957668628764672008-08-14T22:39:00.001+08:002008-08-14T22:42:18.832+08:00<span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">ေနာက္ဆံုးအခ်စ္...</span><br /><br />ကိုယ့္ခ်စ္သူရဲ႕<br />အခ်စ္ဦးမျဖစ္ရင္ ေနပါေစ...<br />ကိုယ့္ခ်စ္သူရဲ႕<br />ႏွလံုးသားထဲမွာ<br />ကိုယ္ကလြဲျပီး<br />ေနာက္ထပ္ခ်စ္ရတဲ့သူ<br />မရွိႏိုင္ေတာ့မယ့္၊<br />ကိုယ့္ထက္ခ်စ္ရတဲ့သူရယ္လို႔<br />မရွိႏိုင္ေတာ့မယ့္၊<br />အခ်စ္ေတြအားလံုးဟာ<br />ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔<br />အဆံုးသတ္သြားမယ့္<br />အခ်စ္ဆံုးနဲ႔ ေနာက္ဆံုးအခ်စ္အျဖစ္<br />ထာ၀ရ ရပ္တည္သြားခြင့္ရရင္<br />တစ္သက္လံုး ေက်နပ္ေနမွာပါ...။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">လြမ္းသုရင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">၁၄ ၾသဂုတ္ ၂၀၀၈</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2252437394791330061-802995766862876467?l=lwannthuyin.blogspot.com' alt='' /></div>လြမ္းသုရင္http://www.blogger.com/profile/08611314993374008459noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2252437394791330061.post-65523373672689505172008-06-25T21:00:00.001+08:002008-06-25T21:02:32.768+08:00<div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;">သာယာတဲ့ အသံေလးနဲ႔<br />ရယ္လိုက္ပါတဲ့ ခ်စ္သူ<br />သူရယ္ရင္ ကိုယ့္အသည္းေတြ<br />တဆတ္ဆတ္ ခါလို႔ေပါ့...<br /><br />စူးရွတဲ့ မ်က္၀န္းေတြနဲ႔<br />ၾကည့္လိုက္ပါတဲ့ ခ်စ္သူ<br />သူၾကည့္ရင္ ကိုယ့္ႏွလံုးသားေတြ<br />အရည္ေပ်ာ္ရ ခ်ည္ရဲ႕ေပါ့...<br /><br />မိုးလင္းခ်ိန္ အိပ္ရာထ<br />ႏႈိးတတ္ပါတဲ့ ခ်စ္သူ<br />သူႏႈိးရင္ တစ္ေန႔တာအစ<br />မဂၤလာ နံနက္ခင္းေပါ့...<br /><br />ညခ်မ္းမေလ အနမ္းေတြေျခြလို႔<br />အိပ္စက္ေစတဲ့ ခ်စ္သူ<br />သူသိပ္ရင္ တစ္ညတာေတာ့<br />အိပ္မက္ေတြ လွလို႔ေပါ့...<br /><br />ရင္ေသြးပမာ တီတာလို႔<br />ႏြဲ႔ဆိုးပါတဲ့ ခ်စ္သူ<br />သူဆိုးရင္ ကိုယ့္ရင္ေႏြးလို႔<br />အခ်စ္ေတြ ပိုရေပါ့...<br /><br />ခ်စ္လြန္းတယ္ ရိုးမယ္ဖြဲ႔<br />သ၀န္တိုပါတဲ့ ခ်စ္သူ<br />အူတိုရင္ ကိုယ့္ဘ၀င္ျငိမ့္လို႔<br />ၾကည္ႏူးရ ျပန္တာေပါ့...<br /><br />ခဏေလး ေ၀းရဖို႔ေတာင္<br />မေျပာပါနဲ႔လား ခ်စ္သူ<br />အေနေ၀းရင္ ေသြးေတြေအးလို႔<br />တိုးတိတ္စြာ စိုးထိတ္မိတယ္<br />သူေမ့သြားမွာ စိုးလို႔ေပါ့...<br /><br />မာလြန္းတဲ့ ကိုယ့္အသည္း<br />ညိႈ႕ဆြဲပါတဲ့ ခ်စ္သူ<br />မာနေတြ ေျပကာေလ်ာ့<br />ခ်စ္မိျပီ ၀န္ခံလိုက္တယ္<br />တစ္ဘ၀လံုး ပံုလို႔ေပါ့...<br /><br />ခ်စ္ပါသတဲ့ ဒီရင္ထဲ<br />ပိုတယ္လို႔ မဆိုပါနဲ႔<br />ခ်စ္သူဆႏၵ အလိုက်<br />ၾကည္ျဖဴစြာ အမိန္႔ယူမွတ္လို႔<br />မျငဴစူ ျဖည့္ဆည္းေပးမယ္<br />အသက္ကို ႏွင္းလို႔ေပါ့...။ ။<br /></div><br /><br /><div style="text-align: left; color: rgb(0, 102, 0);">လြမ္းသုရင္<br />၂၅ ဇြန္ ၂၀၀၈</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2252437394791330061-6552337367268950517?l=lwannthuyin.blogspot.com' alt='' /></div>လြမ္းသုရင္http://www.blogger.com/profile/08611314993374008459noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2252437394791330061.post-67025190214091617222008-05-30T02:58:00.003+08:002008-05-30T03:09:53.531+08:00<div style="text-align: justify;">ငယ္ငယ္တုန္းကေပါ့ ... ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္၊ ဆယ့္ခုနစ္ႏွစ္သမီးေလာက္က ကိုယ့္အထက္က ၀မ္းကြဲအစ္ကို၊ အစ္မေတြ ခ်စ္သူရွိၾကတာကို သိခဲ့ရဖူးတယ္။ ခ်စ္သူနဲ႔ လက္ထပ္ရလို႔ သူတို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာကိုလည္း ျမင္ဖူးတယ္။ ခ်စ္သူနဲ႔ ေ၀းရလို႔ အသည္းကြဲေနတာကိုလည္း ၾကားခဲ့ရဖူးတယ္။ အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ဘယ္လိုအရာမို႔လို႔ သူတို႔ေတြ ဒီေလာက္ အေရးတယူ ခံစားေနၾကတာလဲလို႔ စဥ္းစားမိခဲ့ဖူးတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ခ်စ္ရတဲ့သူဆိုလို႔ ေဖေဖရယ္၊ ေမေမရယ္ပဲသိတတ္ခဲ့တာကိုး...။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ တကၠသိုလ္တက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ခ်စ္သူထားတာကို ၾကံဳရျပန္ေရာ။ ခ်စ္သူတြဲလို႔ ေပ်ာ္လိုက္ၾက၊ ခ်စ္သူနဲ႔ကြဲလို႔ လြမ္းလိုက္ၾကနဲ႔။ ဘာေတြမွန္းကို မသိခဲ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အေမက တဖြဖြမွာတယ္။ ငါ့သမီး ခ်စ္သူမထားခ်င္နဲ႔ဦးေနာ္တဲ့။ အခ်ိန္မတန္ခင္ မျဖစ္သင့္တာ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူးတဲ့ေလ။ ပညာေရးမွာ အေႏွာက္အယွက္ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူးတဲ့။ ခ်စ္သူထားမိတာနဲ႔ မျဖစ္သင့္တာ ျဖစ္ေရာလား။ ပညာေရးမွာ ထိခိုက္ေရာလား။ နားမလည္တတ္ခဲ့ဘူး။ အခ်စ္ဆိုတာ အဲ့ဒီေလာက္ေတာင္ ဆိုးသလားလို႔ေတာ့ အေမ့ကို မေမးရဲခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ ေကာင္ေလးေတြကိုလည္း ျပန္ခ်စ္ရေကာင္းမွန္း မသိခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ္ကေတာ့ သူစိမ္းတရံဆံဆိုလို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုပဲ ခ်စ္တတ္ခဲ့တယ္ေလ။ ေတာ္ၾကာ ခ်စ္သူထားလို႔ အေမဆူရင္ေရာ... ေၾကာက္ပါတယ္ေနာ္။<br /><br />တစ္ေယာက္တည္း ဒီလိုပဲ ေန႔ရက္ေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္လာတာ အလုပ္တစ္ခုရတဲ့အထိ အေဖာ္ဆိုတာ ကိုယ့္အတြက္ သူငယ္ခ်င္းေတြပဲ ရွိတယ္။ ခ်စ္စရာဆိုလို႔ ကိုယ့္မိသားစုေလး ရွိတယ္ေလ။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ေတြးမိသား။ သူမ်ားေတြက်ေတာ့ ခ်စ္တတ္လိုက္ၾကတာ၊ ကိုယ္က်ေတာ့ ဘာလို႔ ဘယ္သူကိုမွ ခ်စ္သူရယ္လို႔ မခ်စ္တတ္တာလဲလို႔ေလ။ စိတ္ရွဳပ္ခံျပီးေတာ့လည္း မေတြးတတ္ေတာ့ပါဘူး။ အေမကေတာ့ အခ်ိန္တန္ရင္ ခ်စ္သူဆိုတာ ကိုယ့္ေရွ႕ ေရာက္လာလိမ့္မယ္တဲ့။ လိုက္ရွာစရာမလိုဘူးတဲ့။ နဖူးစာဆိုတာ ပါျပီးသားတဲ့။ မွန္ထဲမွာ ၾကည့္ေတာ့လည္း ကိုယ့္နဖူးေပၚမွာ ဘာစာမွလည္း မေတြ႔ပါဘူး။ အဲ့ဒီနဖူးစာဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ဆန္းတယ္နဲ႔ တူတယ္ေနာ္...။<br /><br />ကေလးလိုလို၊ လူၾကီးလိုလို၊ ရူးသလို ေပါသလိုနဲ႔ ကိုယ့္ဘ၀ေလးက တကယ္ကို တည္ျငိမ္ခဲ့တယ္။ အလုပ္ထဲမွာဆိုရင္ ကိုယ့္ပံုစံက လူၾကီးေလးလိုပဲေပါ့။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း ကိုယ့္ဘ၀က ကေလးသာသာပဲေလ။ ေမေမနဲ႔ ေဖေဖကေတာ့ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ေတြ႔တိုင္း သမီးေလးက အခုထိ အိမ္မွာဆိုရင္ ကေလးလုပ္တုန္း၊ လူကသာ အသက္ ၂၅ႏွစ္၊ စိတ္က ကေလးလိုပဲလို႔ ဂုဏ္ယူျပီးေျပာတတ္လာတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ အဲ့ဒီလိုေျပာတာၾကီးကို ကိုယ္မၾကိဳက္ပါဘူး။ ကိုယ္က ကေလးေလးမွ မဟုတ္ေတာ့ပဲေနာ္။ တစ္ခါတစ္ခါ ေမေမက ကိုယ့္ကို စိတ္တိုတဲ့အခါေတာင္ ေျပာတတ္တယ္မဟုတ္လား။ အခုေန အိမ္ေထာင္က်ရင္ ကေလးႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ေမြးျပီးေလာက္ျပီ... ဒါနဲ႔မ်ား ကေလးလုပ္ေနတယ္ ဆိုျပီးေတာ့ေလ။ ကေလးေမြးလို႔ေတာင္ ရတယ္ဆိုေတာ့ လူၾကီးမိုလို႔ေပါ့။ ကေလးဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္ ေမြးမွာလဲေနာ္။ ကိုယ္ ကေလးေလး မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။<br /><div style="text-align: center;">...................................<br /></div><br />လတစ္လရဲ႕ ေနာက္ဆံုးရက္ဆိုတာ ေငြစာရင္းဌာနက ကိုယ္တို႔၀န္ထမ္းေတြ အားလံုးသိပ္ကို အလုပ္မ်ားတဲ့ ေန႔ေပါ့။ ညေနမေစာင္းခင္ ၀န္ထမ္းအားလံုးကို လခေပးႏိုင္ဖို႔က ကိုယ္တို႔တာ၀န္ပဲေလ။ လစာေတြကို စာအိတ္နဲ႔ တစ္အိတ္ခ်င္း ေသခ်ာထုပ္ျပီး ၀န္ထမ္းဦးေရနဲ႔ စာအိတ္အေရအတြက္ ေသခ်ာစစ္လိုက္တယ္။ စာအိတ္တစ္အိတ္ခ်င္းေပၚက နာမည္ေတြကို မွတ္မိေအာင္ ေရရြတ္ေနမိတယ္။ "ထက္ျမက္ထြန္း" ဆိုပဲ။ ဒီနာမည္ကို တစ္ခါမွေတာ့ ၀န္ထမ္းစာရင္းထဲမွာ မျမင္ဖူးခဲ့ဘူးပါလား။ ၀န္ထမ္းအသစ္နဲ႔ တူပါရဲ႕။ ေသခ်ာစစ္ေဆးျပီးေတာ့ ရံုးအေပၚထပ္ကေန ေအာက္ထပ္က ၀န္းထမ္းေတြကို လစာေပးဖို႔ ကိုယ္တာ၀န္ယူျပီး ဆင္းလာခဲ့တယ္။ အရင္လေတြက ဒီလိုေအာက္ထပ္ဆင္းျပီး လစာေပးတဲ့အလုပ္ကို ကိုယ့္အထက္က စီနီယာအစ္မတစ္ေယာက္ လုပ္ေနၾကေပမယ့္ ဒီေန႔က်မွ<br />သူကလည္း ဖ်ားျပီး ရံုးမတတ္ႏိုင္တာနဲ႔ ဒီတာ၀န္ကို ကိုယ္ယူခဲ့ရတယ္။<br /><br />ေအာက္ထပ္ေရာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္ခ်င္း နာမည္ေခၚျပီး စာအိတ္နဲ႔ လူနဲ႔တိုက္လို႔ လစာရရွိေၾကာင္း လက္မွတ္ထိုးခိုင္းျပီး လစာေပးတဲ့ အလုပ္ကို က်င့္သားမက်တက်နဲ႔ ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ေက်ေအာင္ေတာ့ လုပ္ေနရတယ္။ ေနာက္ဆံုးက်န္တဲ့ အိတ္ေပၚက နာမည္ကို ေခၚျပီး လစာမွတ္တမ္းစာအုပ္ထဲမွာ သူ႔နာမည္ကို လိုက္ရွာေနမိတယ္။ အဲ့ဒီလိုရွာေနတုန္း ကိုယ့္ေရွ႕ကို ကိုယ္နဲ႔ ရြယ္တူေလာက္ရွိမယ္လို႔ ထင္ရတဲ့ အသားခတ္လတ္လတ္၊ အရပ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ မတ္တပ္ရပ္ေနတာကို သတိထားလိုက္မိတယ္။ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔မ်က္လံုးေတြထဲက တည္ၾကည္မႈကို ကိုယ္ျမင္လိုက္တယ္။ ကိုယ္သူ႔ကို ရံုးမွာ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ နာမည္ေသခ်ာေအာင္ ျပန္ေမးေတာ့ "ကြၽန္ေတာ္ ထက္ျမတ္ထြန္းပါ ခင္ဗ်ာ.." တဲ့။ သြားစြယ္ေလး ႏွစ္ဖက္ေပၚလို႔ ခပ္ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ သူ႔မ်က္ႏွာကလည္း အျပစ္ကင္းလွခ်ည္လားကြယ္...။<br /><br />ရုတ္တရက္ ေငးၾကည့္ေနရင္းက သတိ၀င္သြားျပီး သူ႔လစာအိတ္ကို ျမန္ျမန္ေပးလိုက္ကာ အေပၚထပ္ကို ကိုယ္ျမန္ျမန္ျပန္တက္ခဲ့တယ္။ လက္ထဲမွာ ဘာယူလာလို႔ ယူလာခဲ့မွန္း ကိုယ္သတိမထားခဲ့မိဘူးေလ။ ကိုယ္သိခဲ့တာကေတာ့ ကိုယ့္ပါးျပင္ႏွစ္ဖက္လံုး ပူေႏြးေနတယ္။ ရင္ထဲမွာလည္း တုန္ရင္ေနတယ္။ ကိုယ့္ေနရာကို ျပန္ေရာက္လို႔ မိနစ္ပိုင္းေတာင္ မရွိေသးပါဘူး။ ရံုးေရွ႕ခန္း စံုစမ္းရန္ေနရာက ကိုယ့္ကိုေခၚတဲ့ အသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ ဘယ္ကဧည့္သည္မ်ားပါလိမ့္လို႔ ထြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့... ကိုယ္မ်က္လံုးေတြ ျပာသြားတယ္။ ေနရာမွာေတာင္ မရပ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ သူဘာေၾကာင့္မ်ား ကိုယ့္ကိုရွာပါလိမ့္ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္အေတြးလြန္သြားတယ္။ သူ႔လက္ထဲမွာ လစာမွတ္တမ္း စာအုပ္ေလးပါလား။ ကိုယ္ရွက္ရွက္နဲ႔ ေအာက္ထပ္မွာ က်န္ခဲ့တယ္ေပါ့။ ရယ္ခ်င္သြားမိတယ္။ သူကေတာ့ စာအုပ္ေလးေပးျပီးတာနဲ႔ ေအာက္ထပ္ကို ျပန္ဆင္းသြားေလရဲ႕...။<br /><br />သူစိမ္းေယာက်္ားတစ္ေယာက္ေရွ႕မွာ ကိုယ္ရွက္ဖူးတာ ဒါပထမဆံုးအၾကိမ္ပါပဲ။ ဘာလို႔မ်ား ရွက္သြားရတာလဲ။ ကိုယ္မစဥ္းစားတတ္ခဲ့ပါဘူး...။ ဒါေပမယ့္ ရံုးကိုေရာက္တိုင္း သူရံုးတက္မတက္ ကိုယ္သိခ်င္လာမိတယ္။ ရံုးတက္ရံုးဆင္းမွတ္တမ္းမွာ သူလက္မွတ္ထိုးထားလား၊ မထိုးထားလား ကိုယ္စပ္စုတတ္လာတယ္။ သူအေပၚထပ္ကိုမ်ား အေၾကာင္းတစ္ခုခုနဲ႔ ေရာက္လာေလမလားလို႔ မွန္းဆတတ္လာတယ္။ ကိုယ့္ကိုဘာအေၾကာင္းနဲ႔မ်ား ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းခိုင္းမလဲလို႔ ေတြးတတ္လာတယ္။ ေနာက္လေတြလည္း လစာေပးရက္ေတြမွာ စီနီယာအစ္မ ရံုးမတက္ရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႔ မေတြးစေကာင္း ေတြးမိတယ္။ ေအာက္ထပ္က တစ္ေယာက္ေယာက္တက္လာတိုင္း သူမ်ားျဖစ္ေနမလားလို႔ ခိုးၾကည့္တတ္လာတယ္။ ဧည့္သည္လာတယ္လို႔ ေခၚခံရတိုင္း ကိုယ္ရင္ခုန္တတ္လာတယ္။ အလုပ္ကိစၥတစ္စံုတစ္ခုေၾကာင့္ ကိုယ္နဲ႔သူဆံုျဖစ္ရင္ေတာင္ သူ႔ကိုမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရမွာ ကိုယ္ရွက္ေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကိုေတြ႕လိုက္ရတဲ့ ေန႔ေတြဆိုရင္ ကိုယ္သိပ္ကို ေပ်ာ္ရပါတယ္။ တစ္စံုတစ္ေယာက္က သူ႔အေၾကာင္းေျပာသံကို ၾကားရရင္ေတာင္ ကိုယ္စိတ္ေပ်ာ္ေနတယ္။ အလုပ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပင္ပန္းပါေစ ကိုယ့္မွာ အားေတြအလိုလို ရွိေနသလိုပဲ။ သူ႔ကိုမေတြ႔ရတာ ၾကာရင္ ကိုယ့္စိတ္က အလိုလိုႏြမ္းလာသလိုပဲ။ အလုပ္လုပ္ရတာေတာင္ စိတ္မပါခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ အဲ့ဒါေတြဟာ ကိုယ္နားမလည္ခဲ့တဲ့ အခ်စ္ဆိုတာရဲ႕ အစပ်ဳိးျခင္းေတြလား။ ကိုယ္ဘာေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ျပီလဲ...။<br /><br />ကိုယ္မရင္းႏွီးေသးတဲ့ အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာက ကိုယ့္ဆီကို ဘယ္တုန္းကမွန္းမသိ၊ ဘယ္လိုေရာက္လာမွန္းမသိ ေရာက္လာခဲ့ေပမယ့္ ဖြင့္ဟ ၀န္ခံဖို႔ေတာ့ ကိုယ္မရဲခဲ့ပါဘူး။ မေမွ်ာ္လင့္တာေတြက မေမွ်ာ္လင့္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေရာက္လာတတ္တယ္ မဟုတ္လား။ ငယ္ငယ္က ေမေမေျပာခဲ့တဲ့ နဖူးစာဆိုတာ အခုမွေပၚခဲ့ျပီလား။ ကိုယ့္ေရွ႕ကို တည့္တည့္မတ္မတ္ ေရာက္လာေတာ့လည္း ကိုယ္သူ႔ကို ခ်စ္ေနတာကို သူသိမသြားေစခ်င္ခဲ့ဘူး။ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္ခဲ့မိတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ ျဖစ္ရမွာကို ကိုယ္ရွက္မိပါတယ္။ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္က ခ်စ္ေရးမဆိုခင္မွာ ကိုယ္ကအရင္ သူ႔ကို ခ်စ္ေနျပီဆိုတာ သူသိသြားရင္ ကိုယ့္ကိုအညွာလြယ္တဲ့မိန္းမလို႔ အထင္ေသးသြားမွာ ကိုယ္သိပ္ေၾကာက္ခဲ့တယ္။ ကိုယ္ခ်စ္ေနတာကို သူသိလို႔မ်ား ငါေျပာရင္ ရမွာပဲဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔မ်ား ကိုယ့္ကိုဒီလို ခ်စ္ေရးဆိုခ့ဲေလသလားလို႔ ေတြးျပီးစိုးရိမ္စိတ္ေတြ ပိုခဲ့တယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ သိကၡာကို ထိခိုက္ခံျပီးေတာ့ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို မခ်စ္ရဲပါဘူး...။ မိန္းမသားဆိုတာ ဘယ္ဘက္ကၾကည့္ၾကည့္ နာတဲ့ဘက္ကပဲ မဟုတ္လား။ ထိန္းသိမ္းႏိုင္မွ ေတာ္ကာက်မယ္တဲ့။ေယာက္်ားဆိုတာ ကိုယ္ျပန္မခ်စ္လို႔ တစ္သက္လံုး အိမ္ေထာင္မျပဳေတာ့မယ့္သူေတာ့ မရွိၾကပါဘူးေနာ္။ ကိုယ္မခ်စ္လဲ ေနာက္တစ္ေယာက္ ေျပာင္းသြားမွာေပါ့ေလ...။<br /><br />ရံုးတက္ရံုးဆင္းမွတ္တမ္းမွာ သူ႔လက္မွတ္ကို မေတြ႔တာ တစ္ပတ္ေလာက္ေတာင္ ရွိသြားျပီဆိုေတာ့ ကိုယ္နည္းနည္းစိတ္၀င္စားမိတယ္။ တစ္ပတ္ေလာက္ သူခြင့္ယူသြားတာလား။ အလုပ္ပဲထြက္သြားျပီလား။ ကိုယ္စဥ္းစားမိတယ္။ မျမင္တာၾကာေတာ့လည္း ကိုယ္သူ႔ကို သတိရသလိုလို၊ လြမ္းသလိုလိုရယ္။ သူ႔ပံုရိပ္ေတြကို ျမင္ေနမိတယ္။ လစာေပးတဲ့ေန႔လည္း သူမလာေတာ့ ကိုယ္တကယ္မေနတတ္ေတာ့ပဲ ေအာက္ထပ္က လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေမးမိတယ္။ အားလံုးက တအံ့တၾသ ေမးၾကတာက နင္မသိဘူးလား၊ သူအလုပ္ထြက္သြားျပီေလတဲ့။ အဲ့ဒီေန႔က အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ ကိုယ္ငိုမိတယ္။ တကယ္ပဲ ကိုယ္သူ႔ကို ဘယ္ေတာ့မွ မေတြ႔ရေတာ့ဘူးလား။ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ သိကၡာကို ကာကြယ္ျပီး သူ႔ကိုခ်စ္ရက္နဲ႔ ခ်စ္တံု႔မျပန္ခဲ့တာဟာ ကိုယ္မွားခဲ့ျပီလား။ ကိုယ္မေတြးတတ္ေတာ့ဘူး။ ခ်စ္သူဆိုတာကို မပိုင္ဆိုင္ရေသးခင္ အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာကေပးတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ လြမ္းေဆြးမႈေတြကို ကိုယ္နားလည္တတ္ခဲ့ျပီ။<br /><div style="text-align: center;">.............................................<br /></div><br />လူေတြရႈပ္လြန္းတဲ့ ပလာဇာလို ေနရာမ်ဳိးေတြကို ကိုယ္ဘယ္တုန္းကမွ သြားဖို႔ ၀ါသနာမပါခဲ့ဘူး။ ေစ်းဆိုင္ခန္းေတြနဲ႔ ပစၥည္းေတြကၾကပ္၊ ေစ်း၀ယ္သူေတြက ရႈပ္ကရႈပ္နဲ႔ ေခါင္းေနာက္လြန္းလို႔ပါ။ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အတင္းေခၚလို႔သာ ကိုယ္လိုက္လာခဲ့ရတယ္။ ဘာမွစိတ္၀င္တစား မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ သူ၀ယ္ခ်င္တာေတြ ေလွ်ာက္ၾကည့္လိုက္ ၾကိဳက္တာေတြ႔ရင္ ၀ယ္လိုက္နဲ႔ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကိုေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္ကုမၸဏီက ထုတ္တဲ့ပစၥည္းကို ျဖန္႔တဲ့ျဖန္႔ခ်ီေရး ကိုယ္စားလွယ္ဆိုင္ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းကို ေျပာျပမိတယ္။ ကိုယ္ေျပာမိမွ စပ္စုတတ္တဲ့သူကလည္း ဆိုင္ကို၀င္ၾကည့္ခ်င္တယ္ ဆိုတာနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ဆိုင္ထဲ၀င္ခဲ့ၾကတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ့္ကုမၸဏီက ပစၥည္းဆိုေတာ့ ဘယ္လိုကုန္ၾကမ္းသံုးရတယ္၊ ဘယ္အမ်ဳိးအစားက<br />ဘယ္လိုေကာင္းတယ္ရယ္လို႔ ညႊန္းေနတာေလ။ ဆိုင္ထဲက ၀န္ထမ္းျဖစ္ဟန္တူတဲ့ သူေတြကေတာ့ ကိုယ့္ကိုဘယ္သိမွာလဲလို႔ ကိုယ္ထင္ခဲ့တယ္။<br /><br />စကားေျပာရင္းက ဘာမ်ားအလိုရွိပါသလဲဆိုတဲ့ အသံတစ္သံက ကိုယ့္နားထဲကို ၀င္လာခဲ့တယ္။ ၾကားၾကားခ်င္းမွာပဲ ကိုယ့္တစ္ကိုယ္လံုး ထူပူသြားတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ မၾကားရေတာ့ဘူးလို႔ ထင္ခဲ့တဲ့ ဒီအသံကို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ၾကားခဲ့ရျပီ။ သူဘာေၾကာင့္ ဒီကိုေရာက္ေနတာပါလိမ့္။ သူလည္း ကိုယ့္ကိုျမင္လိုက္ေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ အမ္းသြားတယ္။ ကိုယ္လည္း ၾကာၾကာမေနခ်င္တာနဲ႔ ဘာမွမဟုတ္္ပါဘူး၊ သူငယ္ခ်င္းကို လိုက္ျပတာပါဆိုျပီး ဆိုင္ထဲကေန ျပန္ထြက္ခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ဆီက အျပီးအပိုင္ ထြက္ခြာသြားျပီလို႔ ထင္တဲ့ အခ်စ္ဆိုတာက ကိုယ့္ဆီကို ျပန္ေရာက္လာခ်င္ခဲ့ျပီလား။ ကိုယ္ဆိုင္အျပင္ေရာက္မွ သူေနာက္က လိုက္လာျပီး အရင္ရံုးမွာပဲလားဟင္၊ ကြၽန္ေတာ္ ဖုန္းဆက္ပါရေစေနာ္တဲ့။ ကိုယ္လည္းေခါင္းျငိမ့္မိလား၊ မျငိမ့္မိလား မသိလိုက္ပဲ သူငယ္ခ်င္းကို လက္ဆြဲျပီး ထြက္ေျပးလာခဲ့မိတယ္။ ကိုယ္ သူနဲ႔ ၾကာၾကာရင္မဆိုင္ရဲပါဘူး။ ၾကာၾကာေနရင္ ကိုယ့္မ်က္လံုးေတြကို သူဖတ္တတ္သြားလိမ့္မယ္...။<br /><br />ေန႔တိုင္းလိုလို ဖုန္းသံၾကားတိုင္း ကိုယ့္ဆီကို ဆက္တဲ့ဖုန္းျဖစ္မလားလို႔ မသိစိတ္က ေမွ်ာ္တတ္ေနတယ္။ ကိုယ္ေမွ်ာ္ရၾကိဳး နပ္ခဲ့ပါတယ္။ သူ ကိုယ့္ဆီကို ဖုန္းဆက္ခဲ့တယ္ေလ။ ကိုယ့္ကို ေတြ႕ခ်င္ပါေသးသတဲ့။ သူ႔ကို စိတ္မဆိုးခဲ့ဘူးဆိုရင္ မိတ္ေဆြလိုေတာ့ ေတြ႔ခြင့္ျပဳပါတဲ့။ ကိုယ္ဘယ္လို ရွင္းျပရမလဲ။ ကိုယ္သူ႔ကို စိတ္မဆိုးခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ စိုးရိမ္စိတ္ေတြနဲ႔ ကာကြယ္ျပီး ညာခဲ့တာပါ။ ေတြ႔ခြင့္ေပးႏိုင္တာေပါ့။ ကိုယ္လည္း သူ႔ကို ေမ့မရပဲ သတိတရရွိေနခဲ့တယ္ဆိုတာ သူမွမသိခဲ့ပဲေနာ္။ တကယ္သာ ကိုယ့္မွာ အခြင့္အေရး ေနာက္တစ္ၾကိမ္ရွိဦးမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္မညာေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ္သူ႔ကို ခ်စ္ခဲ့ျပီပဲ...။<br /><br />တစ္ေန႔ သူရံုးမွာ ဆိုင္အတြက္ ယူတဲ့ပစၥည္းေတြအတြက္ ေငြလာေခ်ရင္း ကိုယ္ရံုးဆင္းခ်ိန္နဲ႔ တိုက္ေနတာေၾကာင့္ ခဏေလာက္ စကားေျပာပါရေစဆိုတာနဲ႔ ကိုယ္ခြင့္ျပဳမိတယ္။ ကိုယ္မထင္မွတ္ခဲ့တာေတြ ကိုယ့္ဆီကို ထပ္ေရာက္ခဲ့ျပန္ျပီေလ။ ကိုယ္ေတာင္ မမွတ္မိေတာ့တဲ့ ကိုယ့္အေၾကာင္းေတြကို သူသိေနခဲ့တယ္ေပါ့။ သူက ကိုယ့္ကုမၸဏီက ျဖန္႔ခ်ီေရးကိုယ္စားလွယ္။ စီးပြားေရးပညာနဲ႔ ဘြဲ႔ရျပီး မိဘလုပ္ငန္းကို ဆက္ခံခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ရံုးကို လာရင္းက ကိုယ့္ကိုသူျမင္ဖူးခဲ့တယ္။ ျမင္ျမင္ခ်င္း သူ႔စိတ္ထဲက ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးခ်စ္ခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ကို ခ်ဥ္းကပ္ဖို႔ ကိုယ္နဲ႔တန္းတူ ရံုး၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ သူကိုယ့္ဆီကို ေရာက္လာခဲ့တယ္ေလ။ အဲ့ဒီတုန္းက သူ႔အေနနဲ႔ စီးပြားေရးကို ဦးေဆာင္ခဲ့တာမဟုတ္ဘဲ မိဘကို ကူရင္းအေတြ႕အၾကံဳ ယူေနဆဲဆိုေတာ့ ရံုးက၀န္ထမ္းေတြလည္း သူ႔ကို ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ ထင္ထင္ရွားရွား မသိခဲ့ဘူးေပါ့။ ကိုယ့္ကို သူစေတြ႔တဲ့ေန႔က ဘယ္အ၀တ္အစား ၀တ္ခဲ့တယ္၊ ဘယ္ေန႔ ဘယ္လ ဆိုတာေတာင္ သူမွတ္မိခဲ့တယ္။ ကိုယ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အမွတ္တရ အေၾကာင္းအရာေတြေရာေပါ့။ ကိုယ္သူ႔ကို လစာေပးတဲ့ေန႔က ကိုယ့္က်န္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္နဲ႔ေဘာပင္ကို စာအုပ္ပဲျပန္ေပးခဲ့ျပီး ေဘာပင္ေလးကိုေတာင္ သူသိမ္းထားခဲ့တယ္ေလ။ မ်က္ေတာင္တစ္ခက္ မခတ္ပဲ ေစ့ေစ့ၾကည့္ေနတဲ့ သူ႔မ်က္လံုးရြဲေတြကို ကိုယ္ရင္မဆိုင္ရဲပါဘူး။ ထမင္းခ်ဳိင့္ကိုင္ထားတဲ့ ကိုယ့္လက္ေလးေတြကို ခပ္ဖြဖြထိေတြ႔လာတဲ့ ေအးစက္စက္သူ႔လက္ဖ၀ါးကို ကိုယ္မဖယ္ပစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ရင္ဘတ္ထဲက ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး အျပင္ကို ခုန္ထြက္လာေတာ့မတတ္ပါပဲ...။<br /><br />အခ်စ္ဆိုတာကို လူေတြဘာလို႔ အေရးတယူခံစားေနၾကလဲဆိုတာ အခုေတာ့ ကိုယ္နားလည္သြားျပီ။ ေမေမကဘာလို႔ ပညာသင္ခ်ိန္မွာ ခ်စ္သူမထားေစခ်င္လဲဆိုတာ သေဘာေပါက္ခဲ့ျပီ။ သူစိမ္းေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို ကိုယ္ခ်စ္တတ္ခဲ့ျပီ။ ကိုယ္တကယ္ခ်စ္ခဲ့မိေတာ့ ခ်စ္သူထားလို႔ ေမေမဆူမွာ ကိုယ္မေၾကာက္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္အနားမွာ သူရွိရင္ ကိုယ့္အတြက္ အရာရာ ျပည့္စံုတတ္ေနျပီ။ သူမရွိရင္ ကိုယ္အားငယ္တတ္ေနျပီ။ သူ႔မ်က္လံုးက စကားေတြကို ကိုယ္နားလည္တတ္ခဲ့ျပီ။ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို ျမင္ရံုနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကို သူဖတ္တတ္ခဲ့ျပီ။ သူေပ်ာ္ရင္ ကိုယ္လည္းေပ်ာ္တတ္ေနျပီ။ သူစိတ္ညစ္တဲ့ေန႔ဟာ ကိုယ့္အတြက္ ကမၻာပ်က္မတတ္ပါပဲ။ သူ႔အနားမွာ တစ္သက္လံုး ေနႏုိင္ဖို႔ ကိုယ့္မွာ သတၲိေတြ ရွိခဲ့ျပီ။ ဘယ္သူမွ အဆြတ္မခံခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ႏွလံုးသားကို သူ႔ကိုေပးဆြတ္ခဲ့ျပီ။ တစ္သက္လံုး ထိန္းသိမ္းခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ဘ၀တစ္ခုလံုးကို သူ႔အတြက္ အပ္ႏွင္းမိျပီ။ ဘယ္လိုအေျခအေနမွာမဆို သူ႔လက္ကို ကိုယ္တြဲလို႔ ဘ၀ကို ရင္ဆိုင္ရဲခဲ့ျပီ။ ဒါေတြအားလံုးဟာ အခ်စ္ပါေသာ ႏွလံုးသားရဲ႕ ေစစားျခင္းေတြပါ။ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈေတြနဲ႔ လိမ္ညာျခင္းကင္းတဲ့ ရိုးသားပြင့္လင္းမႈေတြနဲ႔ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ခ်စ္ခဲ့မိျပီေလ။ ႏူးညံ့ျခင္း၊ ျဖဴစင္ျခင္း၊ သိမ္ေမြ႔နက္နဲျခင္းေတြ၊ အားအင္အရွိဆံုး အခ်စ္စိတ္ေတြ၊ သစၥာတရားေတြနဲ႔ေပါ့...။<br /><div style="text-align: center;">...............................................<br /></div><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">လြမ္းသုရင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">၃၀ ေမ ၂၀၀၈</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2252437394791330061-6702519021409161722?l=lwannthuyin.blogspot.com' alt='' /></div>လြမ္းသုရင္http://www.blogger.com/profile/08611314993374008459noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2252437394791330061.post-34728343415667628242008-05-18T22:45:00.004+08:002008-05-18T23:00:48.317+08:00<div style="text-align: justify;">ဒီေန႔ ရံုးအားရက္မို႔ သူမအိမ္သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။ ပထမဆံုး အ၀တ္ဗီဒိုရွင္းမယ္လို႔ ရည္ရြယ္ျပီး ဗီဒိုထဲက အ၀တ္ေတြအကုန္လံုး ဗီဒိုေဘးက အိပ္ရာေပၚကို အထပ္လိုက္ေသေသခ်ာခ်ာ ထုတ္ျပီး စီလိုက္တယ္။ တစ္ေယာက္တည္း ေျခာက္ကပ္ေနတဲ့ အိပ္ခန္းကို သီခ်င္းေလးဖြင့္လို႔ တိတ္ဆိတ္မႈကို ဖ်က္ဆီးလိုက္တယ္။ အနည္းငယ္ေက်မြေနတဲ့ အက်ီ ၤေတြကို မီးပူနဲ႔ တိုက္ျပီး အိမ္ေနရင္း၀တ္နဲ႔ ရံုး၀တ္သပ္သပ္စီ ခြဲလို႔ ဗီဒိုထဲကို ပရုပ္လံုးေတြထည့္လိုက္တယ္။ ဗီဒိုကို ေသခ်ာရွင္းျပီး ခုနကခြဲထားတဲ့ အက်ီ ၤေတြကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျပန္စီထည့္လိုက္တယ္။ ေနာက္ဆံုးအက်ီ ၤတစ္ထပ္ကို ယူလိုက္မွ သူမလက္ထဲကေန ေပ်ာ့အိေနတဲ့ အက်ီ ၤပါးေလးတစ္ထည္ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ ေလွ်ာက်သြားတယ္။<br /><br />အျဖဴေရာင္အခံမွာ အျပာေရာင္ ပန္းပြင့္ေလးေတြနဲ႔ ေပ်ာ့အိေနတဲ့ သူမရဲ႕ အက်ီ ၤေလး...။ သူမ၀တ္ေနၾက ျမန္မာအက်ီ ၤေတြနဲ႔ ပံုစံကြဲလို႔ ခါးမွာ ၾကိဳးစည္းေလးနဲ႔ ေခါင္းေလာင္းလက္ပံုစံ လက္ဖ်ားမွာ ဘီတင္အလွေလးေတြထည့္ျပီး ဒီဇိုင္းဆန္းဆန္းေလး ခ်ဳပ္ခဲ့တယ္။ အိမ္မွာေတာင္ မထားခဲ့ဘဲ သူမသြားေလရာကို ယူလာခဲ့တယ္။ လက္ဖ်ားက ဘီတင္ေတြမွာ ခ်ဳပ္ရိုးေတြေျပေနလို႔ သူမမ၀တ္မိတာေတာင္ ၾကာေနျပီေပါ့။ ဒီအက်ီ ၤကို ပထမဆံုး၀တ္ခဲ့တဲ့ေန႔ကို သူမမွတ္မိေနပါေသးတယ္...။<br /><br />တနလၤာကေန ေသာၾကာအထိ ရံုးတက္ရတဲ့ သူမ... စေန၊တနဂၤေႏြ ရံုးအားရက္မွာ အဂၤလိပ္စကားေျပာသင္တန္းေတြ တက္ခဲ့သလို၊ အလယ္တန္းနဲ႔ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားေတြကိုလည္း စာျပေသးတယ္။ တနဂၤေႏြလို ရက္မ်ိဳးေတြဆိုရင္ သူမသင္တန္းတက္ရာ ေနရာေတြ၊ သူမစာျပရာေနရာေတြကို သူေရာက္ေရာက္လာတတ္ပါတယ္။ အေၾကာင္းမၾကားဘဲ ေရာက္လာတာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ။ အဲ့ဒီလိုလာရင္လည္း သူမကို ေတြဖို႔ ရာႏႈန္း သိပ္နည္းတယ္ဆိုတာကို သူသိေနတာေၾကာင့္ပါ။ သူမရဲ႕ အခ်ိန္ဇယားကလည္း အျမဲေျပာင္းလဲေနတတ္တာကိုး။ ဒါေၾကာင့္လည္း လာမယ္ဆိုရင္ ၾကိဳတင္ျပီး သူမဘယ္မွာရွိႏိုင္မလဲ၊ ဘယ္အခ်ိန္အားမလဲဆိုတာကို ၾကိဳတင္ေမးတတ္ပါတယ္။<br /><br />ၾကိဳတင္ေမးတယ္လို႔သာ ဆိုရတာပါ။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ သူလာမယ့္ေန႔မွာ သူမမအားရင္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ မအားဘူးရယ္လို႔ မျငင္းခဲ့ဖူးပါဘူး။ မအားရင္အားေအာင္၊ တစ္ခ်ိန္မဟုတ္တစ္ခ်ိန္ အဆင္ေျပေအာင္ သူမအျမဲ စီစဥ္ေပးေလ့ရွိပါတယ္။ သူမကအခ်ိန္ကို ေျပာင္းေရႊ႕စီစဥ္ဖို႔ အဆင္ေျပတဲ့သူ၊ သူ႔အတြက္ကေတာ့ အျပင္ထြက္လို႔ ရတဲ့အခ်ိန္မွာ လုပ္ခ်င္တာကို အဆင္ေျပသလို စီစဥ္ျပီး လုပ္ရတဲ့သူေလ။ သူ႔အခ်ိန္ကို သူမပိုင္တဲ့စစ္သားတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိေတာ့လည္း အခ်ိန္နဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ သူမအေနနဲ႔ သူ႔ကို ဦးစားေပးတာဟာ သူမဘက္က အေလွ်ာ့ေပးလြန္းရာ၊ အလိုလိုက္လြန္းရာ မက်ဖူးလို႔ သူမမွတ္ယူခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အဲ့ဒီေန႔ကလည္း တနဂၤေႏြမနက္ပိုင္း သူမစာျပခ်ိန္အျပီး သူလာမယ္ရယ္လို႔ စေနေန႔ကတည္းက သူၾကိဳျပီး ဖုန္းဆက္ထားခဲ့တယ္။ တစ္ပတ္ျခားတစ္ခါေလာက္ ေတြ႔ျဖစ္ေနၾကျဖစ္လို႔ဒီတစ္ပတ္သူလာမယ္ဆိုေတာ့ ႏွစ္ပတ္ဆက္တိုက္ေတာ့ ျဖစ္ေနတာေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ သူလက္ေဆာင္ေပးထားျပီး ဓါတ္ခဲကုန္သြားတဲ့ နာရီေလးကို အရင္တစ္ပတ္ သူလာတုန္းက ယူသြားျပီး ဓါတ္ခဲျပန္ထည့္ေပးထားျပီးျပီမို႔ ဒီတစ္ပတ္သူလာေပးမယ္လို႔ ေျပာေနတာေၾကာင့္ သူမရဲ႕ အခ်ိန္ဇယားကို သူလာဖို႔ အစဥ္ေျပေအာင္ စာျပခ်ိန္ေတြကို ေရွ႕တိုးေနာက္ဆုတ္လုပ္လို႔ ျပံဳးေနတဲ့မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ သူမေပ်ာ္ေနခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အခ်ိန္ေတြကို ေရွ႕တိုးေနာက္ဆုတ္ လုပ္တယ္ဆိုေပမယ့္ သူမအျမဲျပဳလုပ္ေလ့ရွိတာကေတာ့ အခ်ိန္ေတြအားလံုးကို သူလာမယ့္အခ်ိန္နဲ႕ကိုက္ျပီးေရွ႕တိုးပစ္ျခင္းပါ။ သူနဲ႔ေတြ႔ရတဲ့အခ်ိန္ခဏေလးမွာ ဘယ္လိုစိတ္အေႏွာက္အယွက္မွ မျဖစ္ခ်င္တာေၾကာင့္ သူနဲ႔ေတြ႔ျပီးျပန္မွ စာျပရမယ့္ အခ်ိန္မ်ိဳးကို အတတ္ႏိုင္ဆံုးေရွာင္ခဲ့တယ္။ မနက္ပိုင္းမွာ အားလံုးကို အခ်ိန္ေစ့ေအာင္ စီစဥ္ျပီးမွ သူလာတဲ့ အခ်ိန္ဟာလည္း အျမဲလိုလို ေန႔လည္ ၁၂း၀၀ ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ပဲ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သူနဲ႔ေတြ႔တဲ့ အခ်ိန္မွာ မိနစ္တိုင္း၊ စကၠန္႔တိုင္းဟာ သူ႔အတြက္ပဲ ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့တယ္။ သူမရဲ႕အသိစိတ္ထဲမွာလည္း သူပဲရွိေနခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အလုပ္ေတြကို ေခါင္းထဲက ထုတ္ထားႏိုင္ေအာင္ သူမလာခင္ အားလံုးျပီးေအာင္ စီစဥ္ထားရျခင္းရယ္ပါ။ အဲ့ဒီေလာက္ထိ သူမတစ္ေယာက္ သူ႔အေပၚမွာ ပံုျပီးအခ်ိန္ေတြကို ေပးခဲ့ပါတယ္။ အခ်ိန္ဆိုတာလည္း ခ်စ္လို႔ေပးခဲ့တာေပါ့။ သူမ အရမ္းခ်စ္ခဲ့တယ္ေလ...။<br /><br />ေျပာထားခဲ့သလိုပဲ တနဂၤေႏြေန႔ ေန႔လည္ ၁၂း၀၀မွာ သူမစာျပရာ တုိက္ခန္းရွိတဲ့ ၄၆လမ္းထိပ္ကို သူေရာက္လာခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီေန႔က အျဖဴေရာင္ေအာက္ခံမွာ အျပာေရာင္ပန္းပြင့္ေလးေတြပါတဲ့ ခါတိုင္း၀တ္ေနက် ျမန္မာအက်ီ ၤေတြနဲ႔မတူပဲ ဒီဇိုင္းဆန္းဆန္းေလးခ်ဳပ္ထားတဲ့ အက်ီ ၤအသစ္ေလးနဲ႔ မိုးျပာေရာင္ေျပာင္လံုခ်ည္ကို သူမ၀တ္ဆင္ခဲ့တယ္ေလ။ ခ်စ္သူအျမင္မွာ ကိုယ့္ကိုအျမဲတမ္း ရိုးမသြားေစခ်င္တာ မိန္းကေလးတိုင္းရဲ႕ သဘာ၀ပဲ မဟုတ္ပါလား။<br /><br />ႏွစ္ေယာက္ဆံုမိေတာ့ ပထမဆံုး ေန႔လည္စာစားဖို႔ ၄၆လမ္းအနီး၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းမေပၚက နန္းထိုက္ရွမ္းစားေသာက္ဆိုင္ကို ၀င္ခဲ့ၾကတယ္။ ထံုးစံအတိုင္းပဲ ႏွစ္ေယာက္လံုး ရွမ္းေခါက္ဆြဲတစ္ပြဲစီနဲ႔ နက္စ္ေကာ္ဖီပလိန္း တစ္ခြက္စီ မွာခဲ့ၾကတယ္။ တူနဲ႔စားရမယ့္ အစားအစာမွန္သမွ် သူအဆင္သင့္ ပလတ္စတစ္ခြၽတ္ေပးထားတဲ့ တူကိုမွ သူမအသံုးျပဳခ်င္ခဲ့တယ္။ ေရေႏြးပန္ကန္ထဲက လက္တစ္လံုးေလာက္ ေရေႏြးကို သြန္လိုက္ျပီးမွ နက္စ္ေကာ္ဖီမစ္အထုပ္ကို ေရေႏြးထဲေဖာက္ထည့္ျပီး ေသေသခ်ာခ်ာ သူေဖ်ာ္ေပးတဲ့ နက္စ္ေကာ္ဖီပလိန္းကို သူမစြဲလန္းခဲ့တယ္။ ေရေႏြးပန္းကန္ေလးေတြကို ေသခ်ာေရက်င္းျပီးမွ ဓါတ္ဘူးထဲက ေရေႏြးကိုထည့္ကာ အေအးခံေပးတတ္တဲ့ ေရေႏြးကုိမွ သူမေသာက္တတ္ခဲ့တယ္။ အစအစအရာ အေသးအဖြဲေလးေတြကို ဂရုတစိုက္လုပ္ေပးတတ္တဲ့ သူ႔ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေတြကို သူမေက်ေက်နပ္နပ္နဲ႔ ခံယူခဲ့ပါတယ္။<br /><br />စားေသာက္ျပီးေတာ့ ဘယ္သြားၾကမလဲလို႔ စဥ္းစားၾကေတာ့ ၄၆လမ္းနဲ႔ အနီးဆံုး ေရႊဘုန္းပြင့္ဘုရားကို သြားမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီး ဘုရားဖက္ကို လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဘုရားေအးေအးေဆးေဆးဖူးျပီး ေရေက်ာ္ရပ္ကြက္ထဲကေန ပတ္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္မိၾကေတာ့ ေနကလည္းပူလြန္းေနတာေၾကာင့္ ဘယ္မွမသြားေတာ့ပဲ ျပန္ဖို႔ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ကို လာခဲ့ၾကတယ္။ တကယ္ဆိုရင္ သူမစီးရမယ့္ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ဟာ ဘုရားနဲ႔ နီးနီးေလးပါ။ ဒါေပမယ့္ႏွစ္ေယာက္အတူ ဆံုရတဲ့အခ်ိန္ေလးေတြကို ႏွေျမာတဲ့အတြက္ ခုနက၄၆လမ္း ကားမွတ္တိုင္ကိုပဲ ျပန္လာခဲ့တယ္။ ေနကေတာ့ နားထင္ကေန ေခြၽးေပါက္ေပါက္စီးက်ေနေအာင္ ပူျပင္းလို႔ ေနပါတယ္။ ေဆာင္းထားတဲ့ထီးကို ကိုင္ေပးထားတဲ့ သူ႔လက္ဖ၀ါးေလးေတြေတာင္ ေခြၽးေတြနဲ႔ စိုလို႔...။<br /><br />အခ်စ္စိတ္ဆိုတာလည္း ေျပာရခက္သားေနာ္။ ေ၀းေလေလလြမ္းေလေလ။ ေတြ႔ရေလေလ ပိုျပီးေတြ႔ခ်င္ေလေလ။ နီးေလေလ ပိုျပီးနီးစပ္ခ်င္ေလေလ။ အတူတူေနရေလေလ ပိုျပီးမခြဲခ်င္ေလပဲတဲ့။ အဲ့ဒီစကားဟာ မွန္ေနျပီလားေတာ့ သူမနားမလည္ခဲ့ဘူး။ သူမနားလည္ခဲ့တာက လမ္းေလွ်ာက္မိလို႔ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ကို ေရာက္ခါနီးေလေလ မျပန္ခ်င္ေလေလပါပဲ။ သူ႔မ်က္ႏွာကို ၾကည့္မိေတာ့လည္း သူ႔မ်က္၀န္းေတြကလည္း သူမကို မျပန္ျဖစ္ေအာင္ ေတာင္းပန္ေနသလိုပါပဲ။ ႏွစ္ေယာက္ေတြ႔ရတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြဟာ သိပ္ကိုတိုေတာင္းလြန္းတဲ့ တန္ဖိုးအရွိဆံုး အခ်ိန္ေလးေတြဆိုတာကို သူမတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး နားလည္ခံစားတတ္ခဲ့ၾကတယ္ေလ။<br /><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘတ္စ္ကားစီးျပီး အိမ္ျပန္မယ့္ ဦးတည္ခ်က္ကေန အတူတူရွိေနႏုိုင္မယ့္ အခ်ိန္ေလးေတြကို ၾကာရွည္ေအာင္ ဆြဲဆန္႔ကာ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းမၾကီးအတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ လမ္းေျပာင္းျပန္ ျပန္ခဲ့ၾကျခင္းပါပဲ။ ၄၆လမ္းကေန ပန္းဆိုးတန္း၊ မဟာဗႏၶဳလပန္းျခံလမ္း၊ ရုပ္ရွင္ရံုတန္းေတြကို ျဖတ္လို႔လသာလမ္း၊ရန္ကုန္ျပည့္သူ႔ေဆးရံုၾကီး၊ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းေတြကိုပါျဖတ္ေက်ာ္ျပီးသရက္ေတာေက်ာင္းတိုက္ေရွ႕<br />စံျပကားမွတ္တိုင္ထိေအာင္ မေမာမပန္း လမ္းေလွ်ာက္မိတယ္။ သူကေတာ့ ေမးခဲ့ရွာပါတယ္။ သူမလမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ရဲ႕လားလို႔ေလ။ သာမန္တစ္ေယာက္တည္းဆိုရင္ သူမလည္းဒီေလာက္ ေလွ်ာက္ႏိုင္ခ်င္မွ ေလွ်ာက္ႏိုင္မွာပါ။ အခုကေတာ့ ေဘးနားမွာ ခ်စ္ရသူတစ္ေယာက္လံုး မားမားမတ္မတ္ရွိေနခဲ့တာကိုး။ အခ်စ္ဟာ တစ္ခါတစ္ရံမွာ မထင္မွတ္တဲ့ အားအင္ကိုလည္း ျဖစ္ေစတတ္တယ္ေနာ္။ ၄၆လမ္းကေန စံျပကားမွတ္တိုင္ထိ ၄၅မိနစ္ၾကာေအာင္ ႏွစ္ေယာက္အတူတူ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲ့ဒီအတြက္ ႏွစ္ေယာက္လံုးဟာ ပင္ပန္းရမယ့္အစား ေပ်ာ္ေနခဲ့ၾကတယ္။ ကားမွတ္တိုင္မွာ ကားလာတာေတြကို လိုက္မသြားေသးပဲ နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာမွ ၂၀၅ဘတ္စ္ကားကိုစီးျပီး သူမအိမ္ကိုျပန္ခဲ့တယ္။ ဘယ္လိုအခ်ိန္ျဖစ္ပါေစ၊ ဘယ္ေနရာမွာျဖစ္ပါေစ သူမကားေပၚတက္သြားျပီး ကားထြက္တဲ့အထိ ေစာင့္ေပးတတ္တာဟာလည္း သူရဲ႕ႏွစ္သက္စရာ အမူအက်င့္ တစ္ခုပါပဲ...။<br /><br />အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ ဗိုလိခ်ဳပ္လမ္းမၾကီးတစ္ေလွ်ာက္ ေနပူပူကို မေထမဲ့ျမင္ျပဳလို႔ ခ်စ္ရသူမ်က္ႏွာကို တေမာ့ေမာ့ၾကည့္ကာ မေမာမပန္း လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ သူမ...အခုေတာ့လည္း တစ္ေယာက္တည္း အိမ္ေပၚနဲ႔အိမ္ေအာက္ ဓါတ္ေလွကားနဲ႔ အတက္အဆင္းျပဳရတာကိုေတာင္ ေမာတယ္လို႔ ထင္ေနျပီေပါ့။ တစ္ေယာက္တည္း လမ္းေတြကို ေလွ်ာက္ရတိုင္း သူ႔ကို သတိရမိပါရဲ႕။ တြဲေခၚမယ့္ သူ႔လက္တစ္စံုကို ေတာင့္တမိပါရဲ႕။ ေဘးနားမွာ အရိပ္ေလးလို အစဥ္အျမဲ ရွိေနေစခ်င္ပါရဲ႕။ သူလည္းပဲ လမ္းေတြကို တစ္ေယာက္တည္း ေလွ်ာက္ေနမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ တျခားတစ္ေယာက္ကိုပဲ အေဖာ္ျပဳေလွ်ာက္လွမ္းေနျပီလား။<br />ေတြးမိတဲ့စိတ္မွာ နာက်င္လာရတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သူ႔အနားက ခြဲျပီး သူမဘယ္ကိုမွ မသြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကံၾကမၼာဆိုတာ ကိုယ္ဖန္တီးလို႔မွ မရႏိုင္ပဲေလ။<br /><br />အိမ္ေထာင္ရယ္လို႔ မထူေထာင္ေသးခင္မွာ မိဘကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေက်းဇူးဆပ္ခဲ့ခ်င္ေသးတဲ့၊ စီးပြားတစ္ခုကို ခိုင္ခိုင္မာမာ အေျခခ်ဖို႔ ၾကိဳးစားခ်င္ေသးတဲ့၊ သူမရဲ႕ စိတ္ကူး၊ ရည္္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ အခြင့္အေရးကို လက္လႊတ္မခံခ်င္တဲ့အခါ အရာရာပံုျပီး ခ်စ္ျမတ္ႏိုးခဲ့ရတဲ့ ခ်စ္သူရဲ႕နာၾကည္းစြာ စြန္႔လႊတ္ျခင္းကို ခံခဲ့ရျပီေလ။<br />သူ႔အနားက ခဏခြဲခြာျပီး ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ဘ၀အတြက္ စီးပြားရွာဖို႔ကို သူခါးခါးသီးသီးျငင္းဆန္ခဲ့တယ္။ ခ်စ္သူကို ယံုၾကည္ေပမယ့္ ကံကို သူစိတ္မခ်ခဲ့ဖူး။ သူ႔အေျခအေနက ခ်စ္သူရွိရာကို လိုက္သြားဖို႔လည္း မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ေတာ့ သူမကို တားျမစ္ခဲ့ျခင္းဟာ သူ႔ဘက္ကလည္း မမွားခဲ့ပါဘူး။ သူမရဲ႕ ခဏတာခြဲခြာျခင္းဟာ သူ႔အတြက္ တစ္သက္စာ ျဖစ္မသြားႏိုင္ဘူးလို႔ သူမအာမခံႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ သူလက္မခံႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ခ်စ္သူနဲ႔ ယွဥ္တဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈတစ္ခုမွာ ဦးေႏွာက္ကို အသံုးျပဳျပီး ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့အတြက္ သူမရဲ႕ႏွလံုးသား တစ္စစီေၾကကြဲခဲ့ရတယ္။ အခ်စ္ဆံုးသူရဲ႕ အမုန္းဆံုးသူ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။<br /><br />ပါးျပင္မွာ စိုစြတ္ေနတဲ့ အထိအေတြ႔ကို ရလိုက္ေတာ့မွ သူမငိုေနမိခဲ့မွန္း သတိထားမိလိုက္တယ္။ အခ်ိန္ေတြဘယ္ေလာက္ ၾကာခဲ့ၾကာခဲ့ သူမအသည္းက ဒဏ္ရာက အသားမက်ေသးခဲ့ပဲကိုး။ သူနဲ႔ပတ္သက္သမွ် အရာရာတိုက္ဆိုင္တိုင္း အတိတ္က ခ်စ္သူအရိပ္ကို ျမင္ေယာင္မိေနဆဲပါပဲ။ အက်ီ ၤေလးက ေဟာင္းႏြမ္းသြားေပမယ့္လည္း သူမရဲ႕ အခ်စ္ေတြကေတာ့ လတ္ဆတ္ေနဆဲပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းက ေျခရာေလးေတြက အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ေပ်ာက္ပ်က္သြားႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ သူမႏွလံုးသားမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ အခ်စ္ရဲ႕ ေျခရာေလးေတြကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာက္ပ်က္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး...။ ထင္က်န္ေနဆဲ၊ ခ်စ္ေနဆဲ၊ သတိရေနဆဲ၊ တမ္းတေနဆဲ။ သူမရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲမွာလည္း သူ႔နာမယ္ကို ေခၚေနဆဲ။ တစ္ေယာက္တည္း ျငိမ္သက္လြန္းေနတဲ့ အိမ္ခန္းထဲမွာေတာ့ ခုနကဖြင့္ထားတဲ့ သီခ်င္းသံက ဆိတ္ျငိမ္မႈကို ျဖိဳခြဲလို႔ သူမနားထဲအထိ တိုး၀င္လြင့္ျပန္ဆဲ...။<br /><br />~~မင္းမရွိတဲ့ ေန႔ေတြညေတြ တစ္ေယာက္တည္းရူး... ဟိုးတုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြ မေမ့ပါဘူး... ထားရွိခဲ့ဖူးတဲ့တို႔ရဲ႕ ကတိနဲ႔စကားေတြ အရာမထင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး... ~~<br /><br /><div style="text-align: center;">..........................................<br /></div><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">လြမ္းသုရင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">၁၈ ေမ ၂၀၀၈</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2252437394791330061-3472834341566762824?l=lwannthuyin.blogspot.com' alt='' /></div>လြမ္းသုရင္http://www.blogger.com/profile/08611314993374008459noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2252437394791330061.post-20502693355704443132008-05-11T15:53:00.006+08:002008-05-11T16:01:30.445+08:00မနက္ ၈း၃၀ျပီ။ ညီမေလးကို ေမေမ ေက်ာင္းသြားပို႔ျပီ။<br /><div style="text-align: justify;"><br />အဲ့ဒီအခ်ိန္ေလးေတြဟာ သူမအတြက္ အိမ္အေပၚထပ္က စာအုပ္စင္က စာအုပ္ေတြကို ဖတ္ဖို႔ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ေလးေတြပါ။ သူမရဲ႕ ေဖေဖဟာစာအုပ္ေတြ အမ်ားၾကီးဖတ္သလို စာအုပ္ေတြ အမ်ားၾကီးကိုလည္း စုေဆာင္း သိမ္းဆည္း ထားတတ္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္စကားေျပာ၊ အဂၤလိပ္ ၀တၴဳစာအုပ္ေလးေတြက အစ၊ ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္း၊ ျမန္မာ၀တၴဳရွည္ေတြ အမ်ားၾကီး....။<br /><br />သူမရဲ႕ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဟာ ေဖေဖ့စာအုပ္စင္ၾကီးကို ေမႊေႏွာက္ရင္း ကုန္လြန္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းတက္ရက္ေတြမွာ အျပင္စာအုပ္ဖတ္ျခင္းကို အနည္းငယ္ အခ်ိန္တင္းၾကပ္လိုက္တဲ့အခါ စာအုပ္မက္တဲ့သူမအတြက္ စိတ္ညစ္စရာ ျဖစ္သြားတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္က ကေလးစာအုပ္ေတြသာ ဖတ္ခြင့္ရတဲ့ သူမအတြက္ ၀တၴဳဆိုတာ အထူးအဆန္းတစ္ခုေပါ့။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အခုဖတ္၊ အခုျပီးတဲ့ ကေလးစာေပေတြ ဖတ္ရတာကို သူမပ်င္းရိလာခဲ့တယ္။ အျပင္စာအုပ္ဆိုင္က စာအုပ္ငွားျခင္းကိုလည္း ခြင့္မျပဳေလေတာ့ သူမအတြက္ အားကိုးရာဟာ ေဖေဖ့စာအုပ္စင္ၾကီးပါပဲ။<br /><br />စာအုပ္စင္ကို လက္ကမ္းမိတာနဲ႔ သူမလိုက္ရွာတဲ့ စာအုပ္ေတြက တထိုင္တည္း ဖတ္လို႔ျပီးမသြားမယ့္ စာအုပ္ ထူထူၾကီးေတြ...။ တစ္အုပ္ကိုင္မိလည္း သူမစိတ္၀င္စားမယ့္ပံုမရွိ၊ ေနာက္တစ္အုပ္ကိုင္မိလည္း သူမနဲ႔ မဆိုင္သလို။ ဒီလိုနဲ႕ ေနာက္ဆံုး သူမေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္က စာအုပ္အဖံုးမွာ ပစ္တိုင္းေထာင္ အရုပ္ေလးေတြနဲ႔ ေမာင္သာရနဲ႔ မစႏၵာ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းေရးတဲ့ စာအုပ္ျဖစ္တဲ့ "ငရုတ္မွန္လွ်င္ စပ္ရမည္၊ မစပ္ေသာငရုတ္"...။ ေခၚင္းစဥ္ကို သူမစိတ္၀င္စားခဲ့တယ္။ အိမ္မွာ ဘယ္သူမွ မရွိတဲ့အခ်ိန္ေလးေတြမွာ ဒီစာအုပ္ေလးကိုဖတ္ဖို႔ သူမၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းစာက်က္ရမယ့္ အခ်ိန္ကိုဖဲ့ျပီး အျပင္စာကို ဖတ္တဲ့အတြက္ လူၾကီးေတြ ဆူမွာကို သူမေၾကာက္ခဲ့တယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_WBtWbq4_ErM/SCamv9FoyrI/AAAAAAAAAHY/RRxbPxbRB4M/s1600-h/11052008.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_WBtWbq4_ErM/SCamv9FoyrI/AAAAAAAAAHY/RRxbPxbRB4M/s320/11052008.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5199026162628086450" border="0" /></a><br />တတိတိနဲ႔ မစပ္ေသာငရုတ္ကို ဖတ္ခဲ့တယ္။ သူမစာအုပ္ အေရြးမွန္ခဲ့တယ္ဆိုတာ တျဖည္းျဖည္းသိလာခဲ့တယ္။ ေမာင္သာရရဲ႕ ဘ၀သရုပ္ေဖာ္ အေရးအသားကို သူမ အားက်ခဲ့တယ္။ မစႏၵာဖန္တီးထားတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ မႏြဲ႔ရည္လို ဘ၀ကို ဒူေပဒဏ္ေပခံျပီး ရင္ဆိုင္ဖို႔ အားအင္ေတြျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ <span style="font-weight: bold;">အရင္တုန္းကေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာ မႏြဲ႔ရည္၊ အခုေတာ့ ငါးပြဲစားမႏြဲ႔ရည္ ဘယ္သူဘာေျပာခ်င္ေသးလဲ... ဘာျဖစ္ေသးလဲ...</span> ဆိုတဲ့ စိတ္ဓါတ္မ်ိဳးကို သူမေလးစားခဲ့တယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ပစ္တိုင္းေထာင္ေလးေတြကို အတုယူၾကရမယ္။ လူတိုင္းဟာ ေလာကဓံကို ၾကံဳၾကရဦးမွာပဲ၊ တစ္ေယာက္တည္းခါးစည္းျပီး ခံရင္လည္း ခံၾကရမွာပဲ။ အဲ့ဒီအခါမွာ ေဟာဒီပစ္တိုင္းေထာင္ေလးေတြကို သတိရၾက။ တည့္တည့္က်က် ေစာက္ထိုးက်က်၊ ေမွာက္လ်က္က်က်၊ ပက္လက္က်က် ျပန္ျပီး ထၾက ေထာင္ၾက</span> ဆိုတဲ့ မႏြဲ႔ရည္ရဲ႕ အေဖဆံုးမတဲ့ ဥပမာေလးက ေလာကဓံကို ဘယ္လိုအေနအထားနဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အားငယ္မေနပဲ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ရမယ္ဆိုတဲ့ သတၱိကို သူမႏွလံုးသားထဲေရာက္ေအာင္ ရိုက္သြင္းေပးလိုက္တယ္။ <span style="font-weight: bold;">တင္က်ီးလည္း တစ္၀မ္းပဲ၊ ဗ်ိဳင္းလည္းတစ္၀မ္းပဲ၊ ဒါေပမယ့္ တင္က်ီးက ေရငုပ္ရတယ္။ ေရငုပ္ရွာမွပဲ ငါးရတယ္။ ပင္ပင္ပန္းပန္း စြန္႔စားရတယ္။ ဗ်ိဳင္းကေတာ့ ေရငုပ္ဖို႔မလိုဘူး၊ ကတြတ္ေပါက္က ေစာင့္ေနရံုပဲ။ ငါးထြက္လာရင္ ကိုက္ခ်ီလိုက္ရံုပဲ။ လြယ္တယ္</span> ဆိုတဲ့ ေမာင္သာရရဲ႕ အေရးအသားက လူခ်င္းတူေပမယ့္ အသက္ရွဴခ်င္းမတူႏိုင္တဲ့ သေဘာကို သူမကို နားလည္တတ္ေစခဲ့တယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_WBtWbq4_ErM/SCanB9FoysI/AAAAAAAAAHg/--yOAfEZXM0/s1600-h/11052008%28003%29.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_WBtWbq4_ErM/SCanB9FoysI/AAAAAAAAAHg/--yOAfEZXM0/s320/11052008%28003%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5199026471865731778" border="0" /></a><br />သူမ ပထမဆံုးဖတ္မိတဲ့ ဒီ၀တၴဳစာအုပ္ေလးဟာ သူမဘ၀အတြက္ ေဖေဖေပးတဲ့ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ လက္ေဆာင္ေလးပါ။ အခုထိ သတိရတိုင္း ျပန္ျပန္ဖတ္လို႔ တစ္ေယာက္တည္း ရပ္တည္ေနရတဲ့ သူမဘ၀အတြက္ အားရွိေစတာေပါ့။ စာအုပ္ရဲ႕ ေရွ႕ဆံုးစာမ်က္ႏွာေပၚက ေဖေဖ့လက္မွတ္နဲ႕ စာအုပ္၀ယ္ယူခဲ့တဲ့ ေန႔စြဲကို ျမင္တိုင္း ဒီစာအုပ္ထဲက သူမႏွစ္သက္တဲ့ စာသား၊ ဇာတ္ေကာင္စရိုက္ေလးေတြဟာ ေဖေဖက တိုက္ရိုက္ဆံုးမေနသလိုပဲ သူမခံစားခဲ့ရတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_WBtWbq4_ErM/SCanOdFoytI/AAAAAAAAAHo/KiLX6Bj5WS4/s1600-h/11052008%28001%29.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WBtWbq4_ErM/SCanOdFoytI/AAAAAAAAAHo/KiLX6Bj5WS4/s320/11052008%28001%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5199026686614096594" border="0" /></a><br />စာအုပ္ေလးကို ခိုးဖတ္ခဲ့တုန္းက သူမအသက္ ၁၂ႏွစ္၊ ငါးတန္းေက်ာင္းသူ...။ အခုေတာ့ သူမအသက္ ၂၆ႏွစ္၊ အလုပ္အကိုင္တစ္ခုနဲ႕ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္တိုင္ရပ္တည္ဖို႔ အရွိန္ယူူေနဆဲ...။ စာအုပ္ေလးလည္း ျခကိုက္ရာေတြစြဲလို႔ အဖုံုးေတာင္ ျပဳတ္လုဆဲဆဲ။ သူမ ႏွလံုးေသြးထဲမွာလည္း ေရွ႕ဆက္ရမယ့္ ဘ၀ခရီးအတြက္ ပစ္တိုင္းေထာင္ေလးလိုပဲ အားအင္ေတြထည့္လို႔ သတၱိေတြ တရဲရဲ...။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">လြမ္းသုရင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">၁၁ ေမ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2252437394791330061-2050269335570444313?l=lwannthuyin.blogspot.com' alt='' /></div>လြမ္းသုရင္http://www.blogger.com/profile/08611314993374008459noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2252437394791330061.post-75971338999825185702008-05-10T22:46:00.001+08:002008-05-10T22:51:28.550+08:00<div style="text-align: justify;">လြမ္းသုရင္... လြမ္းေနသူ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို သိေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵတစ္ခုတည္းနဲ႕ အသံုးျပဳျဖစ္ခဲ့တဲ့ သူမရဲ႕ ကေလာင္နာမည္ေလး...<br /><br />ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အတန္းထဲမွာ စာစီစာကံုး အေရးေကာင္းတယ္လို႔ ဆရာ၊ဆရာမေတြက ေျပာၾကတယ္။ သူမက စကားေျပာတဲ့ေနရာမွာေတာ့ မကြၽမ္းက်င္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘာအေၾကာင္းအရာကိုမဆို စာပိုဒ္တစ္ခုအေနနဲ႔ ေရးခိုင္းရင္ေတာ့ စိတ္တိုင္းက် စီကာပတ္ကံုး ေရးေလ့ရွိတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အထက္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀ကို ေရာက္လာေတာ့ သူမရဲ႕ အားသာခ်က္တစ္ခုက က်က္စာထက္ ကိုယ္တိုင္စာစီျပီးေရးလို႔ရတဲ့ ဘာသာရပ္မ်ိဳးမွာ ပိုျပီး စိတ္၀င္စားခဲ့တယ္။ ေဘာဂေဗဒလို ၏သည္မလြဲ က်က္ရတဲ့ ဘာသာရပ္ထက္ နားလည္ေအာင္ဖတ္ျပီး ကိုယ့္စာေၾကာင္းနဲ႔ကိုယ္ ျပန္ျပီးတင္ျပေရးသားလို႔ရတဲ့ ျမန္မာစာ စကားေျပ၊ ကဗ်ာ၊ ဘာသာရပ္ေတြမွာ ပိုျပီး အာရံုစူးစိုက္မႈ ျပင္းထန္ခဲ့တယ္။ စာစီစာကံုး ေရးအားလည္း ေကာင္းခဲ့တယ္။ <br /><br />သူမရဲ႕ စရိုက္ကိုက ေဘာပင္တစ္ေခ်ာင္း၊ စာတစ္အုပ္နဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနတာကိုပဲ ႏွစ္သက္တယ္ထင္ပါရဲ႕။ ျမန္မာစာမွာ စာစီစာကံုး ေရးေနရတာကို ႏွစ္သက္သလို အျမဲတြက္ေနရတဲ့ သခ်ၤာဘာသာကိုလည္း သူမ ေမြ႔ေလ်ာ္ပါသတဲ့။ ပံုေလးေတြ ဆြဲေနရတဲ့ ဇီ၀ေဗဒဘာသာရပ္မ်ိဳးကို စိတ္၀င္စားေနတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲလားေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး။ တကၠသိုလ္၀င္တန္းေအာင္ေတာ့ ျမန္မာစာနဲ႔ သိပၸံဘာသာရပ္ ဂုဏ္ထူးနဲ႔ ေအာင္ခဲ့တယ္။ သူမ ေမြ႔ေလ်ာ္တဲ့ အားအခဲထားခဲ့ဆံုးသခ်ၤာဘာသာကေတာ့ ဂုဏ္ထူးမပါခဲ့ဘူး။ <br /><br />ဒီလိုနဲ႔ တဇြတ္ထိုးသမား သူမေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ လမ္းက အစိုးရနည္းပညာေကာလိပ္၊ ျမိဳ႔ျပအင္ဂ်င္နီယာ ဘာသာရပ္...။ T-Square တစ္ခု၊ ခဲတံတစ္ေခ်ာင္း၊ စာရြက္တစ္ရြက္နဲ႔ အိမ္ပံုစံေလးေတြကို သူမစိတ္၀င္တစ္စား ေရးဆြဲခဲ့တယ္။ ဂဏာန္းေပါင္းစက္တစ္ခု၊ အိမ္ပံုစံတစ္ခုနဲ႔ အိမ္တစ္လံုးရဲ႕ ခန္႔ွမွန္းေခ် ကုန္က်စရိတ္ေတြကို တိတိက်က် တြက္ခ်က္ခဲ့တယ္။ သစ္ေတြ၊ သံမဏိေတြရဲ႕ သဘာ၀ေတြ၊ သတၲိေတြ၊ ခံႏိုင္အားေတြကို တြက္ခ်က္ခဲ့တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ဆိုတဲ့ ဘ၀ကို သူမျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ခံယူခ်င္ခဲ့တယ္။ အုတ္ေတြ၊ သဲေတြနဲ႔ လက္ေတြ႔လုပ္ရျခင္းကို ေပ်ာ္ပိုက္ခဲ့တယ္။ ေနပူမိုးရြာမေရွာင္ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ ေျမတိုင္းဆင္းရတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို သူမ ဂုဏ္ယူခဲ့တယ္။ <br /><br />အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ သူမရဲ႕ အျပင္းထန္ဆံုး ဆႏၵက နည္းပညာဘြဲ႔ကိုရယူဖို႔။ ျမိဳ႕ျပဘာသာရပ္ကို ေရဆံုး ေျမဆံုးေလ့လာဖို႔။ တစ္ေန႔မွာ နည္းပညာတကၠသိုလ္က ေမြးထုတ္လိုက္တဲ့ အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းသားေတြကို ဘြဲ႕အပ္ႏွင္းရတဲ့ ပါေမာကၡခ်ဳပ္...။<br /><br />ဂ်ီတီအိုင္ ေက်ာင္းသူဘ၀မွာ သူမရဲ႕ စိတ္ကူးေတြ၊ ရင္ခုန္သံေတြ ကေနျဖစ္တည္လာတာက ကဗ်ာေလးေတြ။ စိတ္ကူးေပါက္ရာေလးေတြကို ေဘာပင္ေလးနဲ႔ ခ်ေရးလိုက္ေတာ့ ကာရံေလးေတြ စီစီရီရီက်လို႔ ကဗ်ာေလးေတြ စာရြက္ေပၚမွာ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ သူမ အဲ့ဒီလို ေလွ်ာက္ေရးတတ္တာကို သိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ၀ါသနာတူ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုျပီး ကဗ်ာစာအုပ္ေလးလုပ္ၾကေတာ့ အတင္းေခၚျပီး ကဗ်ာေရးခိုင္းတာနဲ႔ ကေလာင္နံမယ္ေလးတစ္ခု ေရြးျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူမရဲ႕ ကဗ်ာေလးေတြက အလြမ္းကဗ်ာေလးေတြ မ်ားခဲ့ေတာ့ လြမ္းေနသူ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို သိေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵတစ္ခုတည္းနဲ႕ 'လြမ္းသုရင္' ရယ္လို႔ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ <br /><br />သူမရဲ႕ မသိသာတဲ့ အရည္အေသြးတစ္ခုကို ထပ္ျပီး သိသာေစတာက စာေရးျခင္းပါပဲ။ ျမန္မာစာ စာစီစာကံုးမေရးရေတာ့ေပမယ့္ အေ၀းက သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကို စာအျမဲေရးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေရးရတဲ့ လူကေတာ့ စိတ္ထဲရွိသလို ေရးလိုက္ေပမယ့္ ဖတ္ရတဲ့သူေတြက တျဖည္းျဖည္းေျပာလာတဲ့ စကားေတြက သူမစာေရးေကာင္းသတဲ့ေလ။ ေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို စီကာပတ္ကံုးဖြဲ႔ႏြဲ႔လို႔ ဖတ္ခ်င္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္ပါသတဲ့။ သူမကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထူးတဆန္းေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေရးတဲ့စာကို သူမ်ားက ဖတ္ခ်င္စရာ ျဖစ္တယ္ဆိုေတာ့လည္း သူမ စိတ္ေက်နပ္မိတာ အမွန္ပါပဲ။ <br /><br />ကံၾကမၼာက အေၾကာင္းမပါေလေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာ သူမတစ္ေယာက္ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ျဖစ္ခြင့္မရေတာ့ဘဲ စင္ကာပူဆိုတဲ့ ေနရာကိုေရာက္ခဲ့တယ္။ သူမျမတ္ႏိုးတဲ့ ျမိဳ႕ျပအင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္အျဖစ္ ရပ္တည္ခဲ့တယ္။ပညာေလာဘၾကီးရာကေန၊ အေျခအေနအရ စီးပြားေရး ေသာင္းက်န္းရေတာ့တယ္။ အင္တာနက္ေတြ လိုသလိုအသံုးျပဳလို႔ ရေနေလေတာ့ ဘေလာ့ခ္ေတြ ေခတ္စားလာတဲ့အခါ သူမအေၾကာင္းကိုသိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက စာေရးဖို႔ တိုက္တြန္းခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အားေပးမႈအမ်ိဳးမ်ိဳးၾကားမွာ အစိမ္းေရာင္မိန္းကေလးဆိုတဲ့ စာေရးသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ <br /><br />အစိမ္းေရာင္ မိန္းကေလးအျဖစ္ သိလာခဲ့ျပီးမွ တစ္ခ်ိန္က ထားခဲ့ဖူးတဲ့ ဆႏၵေလးတစ္ခုကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ လြမ္းသုရင္ကိုျပန္လည္ အသက္သြင္းခဲ့ပါတယ္။ လြမ္းသုရင္ကို ျပန္လည္ရွင္သန္ေစသလို အစိမ္းေရာင္ မိန္းကေလးကိုလည္း ဆက္လက္ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ ေနမွာပါ။ ႏွစ္ကိုယ့္တစ္စိတ္ျဖစ္တဲ့ လြမ္းသုရင္နဲ႔ အစိမ္းေရာင္ မိန္းကေလးအတြက္ သူမ အစြမ္းကုန္ ၾကိဳးစားသြားမွာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း...။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2252437394791330061-7597133899982518570?l=lwannthuyin.blogspot.com' alt='' /></div>လြမ္းသုရင္http://www.blogger.com/profile/08611314993374008459noreply@blogger.com2